Biedronki

Założenia programowe 22-26.06.2020

 

Drodzy Rodzice!

 

Kolejny tydzień upłynie nam pod znakiem zbliżających się wakacji. Myślę, że Państwo chętnie podzielą się z dziećmi swoimi planami.  Przedszkolaki dowiedzą się, jakie są najpopularniejsze kierunki wyjazdów na wakacje w Polsce, będą wskazać duże miasta nad morzem i w górach. Podczas prostych zabaw zapoznają się z mapą. Dzieci przypomną sobie również zasady bezpiecznego zachowywania się w określonych miejscach, a także znaki informacyjne, ostrzegawcze i zakazu, które można spotkać podczas wakacyjnych wypraw. Podczas wykonywania prac plastycznych będą rozwijać swoją wyobraźnię i sprawność manualną.

            Serdecznie  dziękuję wszystkim Rodzicom za współpracę w minionym roku,za wsparcie, pomoc, życzliwość, poświęcony czas na naukę zdalną i zaangażowanie w życie grupy. Życzę Państwu i Dzieciom udanych, niezapomnianych, pełnych wrażeń i przede wszystkim bezpiecznych wakacji! Wracajcie zdrowi, wypoczęci i szczęśliwi.  Do zobaczenia w nowym roku przedszkolnym!

 

Pozdrawiam. E. Kostyła

 

Temat tygodnia: Wakacje.

 

Cele:

– doskonalenie umiejętności poruszania się po mapie i porównywania długości obiektów;

– poszerzanie wiedzy na temat zwierząt i roślin górskich

– doskonalenie ekspresji twórczej;

– doskonalenie umiejętności poruszania się po mapie;

– doskonalenie umiejętności czytania globalnego

– doskonalenie sprawności manualnej

– doskonalenie uważnego słuchania;

– rozwijanie kreatywnego myślenia

– poszerzanie informacji na temat bezpiecznego sposobu spędzania wakacji;

– doskonalenie umiejętności czytania piktogramów

 

Temat: W górach.

1. Zabawy dowolne w kącikach zainteresowań.

2. Zestaw ćwiczeń porannych.

1. „Delikatnie” – lekki bieg za rodzicem w dowolnych kierunkach.

2. „W górę i w dół” – dzieci zajmują dowolne miejsca w pokoju. Stają w lekkim rozkroku. Na raz powoli unoszą ręce i robią głęboki wdech, a na dwa swobodnie je opuszczają i robią wydech.

3. „Hop, hop!” – w rytm bębenka dzieci miarowo przeskakują z jednej nogi na drugą i równocześnie klaszczą.

4. „Swobodnie” – w swobodnym zwisie tułowia dzieci naprzemiennie dotykają lewą ręką prawej

stopy, następnie prawą ręką lewej stopy.

5. „Gęsiego” – dzieci maszerują z rodzicami jedno za drugim i wykonują przy tym dowolne ruchy, np. unoszą ramiona, uginają nogi, poruszają głową.

3. „Góry” – zajęcia dydaktyczne. Szukanie na mapie polskich górskich miast oraz największych polskich gór, podawanie ich nazw. Rodzic prezentuje przedmioty kojarzące się z górami (lub ich zdjęcia): oscypek, ciupaga, narty, zakopiańskie korale, wełna. Pyta dzieci: Z jakim regionem Polski kojarzą wam się te przedmioty? Jak nazywa się lubiane przez turystów górskie miasteczko? (Zakopane) W jakich górach leży Zakopane? Dzieci wspólnie z rodzicem odnajdują na mapie Zakopane oraz największe polskie góry (Tatry, Bieszczady, Karkonosze, Pieniny, Góry Świętokrzyskie). Sprawdzają za pomocą sznurka odległość od miejscowości, w której znajduje się ich szkoła, do polskich gór. Porównują długości sznurków i oceniają, które góry leżą najbliżej, a które najdalej. Na koniec rodzic pyta dziecko, co można robić latem w górach?

4. Zabawy dowolne dzieci. Słuchanie bajek czytanych przez rodzica, próby opowiadania

fragmentów bajek. Rozwijanie inteligencji językowej dzieci.

5. „Wycieczka w góry” – zabawa polisensoryczna. Rozpoznawanie po dotyku przedmiotów

umieszczonych w worku (plecaku), poszerzanie wiedzy na temat przedmiotów potrzebnych podczas wyprawy w góry. Rodzic pyta dziecko: Co należy zabrać na górską wycieczkę? Prezentuje worek / plecak, w którym znajdują się różne przedmioty, w tym: lornetka, butelka wody, telefon komórkowy, kanapka, mapa, kompas. Zadaniem dzieci jest odgadnąć po dotyku, jakie przedmioty ukryto w plecaku, oraz ocenić, czy są one potrzebne podczas wyprawy w góry i dlaczego.

6. „Wyprawa w góry” – zabawa ruchowa. Rodzic rozkłada w pokoju przeszkody: poduszki, kartki, szarfy. Posłużą one jako elementy przestrzeni, które dzieci będą mijać podczas wycieczki w góry. Dzieci z rodzicami ustawiają się gęsiego i pokonują przeszkody umieszczone na dywanie.

7. „Tratwa” – zabawa ruchowa. Rodzice budują tratwę z własnych ciał, dzieci przeprawiają się przez rzekę. Kładą się na ziemi tuż obok siebie (najlepiej na materacu). Dziecko, które leży na końcu, przechodzi przez utworzoną przez tratwę i kładzie się na początku. Zabawa jest kontynuowana.

8. „Luneta” – zabawa w naśladowanie. Rodzic przynosi kartkę papieru, którą zwija tak, by stworzyć

lunetę. Przykłada ją do oka i mówi: Jestem na szczycie góry. Widzę… (np. owce na polanie). Dzieci naśladują to, co wymienił rodzic. Po kilku takich instrukcjach wydanych przez rodzica lornetkę przejmują dzieci i to one opisują, co widzą. Pozostali uczestnicy odtwarzają to za pomocą ruchu. 

9. „Kogo i co możemy spotkać na szlaku?” – rozpoznawanie oraz podawanie nazw zwierząt i roślin

górskich. Rodzic prezentuje zdjęcia różnych zwierząt (w tym kozicy, borsuka, sarny, lista, niedźwiedzia, świstaka, traszki) i roślin (w tym: limby, modrzewia, szarotki alpejskiej, krokusa, sasanki). Prosi dzieci o podanie ich nazw i wybranie tylko tych, które żyją w górach. Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat gatunków będących pod ochroną.

10. „Co zniknęło?” – doskonalenie pamięci świeżej. Rodzic prezentuje zdjęcia pięciu obiektów, które występują w górach (roślin lub zwierząt). Prosi dziecko o podanie ich nazw i zapamiętanie. Następnie chowa jeden z nich i pyta, co zniknęło. Zabawa jest kontynuowana, aż dzieci zapamiętają nazwy większości obiektów.

11.„Wakacyjna przewodnik” – zabawa doskonaląca percepcję słuchową i budująca zaufanie. Dzieci

łączą się z rodzicami w pary. Jedno z nich jest wędrowcem, drugie – przewodnikiem. Wędrowiec ma zamknięte lub zawiązane oczy, a przewodnik za pomocą wybranego wcześniej instrumentu prowadzi go w określone miejsce przez pomieszczenie. Przewodnik nie może dotykać wędrowca. Zamiast prowadzenia za pomocą dźwięków można prowadzić wędrowca słowami.

12. „Może morze?” – burza mózgów. Dzieci starają się podać jak najwięcej skojarzeń z morzem. Gdy pomysły się wyczerpią, rodzic może zaprezentować koszyk pełen nadmorskich skarbów i przydatnych rzeczy, np.: piasek, muszelki, bursztyny, widokówki, słomkowe kapelusze, krem z filtrem, okulary przeciwsłoneczne, strój kąpielowy, klapki, koło ratunkowe lub poduszki naramienne. Dzieci oglądają przedmioty i mówią, jak można je wykorzystać nad morzem. Rodzic uwrażliwia dziecko na konieczność smarowania się kremem z filtrem, noszenia nakrycia głowy, zabawy w wodzie w obecności dorosłych. Dzieci przypominają wspólnie numer telefonu alarmowego – 112.

13. „Kropelka złotych marzeń” – śpiewanie piosenki pod tym samym tytułem i ekspresja ruchowa

do piosenki.

„Kropelka złotych marzeń”

sł. Andrzej Marek Grabowski, muz. Krzysztof Marzec

Kiedy już trzeba będzie powiedzieć cześć, (dzieci machają)

Kiedy już lato pęknie i spadnie deszcz, (naśladują paluszkami padający

deszcz)

Co Ci dać, przyjaciółko mych słonecznych dni, (rozkładają pytająco ręce)

Żeby czas nie zamazał tych wspólnych chwil. (pokazują na zegarek)

Ref.: Bursztynek, bursztynek znalazłam go na plaży, (robią łódeczkę z rąk, pokazują na

dywan)

Słoneczna kropelka, kropelka złotych marzeń, (rysują w powietrzu słońce)

Bursztynek, bursztynek położę Ci na dłoni, (przekazują na niby bursztynek dziecku

obok)

Gdy spojrzysz przez niego, mój uśmiech Cię dogoni… (spoglądają przez złączone palce,

uśmiechają się)

Kiedy znów się spotkamy za wieków sześć, (rozkładają ręce na powitanie)

Kiedy znów powiesz do mnie po prostu „cześć”. (machają)

Może nawet nie poznam przez chwilę Cię, (przecierają oczy)

Ale ty wtedy prędko wyciągniesz ten… (udają, że wyjmują coś z kieszeni)

Ref.: Bursztynek, bursztynek znalazłam go na plaży… (×2) (jak wyżej)

14. Wyjście na spacer. Szukanie kamyków i liści. Układanie z nich kompozycji na chodniku.

15. „Górskie szczyty” – zabawa plastyczna. Rysowanie przez dzieci konturu gór na kartce i wypełnianie go piaskiem (wykonanym z wypieczonego piasku z dodatkiem kolorowych farb).

 

Temat: Nad morzem.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek.

2. „Co było na obrazku?” – praca z obrazkiem. Rodzic pokazuje dziecku przez chwilę dowolny obrazek, a następnie go zakrywa. Zadaniem dzieci jest zapamiętać i opowiedzieć, co było na obrazku. Rozwijanie percepcji i pamięci wzrokowej.

3. Zestaw ćwiczeń porannych:

1. „Delikatnie” – lekki bieg za rodzicem w dowolnych kierunkach.

2. „W górę i w dół” – dzieci zajmują dowolne miejsca w pokoju. Stają w lekkim rozkroku. Na raz powoli unoszą ręce i robią głęboki wdech, a na dwa swobodnie je opuszczają i robią wydech.

3. „Hop, hop!” – w rytm bębenka dzieci miarowo przeskakują z jednej nogi na drugą i równocześnie klaszczą.

4. „Swobodnie” – w swobodnym zwisie tułowia dzieci naprzemiennie dotykają lewą ręką prawej

stopy, następnie prawą ręką lewej stopy.

5. „Gęsiego” – dzieci maszerują z rodzicami jedno za drugim i wykonują przy tym dowolne ruchy, np. unoszą ramiona, uginają nogi, poruszają głową.

4. „Skarby znad morza” – zabawa dydaktyczna. Rozpoznawanie przedmiotów znad morza, wnioskowanie o temacie, praca z mapą, oznaczenie niektórych miast wyrazami do czytania globalnego, porównywanie odległości za pomocą sznurka. Rodzic prezentuje przedmioty (lub ich zdjęcia) kojarzące się z morzem (muszla, piasek, bursztyn, rozgwiazda). Pyta dziecko: Z jakim regionem Polski kojarzą Ci się te przedmioty? Czy znasz jakieś polskie miejscowości leżące nad morzem? Dzieci z pomocą rodzica odnajdują na mapie Gdańsk, Gdynię, Łebę i Ustkę. Następnie sprawdzają za pomocą sznurka, do której miejscowości mają najbliżej z miejsca, w którym znajduje się ich przedszkole, a do której najdalej. W tym celu porównują długości sznurków.

5. „Wyjeżdżam nad morze i pakuję…” – zabawa pamięciowa z rodzicami i innymi domownikami. Technika niedokończonych zdań z powtarzaniem zdań innych oraz ich ruchową egzemplifikacją. Rodzic zaczyna zdanie: Wyjeżdżam nad morze i pakuję…, a uczestnicy je kończą. Starają się przy tym nie tylko wypowiedzieć nazwę przedmiotu, ale też go pokazać ruchem. Kolejne osoby powtarzają nazwy i pokazują przedmioty wskazane przez poprzedników, dodając za każdym razem coś od siebie.

6. „Pani meduzo, czy możemy przepłynąć przez morze?” – zabawa ruchowa, ćwiczenie reakcji na

sygnał, doskonalenie percepcji wzrokowej, sprawności i szybkości ruchowej. Rodzic za pomocą liny wyznacza dwa brzegi. Dziecko stoi w morzu i jest meduzą. Pozostali uczestnicy znajdują się na jednym brzegu i pytają: Pani meduzo, czy możemy przepłynąć przez morze? Meduza odpowiada: Tak, jeśli macie coś w kolorze… (wymienia kolor). Osoby, które mają na sobie coś w wymienionym kolorze, wskazują to i spokojnie przepływają przez morze. Pozostali muszą dotrzeć do drugiego brzegu tak, aby nie złapała ich meduza. Złapana osoba zostaje nową meduzą, a zabawa jest kontynuowana.

7. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych – uświadamianie korzyści dla organizmu wynikających z ćwiczeń gimnastycznych, zabaw ruchowych.

1. „Berek żuraw” – uczestnicy parami trzymają się za ręce. Jedna para jest berkiem.

Gdy zbliża się do innej pary, jedna osoba unosi nogę, przekłada rękę pod kolanem i łapie się za

nos. Druga osoba pomaga mu zachować równowagę. W takiej pozycji para jest chroniona przed

złapaniem. Jeśli dzieci nie zdążą ustawić się w ten sposób, a para będąca berkiem ich dotknie,

same stają się goniącymi.

2. „Rajd rowerowy” – dzieci kładą się na plecach i naśladują jazdę rowerem. Następnie

wjeżdżają pod górkę – zwalniają, zjeżdżają z górki – przyśpieszają, jadą po prostej – bardzo

szybko. Na koniec po kolei wymieniają wakacyjne miejsca, do których przyjechały.

3. „Łodzie” – rodzice podają dzieciom kocyki. Dzieci siadają w klęku na złożonym na pół kocyku. Kocyki to łodzie, a rączki dzieci to wiosła. Dzieci płyną, odpychając się od podłogi, w wakacyjną podróż. Po drodze napotykają różne trudności i przeszkody. Muszą przepłynąć między przeszkodami.

4. „Zamki z piasku” – dzieci budują zamki z klocków z gąbki i różnych pomocy gimnastycznych.

5. „Pszczółki do ula” – dzieci naśladują pszczoły. Na komendę rodzica: Pszczółki na łące! – biegają po pomieszczeniu, a na komendę: Pszczółki do ula! – chowają się do domków zrobionych z dowolnych przedmiotów.

8. Wyjście na świeże powietrze. Chodzenie po linii narysowanej kredą.

9. „Morze i plaża” – zabawa plastyczna. Dzieci malują farbami na dużych arkuszach papieru morze

i plażę. Następnie maczają stopy w brązowej farbie i odciskają je na plaży na rysunku.

10.  Zabawy dowolne dzieci. Czynności porządkowe, gospodarcze: porządkowanie kącika klocków;

segregowanie klocków według rodzaju i wielkości. Zachęcanie dzieci do wykonywania prac porządkowych.

 

Temat: W co się bawić latem?

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek.

2.  Zestaw ćwiczeń porannych:

1. „Delikatnie” – lekki bieg za rodzicem w dowolnych kierunkach.

2. „W górę i w dół” – dzieci zajmują dowolne miejsca w pokoju. Stają w lekkim rozkroku. Na raz powoli unoszą ręce i robią głęboki wdech, a na dwa swobodnie je opuszczają i robią wydech.

3. „Hop, hop!” – w rytm bębenka dzieci miarowo przeskakują z jednej nogi na drugą i równocześnie klaszczą.

4. „Swobodnie” – w swobodnym zwisie tułowia dzieci naprzemiennie dotykają lewą ręką prawej

stopy, następnie prawą ręką lewej stopy.

5. „Gęsiego” – dzieci maszerują z rodzicami jedno za drugim i wykonują przy tym dowolne ruchy, np. unoszą ramiona, uginają nogi, poruszają głową.

3. Zapoznanie dzieci z wierszem „Lato” Zdzisława Szczepaniaka.

No dzieciarnia – co wy na to?

Już od jutra mamy lato!

Ta wspaniała, ciepła pora

Trwa od rana do wieczora

Przez co najmniej dwa miesiące,

Gdy najmocniej grzeje słońce.

W tym to czasie, o tej porze

Każdy bawi się, jak może.

Z bratem, z siostrą, z kolegami.

Samotnicy wolą sami.

Malcy jeżdżą na rowerkach,

Trwa zabawa w piłkę, w berka.

Warczą wściekle motorynki.

Kto tak piszczy? To dziewczynki…

Przechwalają się chłopaki:

– Co tam guzy i siniaki!

Na trzepaku – gimnastyka.

Pół podwórka kozły fika,

A wódz Indian właśnie każe

Schwytać jakieś blade twarze

I przywiązać je do pala,

Choć współczucie nie pozwala…

Ktoś gdzieś chlipie:

– Ja się boję…

W odsiecz idą mu kowboje.

Inni znów za piłką gonią

(szyby już ze strachu dzwonią),

Komuś w biegu spadły buty

(nic nie szkodzi – to nie luty),

Ktoś gdzieś zginął, choć nie igła,

Lecą w górę bańki z mydła…

W piaskownicy góra piasku.

Dookoła pełno wrzasku.

– Hurra! Nie ma jak wakacje!

Głośno krzyczy (i ma rację):

Bolek z Kaziem, Włodek z Jackiem,

Andrzej z Rysiem, Wicek z Wackiem,

Mania z Halą, Wanda z Martą,

Gosia z Basią – no bo warto

Wykorzystać każdą chwilę,

Aby się zabawić mile,

Aby nie iść do przedszkola,

Aby strzelić wreszcie gola,

Aby w nosie mieć klasówki,

Dwójki, piątki, wywiadówki…

Można wreszcie się nie śpieszyć,

Można się z wszystkiego cieszyć.

Do momentu… gdy z balkonu

Tato krzyknie: „MARSZ DO DOMU!”.

W domu nas do wanny wsadzą,

Doszorują i wygładzą.

Potem każą siąść za stołem

i napychać brzuch z mozołem.

A gdy wreszcie wszystko zjemy,

Wykrztusimy: „Dziękujemy…”

Wówczas mama – dobra wróżka –

Zaprowadzi nas do łóżka.

Na dobranoc zaś koniecznie

Powie: „JUTRO BAW SIĘ GRZECZNIE…”.

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dziecku pytania: W co bawiły się dzieci z wiersza? W co wy

bawicie się latem? Jakie przedmioty do zabawy kojarzą wam się z latem?

4. „Piłeczka” – zabawa w przedmuchiwanie piłeczki pingpongowej. Rodzic nakleja na podłodze kolorową taśmę, tworząc tor, po którym dzieci przedmuchują piłeczkę pingpongową za pomocą słomek trzymanych w buzi.

5. „Piraci” – zajęcia dydaktyczne. Rodzic zaprasza dziecko do zabawy w pirata. Wiąże mu na głowie bandamkę i daje jedną słomkę. Dziecko przygotowuje się do pirackiego rejsu. Zastanawia się, do czego może posłużyć słomka, w co może się zamienić. Podają swoje pomysły (wiosło, luneta, szczotka do zamiatania pokładu, maszt, łyżka do zupy).

6. „Statek piracki” – doskonalenie umiejętności grafomotorycznych, rozpoznawanie figur geometrycznych, współdziałanie, pobudzanie kreatywności, porównywanie liczby obiektów. Dzieci z pomocą rodzica wycinają z kolorowych brystoli trójkąty, koła, prostokąty, trapezy (wzór podany przez rodzica.). Po wycięciu dużej liczby figur dzieci mają za zadanie przykleić figury na kartki, tworząc swoje statki. Podają nazwy ich elementów – figur geometrycznych. Przeliczają je. Porównują liczbę danych figur w ułożonych statkach

7. „Poszukiwanie skarbów” – zabawa ruchowa. Podążanie za wskazówkami drugiej osoby, doskonalenie słuchu fonemowego, poruszanie się we wskazanym kierunku. Dziecko ukrywa w pokoju piracki skarb (dowolny przedmiot), druga osoba szuka skarbu zgodnie ze wskazówkami (zabawa w „ciepło zimno” lub podążanie za instrukcją słowną – trzy kroki w prawo, dwa kroki w lewo itd.)

8. „Pirat z talerzyka” – praca plastyczna. Doskonalenie sprawności manualnej. Rodzic podaje dziecku białe papierowe talerzyki i czerwoną wstążkę. Dziecko maluje na talerzykach czerwoną farbą chustę pirata i doklejają z boku jej zakończenie z czerwonej wstążki. Dorysowuje oczy, nos i buzię.

9. „Letni taniec szczęścia” – zabawa taneczna. Dzieci tańczą swobodnie przy dowolnej muzyce.

Aby lepiej wczuły się w letni klimat, można wykorzystać letnie rekwizyty: okulary przeciwsłoneczne, kapelusze, kolorowe chustki, piłki plażowe.

10. „Jestem szczęśliwym letnikiem” – zabawa dydaktyczna. Rodzice przygotowują duże lustro. Zapraszają dzieci do zabawy w szczęśliwych letników. Dzieci przymierzają różne elementy letniej garderoby zgromadzone w domu: okulary przeciwsłoneczne, kapelusze,

czapki z daszkiem. Przeglądają się w lustrze i pokazują za pomocą mimiki, jak bardzo są szczęśliwe. Po zabawie rodzice pytają dzieci, czy czują się szczęśliwe w związku z nadchodzącymi wakacjami oraz co je uszczęśliwia w wakacje.

11. Wyjście na świeże powietrze. Odrysowanie cienia dzieci w słoneczny dzień. Wypełnianie

go kolorowymi kredami

12. „Selerowe stemple” – zabawa plastyczna. Stemplowanie wzoru z użyciem kawałków selera

naciowego i farby, doskonalenie sprawności manualnej, ekspresja twórcza. Dziecko dostaje

kartkę, na której rysuje rybę (można też rozdać kartki z gotowym wzorem). Dziecko wyciska na kartkę farby w kolorach odpowiadających kolorom tęczy. W farbach moczy kawałki selera naciowego i odciskają łuski ryby (kolory powinny odpowiadać kolejnością kolorom tęczy).

13. „Pirackie miny” – zabawa ruchowa. Doskonalenie umiejętności wyrażania i nazywania emocji,

argumentacji. Dzieci z innymi uczestnikami siedzą w kole. Po kolei robią pirackie miny. Określają przy tym emocje pirata i mówią, w jakich okolicznościach mógł zrobić taką minę, np. Pirat jest uśmiechnięty i zadowolony, bo znalazł skarb. Pozostali uczestnicy naśladują miny i podają inne okoliczności, w jakich pirat może mieć taką minę (po kolei w kole).

14. Zabawy dowolne dzieci. Układanie kompozycji z mozaiki geometrycznej – rozwijanie pomysłowości i wyobraźni przestrzennej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

 

Temat: Moje wakacje.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zabawy konstrukcyjne, tematyczne, gry przy stolikach wg pomysłów dzieci.

2.  Zestaw ćwiczeń porannych:

1. „Delikatnie” – lekki bieg za rodzicem w dowolnych kierunkach.

2. „W górę i w dół” – dzieci zajmują dowolne miejsca w pokoju. Stają w lekkim rozkroku. Na raz powoli unoszą ręce i robią głęboki wdech, a na dwa swobodnie je opuszczają i robią wydech.

3. „Hop, hop!” – w rytm bębenka dzieci miarowo przeskakują z jednej nogi na drugą i równocześnie klaszczą.

4. „Swobodnie” – w swobodnym zwisie tułowia dzieci naprzemiennie dotykają lewą ręką prawej

stopy, następnie prawą ręką lewej stopy.

5. „Gęsiego” – dzieci maszerują z rodzicami jedno za drugim i wykonują przy tym dowolne ruchy, np. unoszą ramiona, uginają nogi, poruszają głową.

3. „Wakacje” – zabawa dydaktyczna. Poszukiwanie kopert ukrytych w pokoju, układanie hasła, synteza wzrokowa. Dzieci szukają w pokoju siedmiu ukrytych kopert. W każdej z nich znajduje się litera. Dzieci układają koperty od 1 do 7 i odczytują zapisane w nich litery (hasło: WAKACJE). Rodzic pyta: Po co są wakacje? Co by było, gdyby nie było wakacji? Dzieci podają odpowiedzi.

4. „Wakacyjne podróże” – rodzic rozmawia z dzieckiem na temat miejsc, w które wybierają

się podczas wakacji. Dzieci mówią, gdzie i jak można spędzać wakacyjny czas oraz czym można na

nie dojechać.

5. „Kolorowy pociąg” – praca z wierszem Doroty Gellner pod tym samym tytułem.

„Kolorowy pociąg”
Wycinam z papieru kolorowy pociąg.
Kolorowe koła po szynach turkoczą.
W niebieskim wagonie niebo rozgwieżdżone,
w żółtym – słońce z uśmiechem złocistym.
W czerwonym – kilka maków,
w białym – puszysty obłok,
w zielonym – wilgotne listki.
A w ostatnim – największym –
Bukiet spełnionych marzeń.

Rodzic prosi dziecko, by zapamiętało, kto jechał pociągiem. Następnie pyta dziecko, ile wagonów miał pociąg z wiersza. Dziecko dostaje sześć prostokątów z kolorowego papieru ponumerowanych od 1 do 6. Rodzic ponownie czyta wiersz. Gdy czyta o pierwszym wagonie, dziecko podnosi prostokąt z numerem 1 itd. Następnie dziecko siada przy stoliku i rysuje w każdym wagonie elementy przedstawione w wierszu. Rodzic kolejny raz czyta utwór, a dziecko ustawia wagony z rysunkami w odpowiedniej kolejności. Następnie rodzic pyta, co jest w pierwszym, trzecim, piątym wagonie – utrwalenie liczb porządkowych.

6. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych

1. „Berek żuraw” – uczestnicy parami trzymają się za ręce. Jedna para jest berkiem.

Gdy zbliża się do innej pary, jedna osoba unosi nogę, przekłada rękę pod kolanem i łapie się za

nos. Druga osoba pomaga mu zachować równowagę. W takiej pozycji para jest chroniona przed

złapaniem. Jeśli dzieci nie zdążą ustawić się w ten sposób, a para będąca berkiem ich dotknie,

same stają się goniącymi.

2. „Rajd rowerowy” – dzieci kładą się na plecach i naśladują jazdę rowerem. Następnie

wjeżdżają pod górkę – zwalniają, zjeżdżają z górki – przyśpieszają, jadą po prostej – bardzo

szybko. Na koniec po kolei wymieniają wakacyjne miejsca, do których przyjechały.

3. „Łodzie” – rodzice podają dzieciom kocyki. Dzieci siadają w klęku na złożonym na pół kocyku. Kocyki to łodzie, a rączki dzieci to wiosła. Dzieci płyną, odpychając się od podłogi, w wakacyjną podróż. Po drodze napotykają różne trudności i przeszkody. Muszą przepłynąć między przeszkodami.

4. „Zamki z piasku” – dzieci budują zamki z klocków z gąbki i różnych pomocy gimnastycznych.

5. „Pszczółki do ula” – dzieci naśladują pszczoły. Na komendę rodzica: Pszczółki na łące! – biegają po pomieszczeniu, a na komendę: Pszczółki do ula! – chowają się do domków zrobionych z dowolnych przedmiotów.

7. „Strój kąpielowy” – zabawa plastyczna. Rodzic podaje dziecku wycięte z kolorowego papieru

kształty strojów kąpielowych (kostiumy dla dziewczynek i szorty dla chłopców), a dziecko ozdabia je za pomocą rysunków wyciętych z czasopism. Na koniec przyczepia stroje do sznurków klamerkami do bielizny.

8. „Globus” – szukanie na globusie państw i kontynentów. Określanie kierunków wyjazdu dzieci na

zagraniczne wakacje.

9. Zabawy dowolne dzieci. Zabawy kostkami: liczenie oczek na kostce, dobieranie odpowiedniej

liczby liczmanów, dodawanie i odejmowanie oczek na kostce.

 

Temat: Bezpieczne wakacje.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zainteresowań. Zabawy konstrukcyjne, tematyczne w kącikach zainteresowań. Układanie puzzli, gra w memory.

2. Zestaw ćwiczeń porannych.

1. „Delikatnie” – lekki bieg za rodzicem w dowolnych kierunkach.

2. „W górę i w dół” – dzieci zajmują dowolne miejsca w pokoju. Stają w lekkim rozkroku. Na raz powoli unoszą ręce i robią głęboki wdech, a na dwa swobodnie je opuszczają i robią wydech.

3. „Hop, hop!” – w rytm bębenka dzieci miarowo przeskakują z jednej nogi na drugą i równocześnie klaszczą.

4. „Swobodnie” – w swobodnym zwisie tułowia dzieci naprzemiennie dotykają lewą ręką prawej

stopy, następnie prawą ręką lewej stopy.

5. „Gęsiego” – dzieci maszerują z rodzicami jedno za drugim i wykonują przy tym dowolne ruchy, np. unoszą ramiona, uginają nogi, poruszają głową.

3. „Wakacyjny regulamin” –  stworzenie z pomocą rodzica regulaminu zachowywania

się na wakacjach. Rodzic zapisuje zasady proponowane przez dziecko za pomocą słów i piktogramów. Dzieci podpisują się pod regulaminem pieczątką paluszkową.

4. „Ogłaszamy zasady” ”– zabawa ruchowa. Utrwalenie zasad zachowania się na wakacjach. Dziecko dostaje rolkę od papieru toaletowego. Dziecko tańczy w rytm dowolnej muzyki. Kiedy muzyka cichnie, rodzic czyta jedną zasadę z regulaminu. Dzieci ogłaszają ją światu przez megafon z rolki (głośno powtarzają).

5. „Znaki” – zajęcia informacyjne. Rodzic pokazuje dziecku zdjęcia różnych znaków zakazu, które

można spotkać na wakacjach, np. zakaz kąpieli, zakaz skoków do wody, strefa ciszy; znaków ostrzegawczych, np. wiry, pale, nagły uskok, zimna woda; oraz znaków informacyjnych, np. plaża strzeżona, punkt medyczny, telefon. Wspólna rozmowa z dzieckiem o treści znaków.

6. „Bezpieczne wakacje” – zabawa „Prawda- fałsz”. Dziecko otrzymuje dwie kartki w kolorze czerwonym i zielonym.  Rodzic czyta zdania, a dzieci oceniają ich prawdziwość, podnosząc odpowiednią kartkę i podając uzasadnienie. Czerwona- zdanie fałszywe, zielona- zdanie prawdziwe.

Przykłady zdań:

–– Na plaży można palić ognisko.

–– Gdy świeci słońce, należy smarować się kremem do opalania.

–– Biała flaga oznacza, że można się kąpać.

–– Można chodzić po wydmach.

–– Można spacerować po górach w klapkach.

–– Na plaży nie można śmiecić.

–– Podczas jazdy na rowerze trzeba mieć kask.

–– Można wchodzić do wody na niestrzeżonej plaży.

7. Kropelka złotych marzeń – śpiewanie piosenki.

8. „Na wakacjach” – zabawa dramowa. Odgrywanie przez rodziców i dzieci scenek mogących zdarzyć się w czasie wakacji, np. Zgubiłeś się na plaży, co robisz? Jesteś na basenie i zauważyłeś, że ktoś tonie, co robisz? Jesteś świadkiem wypadku drogowego, co robisz? Siedzisz na plaży i widzisz małe dziecko wchodzące do wody. W pobliżu nie widać jego rodziców, co robisz?

8. „Wakacyjna sałatka” – zabawa kulinarna. Dzieci tworzą wakacyjne sałatki z kolorowych owoców podzielonych na części, układanych warstwami i umieszczonych w przezroczystych kubeczkach. Rodzic pyta: Czy należy zbierać nieznane owoce w lesie? Czy można jeść owoce prosto z letniego targu?

9. Wspólna degustacja sałatki, określanie walorów smakowych.

 

Pomocne strony:

https://przedszkolankowo.pl/2017/06/17/gdzie-jedziemy-na-wakacje-plansze/

https://www.youtube.com/watch?v=wyPKwV6JJk0

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/06/WAKACYJNE-KARTY-PRACY-zestaw-1.pdf

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/06/WAKACYJNE-KARTY-PRACY-zestaw-2.pdf

 

 


 

Założenia programowe 15-19.06.2020

 

Drodzy Rodzice!

W kolejnym tygodniu rozmawiać będziemy o zwiastunach lata, letnich kwiatach i owadach, zjawiskach atmosferycznych, takich jak burza czy tęcza, oraz letnich smakołykach. Dzieci poznają wszystkie nazwy miesięcy i z pomocą Państwa będą układać je w kolejności. Zaplanowałam również kilka eksperymentów przyrodniczych, w których dzieci bardzo chętnie uczestniczą. Przypomną sobie wiadomości, jak zachować się w czasie burzy, jakich miejsc unikać, gdzie się schronić. Poznają siedem kolorów tęczy i dowiedzą się, jak ona powstaje. W tym tygodniu oprócz rozbudowywania wiedzy dzieci, kształtowania umiejętności wypowiadania się na dany temat i słuchania dzieci wykonają prace plastyczne, których efekty będą mogli Państwo oglądać przez dłuższy czas. Dziękuję za poświęcony czas dzieciom, pozdrawiam. E. Kostyła

 

Tematyka tygodnia: Lato

 

 Tematy kolejnych dni:

Po czym poznać, że nadeszło lato?

Burza.

Tęcza.

Lato na łące.

Letnie smakołyki.

 

Cele:

– utrwalenie kolejności miesięcy oraz pór roku;

– doskonalenie umiejętności uważnego słuchania;

– doskonalenie ekspresji twórczej

– poszerzanie informacji na temat burzy i bezpiecznych zachowań w jej trakcie doskonalenie ekspresji twórczej

– poszerzanie wiedzy na temat zjawisk atmosferycznych (tęcza);

– doskonalenie umiejętności klasyfikacji; poszerzanie słownika

– poszerzanie słownika o nazwy letnich kwiatów i doskonalenie umiejętności

– rozróżniania ich na zdjęciach;

– poszerzanie słownika o nazwy owadów występujących na łące;  –

– doskonalenie słuchu fonemowego; doskonalenie umiejętności przeliczania i porównywania liczb

– doskonalenie motoryki małej

– poszerzanie słownika dzieci o przymiotniki związane z określaniem smaków lodów;

– doskonalenie umiejętności porównywania obiektów

 

Temat: Po czym poznać, że nadeszło lato?

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie dzieci do opowiadania historyjek na

podstawie obrazków i własnych doświadczeń. Zachęcanie do wypowiadania się. Rozwijanie inteligencji językowej.

2. Zestaw ćwiczeń porannych:

1. Marsz z woreczkiem na głowie ( lub pluszakiem) – ręce wyciągnięte na boki.

2. Przekładanie miarowo woreczków z ręki do ręki.

3. Unoszenie woreczków na stopie, pozostanie przez kilka sekund na jednej nodze.

4. Podrzucanie i łapanie woreczków.

5. Rzucanie woreczków do kosza zawieszonego na ścianie.

6. Slalom między woreczkami rozłożonymi w równych odległościach na dywanie.

3. „Lato, lato” – zajęcia dydaktyczne. Rodzic nazywa wszystkie miesiące i prosi dziecko o powtórzenie ich nazw. Następnie podaje dziecku kartki z kalendarza z miesiącami: CZERWIEC, STYCZEŃ, GRUDZIEŃ, WRZESIEŃ. Prosi dzieci, by poukładały kartki zgodnie z kolejnością występowania miesięcy w roku. Pyta: W jakim miesiącu rozpoczyna się lato? Dzieci starają się wskazać odpowiednią kartkę. Rodzic pyta, czy dziecko wie, którego dnia rozpoczyna się astronomiczne lato.

4. „Z czym kojarzy się lato?” – technika niedokończonych zdań, zabawa z piłką. Rodzic pyta dziecko, z czym kojarzy mu się lato. Rzuca piłkę do dziecka i zaczyna zdanie: Lato kojarzy mi się…Dzieci łapią piłkę i kończą wypowiedź.

5. „Po czym można poznać lato?” – praca plastyczna doskonaląca umiejętność przekazywania informacji w formie graficznej, ekspresja twórcza. Dzieci dostają kartki papieru. Każde z nich rysuje to, co kojarzy mu się z latem. Dzieci siadają z kartkami na dywanie i prezentują swoje prace. 6. Tato, czy już lato? – praca z wierszem Beaty Szelągowskiej. Rodzic czyta wiersz:

„Tato, czy już lato?”

Beata Szelągowska

Powiedz, proszę! Powiedz, tato,

Po czym poznać można lato?

Skąd na przykład wiadomo, że już się zaczyna?

Po prostu:

Po słodkich malinach,

Po bitej śmietanie z truskawkami,

Po kompocie z wiśniami,

Po życie, które na polach dojrzewa,

Po słowiku, co wieczorem śpiewa,

Po boćkach uczących się latać,

Po ogrodach tonących w kwiatach,

Po świerszczach koncertujących na łące,

Po wygrzewającej się na mleczu biedronce,

Po zapachu skoszonej trawy i róż,

I już!

Swobodne wypowiedzi dzieci na temat wiersza.

Ponownie czyta tekst i prosi dzieci o zapamiętanie obiektów wymienionych przez tatę i kojarzących

się z latem. Następnie rodzic prosi dziecko, aby przedstawiło rezultaty swojej pracy plastycznej. Każde dziecko opowiada, co narysowało. Rodzic ponownie czyta wiersz i po słowach: Po zapachu skoszonej trawy i róż…, prosi dziecko o kontynuowanie treści. W tym celu dzieci wykorzystują nazwy tego, co narysowały, np. po szaleństwach w basenie, po zabawach na piasku.

7. „Pary” – zabawa ruchowa, szukanie podobieństw między narysowanymi przez dzieci obiektami,

doskonalenie umiejętności argumentowania. Rodzic włącza dowolną muzykę. Dzieci biegają po pokoju. W rękach trzymają narysowane przez siebie obrazki tego, co kojarzy im się z latem. Kiedy muzyka cichnie, dzieci patrzą na obrazek i mówią, skojarzenia, które przedstawiły na obrazku np. Lato kojarzy mi się z …..wizytami nad morzem.

8. „Lato płynie do nas” – nauka piosenki i zabawa ruchowa  z rodzicami. Uczestnicy stają w parach. Rodzic włącza nagranie piosenki „Lato płynie do nas”.

Raz, dwa, raz i dwa, (uczestnicy klaszczą)

słońce idzie drogą. (rysują w powietrzu słońce)

Z górki chmurki biegną dwie,

śpieszą się jak mogą. (biegną w miejscu)

Ref.: Hop! Hop! – słychać w koło. (uczestnicy podskakują z rękami na biodrach, jeden robi obrót)

Hop! Hop! – echo woła. (podskakują z rękami na biodrach, drugi uczestnik z pary robi obrót)

Po jeziorze łódka mknie, (bujają się, trzymając za ręce)

lato płynie do nas.

Raz, dwa, raz i dwa, (uczestnicy klaszczą)

nadszedł czas zabawy, (tańczą w kółko, trzymając się za ręce)

pędzi, goni w polu wiatr, (biegną w miejscu)

chce się z nami bawić. (tworzą koło)

Ref.: Hop! Hop!…. (jak wyżej)

Raz, dwa, raz i dwa, (uderzają w swoje dłonie)

wiatr wesoło pląsa, (tańczą w kole)

w górze, w chmurze, w ciszy pól (podskakują na palcach w rytm piosenki)

dzwoni śpiew skowronka.

Ref. Hop! Hop!….

• Wyjście na świeże powietrze. Malowanie bańkami. Rodzic zabarwia płyn do baniek farbami

lub barwnikami spożywczymi. Dzieci robią bańki bardzo blisko dużej kartki – rozpryskują zabarwiony płyn i w tej sposób tworzą barwne kompozycje.

9. „Letnie memo” – zabawa doskonaląca pamięć świeżą. Każde dziecko dostaje dwa papierowe

talerzyki i rysuje na nich proste symbole kojarzące mu się z latem. Symbole muszą być takie same.

Talerzyki zostają ułożone dnem do dołu na dywanie. Dzieci grają w memo z rodzicami lub innymi domownikami. Szukają identycznych talerzyków. Wygrywa osoba, która zbierze ich najwięcej. • papierowe talerzyki, flamastry.

10. „Zabawa ruchowa z piłką” – tworzenie rymów do słów związanych z latem, doskonalenie słuchu fonemowego. Rodzic podaje wyraz kojarzący mu się z latem, np. słońce – rzuca piłkę do dziecka. Dziecko łapie piłkę i podaje rym do usłyszanego słowa. Następnie podaje piłkę dalej i wymienia przy tym inne słowo, które jemu kojarzy się z latem. Zabawa może być kontynuowana także w wariancie z głoską w nagłosie. Dziecko łapiące piłkę wymienia głoskę, na którą zaczyna się wyraz podany przez poprzednika, i wymyśla słowo z tą głoską).

11. Zabawy dowolne dzieci. Porządkowanie kącika książek, segregowanie książek według wielkości i grubości. Rozwijanie zainteresowań książką.

 

Temat: Burza.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie do organizowania samodzielnej zabawy.

2. Zestaw ćwiczeń porannych – doskonalenie precyzji ruchów, koordynacji wzrokowo-ruchowej, motoryki dużej i małej.

1. Marsz z woreczkiem na głowie ( lub pluszakiem) – ręce wyciągnięte na boki.

2. Przekładanie miarowo woreczków z ręki do ręki.

3. Unoszenie woreczków na stopie, pozostanie przez kilka sekund na jednej nodze.

4. Podrzucanie i łapanie woreczków.

5. Rzucanie woreczków do kosza zawieszonego na ścianie.

6. Slalom między woreczkami rozłożonymi w równych odległościach na dywanie.

3. „Burza” – praca z tekstem. Rodzic czyta wiersz Jacka Paciorka pod tym samym tytułem, a następnie omawia go z dzieckiem.

Szła przez pola Pani Burza,

– Co tak panią dzisiaj wkurza?

– Skąd u Pani tyle złości?

– Musi Pani mieć przykrości?

Burza błyska, grzmi i wieje,

Straszy wszystkich: – Świat zaleję,

Powywracam wszystkie drzewa,

Kto się boi – niechaj zwiewa,

Niebo całe pociemniało,

Z wichrem wszystko oszalało,

Drzewa nisko się kłaniają,

Panią Burzę przepraszają,

– Niechże Pani już przestanie,

Robić wszystkim wielkie lanie!

Burza mruczy, marszczy czoło.

Oj, nie będzie dziś wesoło,

Niech się kryje, kto gdzie może,

Bo tu będzie zaraz morze,

Leje, wyje, gromy ciska,

Siódme poty z chmur wyciska.

Aż się wreszcie tak zmęczyła,

Że się stała całkiem miła.

Cicho mruczy zawstydzona,

To jest burza? – to nie ona.

Cicho wiszą chmury z nieba,

Będzie słońce – nam zaśpiewa,

Rozweseli Panią Burzę,

Burza ze słońcem w jednym chórze?

Z tego śpiewu tęcza wisi,

Ależ Pani nam kaprysi!

Ale koniec – szkoda czasu,

Słońce świeci – chodź do lasu.

Rodzic zadaje dziecku pytania: O jakim zjawisku atmosferycznym była mowa w wierszu? Co zrobiła Pani Burza? Jakie inne zjawiska jej towarzyszyły? Co się stało, gdy się zmęczyła? Kto przepędził burzę? Czy wiecie, jak powstaje burza?

4. „Jak powstaje burza” – eksperyment. Na szklance rodzic umieszcza kawałek blaszki (np. denko od puszki). Nadmuchuje balon i energicznie pociera go kawałkiem wełnianej szmatki. Kładzie balon go na blaszce i zbliża do niej palec. N. pyta dzieci, co się stało? W wyniku pocierania balonika  wytworzyły się ładunki elektryczne i przeskoczyła iskra (jak błyskawica). Rodzic pyta dziecko, czy zna jakieś zjawisko charakterystyczne dla lata, w którym także pojawiają się iskry (błyskawice)? Nawiązanie do tematu zajęć.

5. „Burza w kubeczku” – praca plastyczna. Dzieci siadają przy stolikach. Każde dostaje papierowy

kubeczek, na którym rysuje markerem pioruny. Środek kubka (we wnętrzu) dzieci smarują klejem

i przyklejają paski bibuły w różnych kolorach kojarzących się im z burzową pogodą. Kubek stawiają do góry nogami, a na jego odwróconym denku przyklejają watę (symbolizującą chmurę). 6. „Gdy idzie burza, to…” – technika niedokończonych zdań, dyskusja na temat tego, jak zachowywać się w czasie burzy. Dzieci siadają z rodzicami lub innymi domownikami w kole. Rodzic rozpoczyna zdanie: Gdy idzie burza, to…, a wszyscy kolejno je kończą. Mogą odnosić się zarówno do własnych uczuć, doświadczeń, jak i wiedzy dotyczącej omawianego zjawiska. Rodzic  pyta: Jak się zachowywać, gdy zbliża się burza? Gdzie można się schronić?

(w sklepie, w samochodzie). Czego nie można robić? (stać w wodzie, chować się pod drzewem). Jak zachowywać się w czasie burzy w domu? (pozamykać okna, wyłączyć urządzenia elektryczne, bo uderzenie pioruna może spowodować porażenie).

7. „Wędrująca woda, czyli jak powstają kolory” – przygotowanie eksperymentu. Nawiązanie do

tematu zajęć z następnego dnia, przygotowanie eksperymentu, którego wyniki będą omawiane w kolejnym dniu. N. prosi dzieci o umieszczenie obok siebie siedmiu kubków, przeliczanie kubków przez dzieci. Do kubków wlewa wodę, a pomiędzy nimi umieszcza zwinięte papierowe ręczniki, które zanurza w wodzie. Do pierwszego kubka wsypuje czerwony barwnik spożywczy, do trzeciego – żółty, do piątego – niebieski, do siódmego – fioletowy. Swobodne wypowiedzi dzieci na temat eksperymentu.

8. „Burzowe emocje” – oglądanie filmu, dyskusja. Dzieci z rodzicem oglądają film prezentujący burzę (filmy można znaleźć w serwisie YouTube). Następnie rodzic zadaje pytania: Jakie uczucia wywołuje burza? Z jakimi uczuciami kojarzy wam się burza? Czy burzy trzeba się obawiać? Jak należy się zachować podczas burzy, gdy jesteśmy na dworze? Co się dzieje, gdy skończy się burza? Jakie zjawisko pogodowe często się po niej pojawia latem? Jak się czujemy, gdy patrzymy na tęczę?

9. Nauka na pamięć wiersza pt. „Burza”.

Nie bój się, deszcz pada jeszcze nieduży,

idź przez mostek do domku, a unikniesz burzy.

Bo gdy od deszczu rzeka wody wzbierze wiele,

Mostek może zniknąć, czasu masz niewiele.

10. „Pogodowa historia” – zabawa dydaktyczna z działaniem plastycznym. Rodzic rozkłada na ziemi folię stretch, dzieli ją na cztery części i na każdej z nich rysuje flamastrem schematyczny rysunek parku – alejka, drzewo, ławka, dwa krzaczki. Dziecko domalowuje farbami

na wolnej części folii letni pejzaż uwzględniający jedno zjawisko pogodowe: słońce, chmury i wiatr, burzę lub tęczę. Następnie dzieci siadają na dywanie. Rodzic prezentuje karteczki z zapisanymi nazwami emocji / uczuć. Dzieci decydują, do którego fragmentu obrazka dana emocja / dane uczucie najbardziej pasuje i układają karteczkę pod wybranym obrazkiem. Rodzic wyjaśnia, że wraz ze zmianą pogody może się zmieniać nasz nastrój. Proponuje dzieciom ćwiczenie. Prosi, aby przechodziły od obrazka do obrazka i za pomocą mimiki i ruchu próbowały zaprezentować różne emocje, które pasują do poszczególnych z nich.

11. Wyjście na świeże powietrze. Obserwacja nieba, wnioskowanie, czy niebo jest burzowe.

12. „Pochmurne niebo” – zabawa na świeżym powietrzu. Rodzic rozkłada na ziemi duże arkusze papieru. Zabezpiecza ubrania dzieci. Dzieci malują farbami ciemne chmury burzowe. Następnie pryskają na nie wodą z rozpylaczy (deszcz) i domalowują pioruny.

 

Temat: Tęcza.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie dzieci do podejmowania różnego rodzaju zabaw: konstrukcyjnych, manipulacyjnych, tematycznych, plastycznych. Rozwijanie inteligencji

wielorakich u dzieci.

2. Zestaw ćwiczeń porannych:

1. Marsz z woreczkiem na głowie ( lub pluszakiem) – ręce wyciągnięte na boki.

2. Przekładanie miarowo woreczków z ręki do ręki.

3. Unoszenie woreczków na stopie, pozostanie przez kilka sekund na jednej nodze.

4. Podrzucanie i łapanie woreczków.

5. Rzucanie woreczków do kosza zawieszonego na ścianie.

6. Slalom między woreczkami rozłożonymi w równych odległościach na dywanie.

3. „Kolorowa zabawa w kole” – zajęcia dydaktyczne. Postępowanie zgodnie z instrukcją, klasyfikowanie, porządkowanie, doskonalenie analizy wzrokowej. Dzieci z rodzicami lub innymi domownikami stają w kole. Rodzic podaje instrukcje, np.:

–– Wszyscy, którzy mają czerwone spodnie, niech wstaną.

–– Wszyscy, którzy mają zielone bluzki, niech podskoczą.

–– Wszyscy, którzy mają czerwone skarpetki, niech podniosą nogę.

Chętne dzieci przejmują kierowanie zabawą, same formułując kolejne instrukcje.

4. „Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę?” – dyskusja. Rodzic pyta dziecko: Jakie zjawisko atmosferyczne kojarzy się z kolorami? Kiedy i gdzie można zaobserwować tęczę? (niebo po deszczu, kiedy świeci słońce; na trawie pokrytej kropelkami wody; podczas rozpryskiwania wody z węża ogrodowego; w kałuży itd.). W razie trudności z odpowiedzią rodzic może pokazać dziecku zdjęcia. Na koniec rodzic zadaje pytanie: Co jest potrzebne, żeby powstała tęcza?

5. „Jak powstaje tęcza?” – eksperyment. Rodzic przynosi dużą szklaną miskę z wodą, lusterko i białą kartkę. Eksperyment najlepiej wykonać w słoneczny dzień (lub pochmurny z użyciem latarki). Do miski wypełnionej wodą rodzic wkłada pod kątem lusterko tak, by było skierowane w stronę źródła światła. Nakrywa miskę kartką. Na kartce powstaje tęcza. Rodzic wyjaśnia: jest to efekt

rozszczepienia światła przechodzącego przez powierzchnię wody, rozkład światła białego na wielobarwne widmo).

6. „Tęcza na CD” – samodzielne zaobserwowanie tęczy. Dziecko dostaje płytę CD. Kieruje

ją do światła tak, aby na jej odwrocie ukazała się tęcza. Płyty można potem wykorzystać do stworzenia pracy plastycznej, np. słoneczników, połączonych następnie w bukiet całej grupy. W tym celu wystarczy dokleić do płyty płatki z żółtego papieru i narysować na niej czarnym markerem kratkę symbolizującą nasiona.

7. „Kolory tęczy” – zajęcia dydaktyczne. Przeliczanie i podawanie nazw kolorów tęczy. Rodzic pyta dziecko: Z jakich kolorów składa się tęcza? (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo, fioletowy). Prosi o przeliczenie kolorów występujących w tęczy.

8. „Wędrująca woda” – obserwacja wyników eksperymentu z poprzedniego dnia. Dzieci wyciągają

wnioski z przeprowadzonego doświadczenia, potwierdzają hipotezy, które stawiały przed

doświadczeniem.

9. „Tęcza w torebce” – zabawa plastyczna. Mieszanie barw, doskonalenie motoryki małej, utrwalenie grafemów. Dzieci pracują przy stolikach. Otrzymują foliowe torebki strunowe. Na stole

znajduje się miski, do których rodzic wlewa dwie szklanki wody, wsypuje szklankę mąki i łyżkę soli. Miesza całość. Dzieci zabarwiają mieszaninę barwnikami w kolorach tęczy. Nakładają łyżką trochę  masy w każdym kolorze do woreczków. Zamykają woreczki i rączkami rozprasowują masę. W tak powstałej tęczowej masie można kreślić literki, cyferki, wzory.

10.  Zestaw ćwiczeń gimnastycznych – rozwijanie sprawności motorycznej w zakresie szybkości,

skoczności, zwinności i zręczności.

1. „Leżenie na piasku” – odtwarzanie figur geometrycznych- zabawa dla większej ilości domowników. Dzieci biegają w różnych kierunkach. Gdy rodzic powie np. Trójkąt, dobierają się trójkami i układają na podłodze w taki sposób, żeby stworzyć trójkąt. Na słowo: Kwadrat łączą się w czwórki i układają kwadraty itd. Zabawę można powtórzyć kilka razy.

2. „Plażowanie” – dzieci stawiają stopę na woreczku gimnastycznym. Na dany sygnał podnoszą

woreczek palcami stopy. Ćwiczenie wykonują raz jedną, raz drugą nogą. Następnie w siadzie

prostym podpartym przekładają palcami prawej stopy woreczek leżący przy lewej stopie i na

odwrót. Na koniec rzucają woreczkami do celu – dużego pojemnika.

3. „Orzeźwienie” –  rodzi podaje dziecku pustą butelkę plastikową. Dzieci w siadzie klęcznym kładą butelkę przed kolanami, dłonie na butelce – odsuwają butelki szybkim ruchem w przód i przysuwają do kolan. Potem w leżeniu przodem zginają ręce w łokciach, dłonie trzymają na ziemi przy barkach, butelkę stawiają w małej odległości od twarzy. Robią głęboki wdech nosem i silny wydech ustami w stronę butelki. Powtarzają ćwiczenie kilkakrotnie, starając się silnym wydechem

przewrócić butelkę. Następnie w leżeniu przodem trzymają butelkę w jednej ręce i przekazują

ją ruchem okrężnym z ręki do ręki przed twarzą i za plecami w jednym i w drugim kierunku (ręce

cały czas proste w łokciach). Na koniec w leżeniu tyłem trzymają oburącz butelkę za głową. Butelka leży poziomo. Podnoszą nogi i ręce i starają się dotkną stopami butelki, po czym wracają

do pozycji wyjściowej.

4. „Przeciąganie liny” – dzieci z innymi domownikami podzielone na dwa zespoły przeciągają linę. Wygrywa zespół, który przeciągnie drugą drużynę za wyznaczoną linię.

5. „Pokrzywa” – dzieci z innymi domownikami siedzą w kręgu, jedno z nich wchodzi do środka i rzuca piłkę po kolei do pozostałych, wymieniając nazwy warzyw, owoców, krzewów. Na słowo „pokrzywa” nie można złapać piłki. Kto się pomyli, robi dowolne ćwiczenie.

11. „Koralikowa tęcza” – zabawa manualna. Tworzenie tęczy z drucików kreatywnych i koralików,

doskonalenie motoryki małej. Dzieci siedzą przy stole. Rodzic rozdaje im kolorowe druciki

kreatywne i koraliki w siedmiu kolorach tęczy. Dzieci umieszczają koraliki na drucikach w tym samym kolorze. Wyginają druciki w łuk, by stworzyć kształt tęczy. Końcówki drucików warto umieścić w podstawie z gąbki florystycznej. Każde dziecko może robić własną tęczę. 

12. Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do układania puzzli, rozwijanie spostrzegawczości i uwagi dzieci.

 

Temat: Lato na łące.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zainteresowań. Zabawy konstrukcyjne z drewnianych klocków

„Kto wyżej?”– doskonalenie koordynacji ręka-oko.

2. Zestaw ćwiczeń porannych:

1. Marsz z woreczkiem na głowie ( lub pluszakiem) – ręce wyciągnięte na boki.

2. Przekładanie miarowo woreczków z ręki do ręki.

3. Unoszenie woreczków na stopie, pozostanie przez kilka sekund na jednej nodze.

4. Podrzucanie i łapanie woreczków.

5. Rzucanie woreczków do kosza zawieszonego na ścianie.

6. Slalom między woreczkami rozłożonymi w równych odległościach na dywanie.

3. „Rysujemy łąkę” – zajęcia plastyczne. Rodzic podaje dziecku kartkę i pastele i prosi, by narysowało łąkę. Gdy skończy, rodzic pyta: Jak wygląda wasza łąka? Czy rosną na niej kwiaty? Jakie? Czy są tam jakieś owady? Jakie? Co znajduje się na prawdziwej łące? Rodzic pokazuje dziecku zdjęcia kwiatów (mogą to być: nagietek, bratek, malwa, stokrotka, mak) i prosi o podanie ich nazw. Dzieci dzielą nazwy kwiatów na sylaby. Układają zdjęcia kwiatów w kolumnach zgodnie z liczbą sylab, głosek i liter w ich nazwie.

4. „Zwierzęta i owady na łące” – zajęcia dydaktyczne. Rodzic pyta dziecko: Co oprócz kwiatów znajduje się na łące. Jakie zwierzęta i owady można tam spotkać? Dziecko wymienia nazwy (pszczoła, motyl, ślimak, mrówka, kret, bocian, biedronka, konik polny itp.). Rodzic prezentuje odpowiednie zdjęcia. Na koniec dzieci dopasowują zdjęcia do napisów do czytania globalnego.

5. „Ciekawostki” – poszerzanie wiedzy o zwierzętach na łące. Rodzic pyta dziecko: Czy bocian naprawdę je przede wszystkim żaby? Wyjaśnia, że głównym pożywieniem bociana nie są żaby, ale gryzonie. Rodzic pyta: Które ze zwierząt występujące w zagadkach jest nazywane bożą krówką? Dlaczego? Pokazuje zdjęcia krowy i biedronki, a dzieci starają się znaleźć cechy wspólne. Rodzic wyjaśnia, że niektóre krowy mają duże łaty na biodrach (a kiedyś mówiło się: na biedrach). Takie krowy nazywano więc biedrulami. Wypasający je pastuszek zauważył kiedyś ich podobieństwo do czerwonego owada w czarne kropki, którego nazwał „biedrunka” – boża krówka.

6. „Biedronki” – praca plastyczna. Tworzenie biedronek z pasków papieru. Rodzic podaje dziecku

czerwone, czarne i białe karki. Z czerwonego papieru dzieci wycinają koło, które będzie podstawą

grzbietu biedronki, oraz dużo cienkich pasków. Końcówki pasków przyklejają do koła tak, aby

środkowa część stworzyła łuk. Przyklejają kolejne paski obok, tak aby stworzyć przestrzenny kształt tułowia biedronki (kształt ma przypominać kłębek włóczki). Następnie z czarnego papieru wycinają buźkę z czułkami oraz kropki. Z białego papieru wycinają oczy z czarnymi źrenicami. Doklejają elementy biedronki.

7. Wyjście na świeże powietrze. Malowanie na dużym brystolu packą na muchy umoczoną w farbie. Na brystolu można narysować czarne muszki.

8. „Kwietniki” – układanie kompozycji z kwiatów w otworach sitka odwróconego do

góry dnem.

9. „Ładne kwiatki” – zabawa konstrukcyjna. Tworzenie kwiatków z układanek geometrycznych lub

tangramów. Tworzenie łąki z prac całej grupy.

10. Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do korzystania z biblioteczki domowej. Swobodne wypowiedzi dzieci podczas oglądania książek. Rozwijanie mowy i myślenia.

 

Temat: Letnie smakołyki.

 

1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Przeliczanie obiektów.

2. Zestaw ćwiczeń porannych.

1. Marsz z woreczkiem na głowie ( lub pluszakiem) – ręce wyciągnięte na boki.

2. Przekładanie miarowo woreczków z ręki do ręki.

3. Unoszenie woreczków na stopie, pozostanie przez kilka sekund na jednej nodze.

4. Podrzucanie i łapanie woreczków.

5. Rzucanie woreczków do kosza zawieszonego na ścianie.

6. Slalom między woreczkami rozłożonymi w równych odległościach na dywanie.

3. „Smaki lata” – zajęcia dydaktyczne, doskonalenie umiejętności klasyfikacji, przeliczanie, porównywanie liczb. Rodzic pyta dziecko, z jakimi smakołykami kojarzy mu się lato. Odpowiedzi zapisuje na kolorowych karteczkach samoprzylepnych. Selekcjonuje odpowiedzi dzieci techniką słoneczka (powtarzające się słowa to jeden z promieni). Podobne obiekty mogą leżeć obok siebie, np. lody i cukierki (bo to słodycze). Dzieci liczą powtarzające się odpowiedzi i próbują wybrać ulubiony smakołyk całej rodziny. Liczenie karteczek porównywanie liczby obiektów.

4. „Lody” – dyskusja na temat powstawania lodów i ich właściwości. Rodzic pyta dziecko: Z czego robi się lody? Dlaczego lody są zimne? Gdzie trzyma się lody? Dlaczego lody rozpuszczają się na słońcu? Czy lody muszą być zimne? Czy jadło kiedyś ciepłe lody?

5. „Przymiotnikowe lody” – zabawa ruchowa z rodzicami i innymi domownikami. Rodzic rozpoczyna zdanie: Lubię lody…. Rzuca piłkę do jednego uczestnika, a ono podaje smak lodów, który lubi, np. Lubię lody truskawkowe. Potem odrzuca piłkę do kolejnego i to ono uzupełnia zdanie. Wszyscy słuchają odpowiedzi poprzedników i starają się ich nie powtarzać. Rodzic pyta dziecko, czy próbowało jakichś nietypowych smaków lodów. Mówi im, że dziś możemy kupić np. lody serowe, marchewkowe czy burakowe. Na koniec prosi dziecko, by wymieniło smaki lodów kwaśnych, słodkich, gorzkich itd.

6. „Bananowe lody” – przygotowanie lodów. Rodzic wraz z dzieckiem przygotowuje lody z dowolnego przepisu. Degustacja. Swobodne wypowiedzi dzieci na temat ich smaku.

7. „Wędrująca piłeczka” – zabawa doskonaląca koordynację wzorkowo-ruchową i sprawność manualną. Dzieci z rodzicami lub innymi domownikami ustawiają się w kole. Każde z nich otrzymuje kartkę, na której rysuje kratki(przecinające się linie pionowe i poziome), czyli wafelek  od loda. Kartkę zwija w rożek. Za pomocą zwiniętej kartki dzieci przekazują sobie w kole piłeczkę. 8. „Zabawa matematyczna z pomponami” – zabawa doskonaląca chwyt i przeliczanie. Rodzic przygotowuje kolorowe pomponiki, kulki polimerowe lub inne okrągłe przedmioty możliwe do przenoszenia za pomocą szczypiec kuchennych. Dzieci siadają przy stole, przed nimi leżą karteczki

z liczbami od 1 do 10 oraz rozsypane kuleczki. Dzieci mają za zadanie położyć przy każdej karteczce odpowiednią liczbę kulek, przenosząc pompony za pomocą szczypiec.

9. Utrwalenie piosenki i zabawa ruchowa do piosenki „Lato płynie do nas”.

10. Wyjście na świeże powietrze. Szukanie rzeczy w danym kolorze.

11. „Papierowe lody” – zabawa plastyczna. Dzieci wycinają z papieru dwa wafelki do lodów. Rysują na nich krateczki. Odrysowują lewą i prawą dłoń na papierze, a następnie je wycinają. Wycięte z papieru dłonie przyklejają na wafelki – będą to gałki lodów. Dzieci ozdabiają gałki w dowolny sposób.

12. Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do korzystania z kącika plastycznego – odrysowywanie różnych kształtów na gazetach i kartkach oraz ich wycinanie.

 

 

 

Pomocne strony:

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/09/LATO-po-czym-poznajemy-że-to-już-lato…pdf

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/09/LATO-plansza-1.pdf

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/08/MIESIĄCE-DZIECI-1-2-1.pdf

https://przedszkolankowo.pl/2016/12/04/miesiace-plansze-zestaw-1/

https://www.youtube.com/watch?v=7MpIAWOGhoA

 


 

Założenia programowe 08-10.06.2020

 

Drodzy Rodzice!

            Tematyka kolejnego tygodnia dotyczyć będzie zwierząt. Przedszkolaki będą miały okazję pogłębić swoją wiedzę na temat różnych zwierząt żyjących na świecie oraz mieszkających w ZOO.  Oprócz bogacenia wiedzy dzieci, kształtowania umiejętności wypowiadania  się na dany temat oraz doskonalenia umiejętności słuchania, dzieci z pomocą Państwa będą mogły wykonać ciekawą pracę plastyczną z wizerunkami zwierząt. Podczas jej tworzenia dzieci usprawnią motorykę małą a dzięki książkom, czasopismom i Państwa opowieściom poznają interesujące informacje o środowisku zwierząt. Przypomną sobie również piosenkę „Mucha w mucholocie” oraz utrwalą wierszyki wykorzystywane do zabawy ruchowej „Nie pielęgnujmy zazdrości”.

            Gdybyście Państwo podczas wakacji znaleźli się w pobliżu ZOO lub któregoś z parków, zachęcam, wstąpcie tam z dziećmi. Oglądanie zwierząt na żywo jest jeszcze ciekawsze niż praca ze zdjęciami lub obrazkami. 

 

Pozdrawiam. E. Kostyła

 

Tematyka tygodnia : Zwierzęta duże i małe.

 

Cele:

– poszerzanie wiedzy dzieci na temat zwierząt żyjących na świecie oraz miejsc ich występowania;

– doskonalenie czytania globalnego;

– poszerzanie wiedzy dzieci na temat zwierząt żyjących w zoo;

– bogacenie słownictwa dziecka;

– poszerzanie wiedzy dzieci na temat polskich parków narodowych i ich mieszkańców;

– doskonalenie umiejętności czytania globalnego;

– usprawnianie motoryki małej;

– pogłębianie więzi rodzinnych

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Zwierzęta na świecie.
  2. Z wizytą w ZOO.
  3. Polskie zwierzęta.

 

Temat: Zwierzęta na świecie.

 

  1. 1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Zachęcanie dzieci do przeglądania książek

o zwierzętach.

  1. 2. Zestaw ćwiczeń porannych:
  2. „Tam w Afryce” – zabawa z pokazywaniem:

Tam w Afryce rzeka Nil, (dzieci wskazują palcem jakiś obiekt przed nimi)

w niej krokodyl mały żył. (robią z dłoni paszczę krokodyla)

Z tatą krokodylem (kłapią „zębami” zrobionymi z dłoni)

pływał sobie Nilem, (naśladują dłonią ruch płynącej ryby)

I śpiewał tak: (podskakują)

Tam w Afryce…

  1. „Joga ze zwierzętami” – naśladowanie zwierząt za pomocą ruchu. Rodzic wypowiada nazwy różnych zwierząt (np. żyrafa, sowa, żaba, nietoperz, wąż, kot). Ustala z dziećmi, co będą robić, gdy usłyszą nazwę danego zwierzątka. Przykładowo: wąż – dzieci kładą się na ziemi i wiją jak wąż, ręce trzymają przy ciele, lekko unoszą głowę; sowa – stają w rozkroku, podnoszą ręce, zamykają oczy; nietoperz – kładą się na plecach, podwijają kolana na klatkę piersiową i chwytają je oburącz; żaba – kucają w rozkroku, podpierając się rękami; żyrafa – wspinają się na palcach, złączone ręce wyciągają jak najmocniej ku górze; kot – robią koci grzbiet. Zabawę można rozszerzyć o inne zwierzęta. Rodzic może też poprosić dziecko o samodzielne wymyślenie ruchu przedstawiającego dane zwierzę.
  2. „Gdzie żyją zwierzęta?” – Rodzic drukuje obrazki różnych zwierząt ( żyrafa, słoń afrykański, zebra, lew, wielbłąd, skorpion, fenek, papuga, tukan, goryl, tygrys, rekin, wieloryb, meduza, konik morski, żółw, błazenek, pingwin, żółw, wróbel) oraz ich nazwy, przedstawia je dziecku i prosi go o swobodną wypowiedź na ich temat. Następnie z pomocą rodzica przyporządkowuje obrazki zwierząt nazwom , nazywa kolejne litery, z pomocą rodzica odczytuje nazwy zwierząt. Podział zwierząt na żyjące na pustyni, na sawannie, w oceanie i lasach tropikalnych. Rodzic zadaje pytanie dziecku, czy da się jakoś uporządkować zwierzęta przedstawione na zdjęciach. Pomysły dzieci mogą być różne: pływające, latające, ssaki, ptaki, mające nogi, niemające nóg, krajowe, egzotyczne itd. Przeliczanie elementów w zbiorach, porównywanie. Następnie rodzic prosi o podzielenie zwierząt na dwie grupy: żyjące w ciepłym i zimnym klimacie. Pyta dziecko: Jakie elementy wyglądu zwierzęcia mogą świadczyć o tym, że żyje ono tam, gdzie jest zimno?
  3. „Ziemia, powietrze, woda, ogień” – zabawa ruchowa z rodzicami lub innymi domownikami. Wybrana osoba rzuca do innego uczestnika piłkę, podając jedno z czterech haseł: woda, ziemia, powietrze, ogień. Na hasło: Ogień! – nie wolno złapać piłki. Przy pozostałych hasłach łapiący piłkę podaj dowolną nazwę zwierzęcia: odpowiednio żyjącego w wodzie, na lądzie lub w powietrzu.
  4. „Zwierzęta afrykańskie” – praca plastyczna. Dzieci dorysowują wydrukowanemu konturowi lwa

grzywę (kreski), konturowi zebry paski (kreski), a żyrafy cętki (stemplowanie palcami). Rodzic pyta dziecko: Co łączy te zwierzęta? Jakie jeszcze inne zwierzę żyje we wskazanym środowisku? Dzieci z pomocą rodzica odszukują Afrykę na mapie świata.

  1. „Polowanie na tygrysa” – zabawa matematyczna. Uczestnicy siedzą w kole. Każdy ma przyklejony do ubrania kartonik z liczbą (tyle liczb, ilu uczestników). Dziecko wychodzi z pokoju. Pozostałe osoby ustalają między sobą, która liczba będzie tygrysem. Dziecko wraca i pyta np.: Czy tygrysem jest liczba 10? Uczestnicy mogą odpowiadać tylko „mniej” lub „więcej”. W ten sposób „myśliwy” odgaduje, kto jest tygrysem.
  2. „Zwierzęta z Ameryki Południowej”- rodzic prezentuje dziecku zdjęcia zwierząt,

które żyją w Polsce i które dzieci na pewno znają, oraz tych charakterystycznych dla Ameryki

Południowej (np. jaguar, tukan, ara, leniwiec). Prosi, by dzieci podzieliły zwierzęta na żyjące w Polsce i Ameryce Południowej. Pomaga im odnaleźć Amerykę Południową na mapie świata. Następnie poleca, by dzieci wskazały same zdjęcia ptaków. Prosi, by znalazły podobieństwa między papugą a tukanem. Pyta: Czym charakteryzują się tukany? Jak wyróżniają się spośród innych zwierząt? Zwraca uwagę na ogromny dziób tukana pomagający przede wszystkim w termoregulacji.

  1. „Tukan ” – praca plastyczna- wyklejanie konturu tukana plasteliną.
  2. „Powitanie dzikich zwierząt” – zabawa dźwiękonaśladowcza. Uczestnicy siedzą w kole i kolejno naśladują dźwięki wydawane przez wybrane dzikie zwierzęta. Kolejny uczestnik powtarza dźwięk wydany przez poprzedniego, a następnie dodaje swój.
  3. „Mucholot” – zabawa ruchowa. Dzieci wykonują ruchy imitujące podróż samolotem w rytm

piosenki „Mucha w mucholocie”:

–– wsiadają do samolotu – podnoszą najpierw prawą, potem lewą nogę i siadają w kręgu,

–– zapinają pasy – krzyżują ręce na ramionach,

–– włączają silnik – wyciągają przed siebie i cofają raz prawą, raz lewą rękę,

–– obserwują chmury za oknem – przykładają ręce do oczu, tworząc lornetkę, patrzą raz w prawo,

raz w lewo,

–– lecą – rozkładają ręce na boki i poruszają się swobodnie po pokoju.

 

„Mucha w mucholocie”

sł. i muz. Aida Kosojan-Przybysz

Siedzi mucha w mucholocie,

do Krakowa sobie leci.

Chce odwiedzić wujka, ciotki,

brata z żoną i ich dzieci.

Ref.: Mucha, mucha w mucholocie,

jak w prawdziwym samolocie.

Do Krakowa sobie leci,

a za oknem słonko świeci.

W doskonałym jest humorze,

już doczekać się nie może.

Kiedy w końcu wyląduje

i rodzinę ucałuje.

Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…

Mała mucha tak daleko

jeszcze nigdy nie leciała.

Więc na tak daleką podróż

wiele rzeczy spakowała.

Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…

Ma walizkę kolorową,

a na sobie suknię nową.

Okulary choć za duże

wyśmienite do podróży.

Ref.: Mucha, mucha w mucholocie…

Ręce w górę i machamy,

udajemy, że latamy.

Podskok w górę, startujemy,

gdy siadamy, lądujemy.

  1. „Pociągi” – zabawa muzyczna. Dziecko z innymi uczestnikami tworzy pociąg. Rodzic włącza muzykę a pociąg porusza się w inny sposób do nagrania. Zabawa w trzech tempach: pierwszy w tempie umiarkowanym – podskoki, drugi tempie szybkim – bieg na paluszkach, trzeci tempie ćwierćnutowym – marsz, powrót do tempa umiarkowanego. Gdy muzyka cichnie, pociąg się zatrzymuje. Gdy rodzic ponownie ją włączy, rusza dalej.
  2. „Wąż” – zabawa ruchowa z elementami ćwiczeń ortofonicznych. Dzieci naśladują węże – ruchem (pełzają) i dźwiękiem (syczą).
  3. „Jakie to zwierzę?” – zabawa dydaktyczna. Dzieci kończą porównania podawane przez rodzica odpowiednią nazwą zwierzęcia, np.:

Groźny jak… (lew) Głodny jak… (wilk)

Uparty jak… (osioł) Mądry jak… (sowa)

Łagodny jak… (baranek) Przebiegły jak… (lis)

W wodzie czuję się jak… (ryba) Pracowity jak… (mrówka)

Powolny jak… (żółw) Dumny jak… (paw)

Łazi po płotach jak… (kot)

  1. Rzucanie samolocikami- zabawa r rodzicami lub innymi domownikami. Rodzic rysuje kredą linię i zaznacza na niej kolejne odległości: 10, 20, 30, 40, 50 cm itd. Uczestnicy rzucają samolocikami i sprawdzają, kto rzucił najdalej.
  2. „Kameleony” – zabawa plastyczna z wykorzystaniem foliowego woreczka (torebki strunowej).

Rodzic rysuje na woreczku czarnym flamastrem kameleona. Do środka woreczka wlewa kolorowe farby. Pyta dziecko: Czy kameleon może przybrać każdą barwę? (nie), Jakie kolory przybiera? (brązowy, zielony i jego odcienie), Dlaczego zmienia kolor? (żeby przypodobać się samicy, ze względu na temperaturę, światło, w obliczu zagrożenia). Rodzic informuje, że kameleony to jaszczurki. Mówi, że najwięcej jest ich w Afryce. Dzieci przypominają położenie Afryki na mapie. 16. „Pingwiny” – zagadka o pingwinach, wskazanie miejsca występowania pingwinów na mapie, zabawa ruchowa dla dzieci – chodzenie jak pingwin z balonem między nogami.

Zagadka:

Ten dość znany dziwny ptak

elegancki nosi frak

i we fraku swym na co dzień

bierze kąpiel w zimnej wodzie.

  1. Zabawy dowolne dzieci. Inspirowanie dzieci do dbania o porządek w swoich szafkach.

 

Temat: Z wizytą w ZOO.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Inspirowanie dzieci do zabawy w zoo z użyciem figurek zwierząt zgromadzonych w domu.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych:
  3. „Tam w Afryce” – zabawa z pokazywaniem:

Tam w Afryce rzeka Nil, (dzieci wskazują palcem jakiś obiekt przed nimi)

w niej krokodyl mały żył. (robią z dłoni paszczę krokodyla)

Z tatą krokodylem (kłapią „zębami” zrobionymi z dłoni)

pływał sobie Nilem, (naśladują dłonią ruch płynącej ryby)

I śpiewał tak: (podskakują)

Tam w Afryce…

  1. „Joga ze zwierzętami” – naśladowanie zwierząt za pomocą ruchu. Rodzic wypowiada nazwy różnych zwierząt (np. żyrafa, sowa, żaba, nietoperz, wąż, kot). Ustala z dziećmi, co będą robić, gdy usłyszą nazwę danego zwierzątka. Przykładowo: wąż – dzieci kładą się na ziemi i wiją jak wąż, ręce trzymają przy ciele, lekko unoszą głowę; sowa – stają w rozkroku, podnoszą ręce, zamykają oczy; nietoperz – kładą się na plecach, podwijają kolana na klatkę piersiową i chwytają je oburącz; żaba – kucają w rozkroku, podpierając się rękami; żyrafa – wspinają się na palcach, złączone ręce wyciągają jak najmocniej ku górze; kot – robią koci grzbiet. Zabawę można rozszerzyć o inne zwierzęta. Rodzic może też poprosić dziecko o samodzielne wymyślenie ruchu przedstawiającego dane zwierzę.
  2. „W ZOO” – wysłuchanie wiersza Janusza Minkiewicza pod tym samym tytułem.

By kolibry przez wronę

Nie zostały zjedzone,

By przypadkiem też wrony

Nie zjadł lis wygłodzony,

Żeby lisa zaś przy tym

Nie zjadł wilk z apetytem,

By pantera w chwil kilka

Nie zdążyła zjeść wilka

I pantery, by tygrys

Na śniadanie nie przegryzł,

By tygrysa (zgadliście!)

Nie zjadł lew, oczywiście…

O to dbać musi stale,

Pilnie patrząc wokoło

Stary Michał Kawalec,

Co dozorcą jest w ZOO.

Musi dbać i o siebie,

Żeby sam przypadkiem

Lwią się nie stał kolacją

Lub tygrysim obiadkiem.

Rodzic zadaje dzieciom pytania na temat wysłuchanego wiersza: Czy byliście kiedyś w ZOO? Jak wyjaśnić swoimi słowami, czym jest ZOO? Dlaczego niektóre zwierzęta mieszkają w ZOO? Jak należy się tam zachowywać? Czy wolno karmić zwierzęta w ZOO?

  1. „Żyrafy” – praca plastyczna. Tworzenie cętkowanych żyraf. Dzieci zwijają żółtą kartkę (najlepiej

z bloku technicznego) w rulonik i sklejają ją tak, by stworzyła stożek. Na czubku doklejają narysowane wcześniej głowy żyrafy. Stożek ozdabiają cętkami wydzieranymi z brązowego papieru.  

Rodzic przekazuje dziecku ciekawostki na temat żyrafy: największe zwierzę lądowe, długa szyja umożliwia jej zrywanie pożywienia z wysokich gałęzi, ma taką samą liczbę kręgów szyjnych jak inne ssaki (tylko są one dłuższe), umaszczenie żyrafy to kamuflaż na sawannie, zagrożeniem dla żyraf są lwy.

  1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych z rodzicami lub innymi domownikami– szybkie reagowanie ruchem na muzykę:
  2. „Wesołe powitanie jeża” – uczestnicy w kole siedzą skulone, udając śpiące jeże. Rodzic wyśpiewuje imię każdego uczestnika po kolei. Gdy uczestnik słyszy swoje imię, wstaje, przeciąga się i wykonuje zabawną figurę. Zabawa kończy się, gdy wszyscy uczestnicy „się obudzą”.
  3. „Ruszamy do ZOO” – rodzic proponuje uczestnikom magiczną podróż do świata zwierząt. Informuje, że w pokoju są ukryte tabliczki z obrazkami zwierząt (wąż, koń, słoń, żaba, kot, ptak). Uczestnicy ustawiają się w pociąg. Na hasło rodzica ruszają i śpiewają piosenkę „Jedzie pociąg z daleka”. Gdy pociąg dotrze do celu – którejś z tabliczek – rodzic pokazuje obrazek zwierzęcia jednej osobie, która je naśladuje. Pozostali uczestnicy muszą odgadnąć, o jakie zwierzę chodzi. Gdy im się to uda, pociąg rusza dalej.
  4. „Małpi gaj” – rodzic demonstruje rozłożony przed uczestnikami tor przeszkód ułożony z dowolnych przedmiotów, na które można się wspiąć. Dzieci mają zamienić się w małpki, których ulubionym zajęciem jest wspinanie się na przeszkody. Dzieci kolejno przechodzą tor. Rodzic zwraca uwagę na bezpieczeństwo asystując dziecko oraz poprawność poruszania się po każdym elemencie i właściwy zeskok obunóż z elementów toru .
  5. „Pobudka niedźwiedzia” – rodzic wyjaśnia, że zbliża się lato i niektóre niedźwiedzie obudziły się już z zimowego snu. Uczestnicy dobierają się parami. Trzymając się za ręce, mają poruszać się jak ociężałe, zaspane niedźwiedzie. Rodzic rozkłada na ziemi małe obręcze i różne przeszkody. Uczestnicy jedno za drugim przechodzą przez przeszkody, najpierw jedną stopą, potem drugą. Gd unoszą stopę, zastygają w tym ruchu na sekundę.
  6. „Taniec dzikich zwierząt” – zabawa ruchowa przy muzyce. Rodzic włącza dowolną muzykę, a dzieci naśladują ruchy wybranych zwierząt. Rodzic podpowiada, np. lew, tygrys,

małpa. Dzieci mogą tworzyć zabawne pozy.

  1. „Uciekaj myszko” – jeden uczestnik jest kotem, a pozostali wcielają się w myszki. Rodzic układa na podłodze koła (np. ze wstążki i o jedno mniej niż uczestników). Kółka są domkami myszek. Rodzic odtwarza nagranie piosenki „Uciekaj myszko do dziury”. Gdy muzyka gra, uczestnicy biegają zgodnie z poleceniem rodzica: np. na palcach, głośno tupiąc, unosząc wysoko ręce, na czworakach itp. Gdy muzyka cichnie, każdy uczestnik musi szybko wskoczyć do domku (kółka), żeby schronić się przed kotem. Uczestnik, który zostanie bez domku, staje się kotem.
  2. Zabawy na świeżym powietrzu- rysowanie ZOO kredami na betonie.
  3. „Nasze ZOO” – wspólne projektowanie ZOO. Dzieci wykorzystują figurki zwierząt żyjących w ZOO, które posiadają w domu. Na dużym arkuszu papieru rysują ZOO: woliery dla ptaków, wybiegi i baseny dla zwierząt, alejki itp. W odpowiednich miejscach umieszczają figurki. Podpisują, gdzie mieszka dane zwierzę.
  4. Zabawy dowolne dzieci. Oglądanie czasopism dziecięcych lub książek z ilustracjami zwierząt.

Wyodrębnianie pierwszej głoski w nazwach zwierząt, przeliczanie głosek.

 

Temat: Polskie zwierzęta.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek.
  2. Składanie obrazków z części: „Zwierzęta”. Przygotowujemy dla dziecka dowolne obrazki pocięte na części. Kształcenie u dzieci koordynacji wzrokowo-ruchowej, spostrzegawczości i sprawności manualnej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.
  3. Zestaw ćwiczeń porannych:
  4. „Tam w Afryce” – zabawa z pokazywaniem:

Tam w Afryce rzeka Nil, (dzieci wskazują palcem jakiś obiekt przed nimi)

w niej krokodyl mały żył. (robią z dłoni paszczę krokodyla)

Z tatą krokodylem (kłapią „zębami” zrobionymi z dłoni)

pływał sobie Nilem, (naśladują dłonią ruch płynącej ryby)

I śpiewał tak: (podskakują)

Tam w Afryce…

  1. „Joga ze zwierzętami” – naśladowanie zwierząt za pomocą ruchu. Rodzic wypowiada nazwy różnych zwierząt (np. żyrafa, sowa, żaba, nietoperz, wąż, kot). Ustala z dziećmi, co będą robić, gdy usłyszą nazwę danego zwierzątka. Przykładowo: wąż – dzieci kładą się na ziemi i wiją jak wąż, ręce trzymają przy ciele, lekko unoszą głowę; sowa – stają w rozkroku, podnoszą ręce, zamykają oczy; nietoperz – kładą się na plecach, podwijają kolana na klatkę piersiową i chwytają je oburącz; żaba – kucają w rozkroku, podpierając się rękami; żyrafa – wspinają się na palcach, złączone ręce wyciągają jak najmocniej ku górze; kot – robią koci grzbiet. Zabawę można rozszerzyć o inne zwierzęta. Rodzic może też poprosić dziecko o samodzielne wymyślenie ruchu przedstawiającego dane zwierzę.
  2. „Zabawa z kropkami”- układanie symboli liczb w odpowiedniej kolejności, przeliczanie, synteza wzrokowa. Dziecko otrzymuje cztery kartki z literami: R, A, P, K. Na odwrocie kartek znajduje się różna liczba kropek ( litera P- 1 kropka, A- 5, R-6, K- 8). Zadaniem dzieci jest ułożenie kartek z literami od tej, na której odwrocie jest najmniej kropek, do tej, na której jest ich najwięcej. Dzieci odczytują słowo „park”.
  3. „Parki narodowe” – rozmowa. Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat polskich parków narodowych i zwierząt znajdujących się pod ochroną. Pyta o ich skojarzeniach ze słowem „park”: Czym jest Park Narodowy? Czy byliście w jakimś Polskim Parku Narodowym? Po co tworzy się Parki Narodowe? Jakie zwierzęta w Polsce są pod ochroną? Dlaczego? Rozmowa na temat zachowania się w Parkach Narodowych. Rozpoznawanie logo największych Polskich Parków Narodowych. Pytamy dziecko „Jak zachowywać się w parkach narodowych? Czego nie wolno robić?”. Dlaczego?
  4. „Żubr” – odnalezienie Białowieży na mapie, poznanie ciekawostek na temat żubra. Dzieci z pomocą rodzica odnajdują Białowieżę na mapie Polski. Rodzic prezentuje ciekawostki na temat żubra: żyje w puszczy, jest największym dziko żyjącym ssakiem w Europie.
  5. Blok zajęć o emocjach – zazdrość. „Poniedziałkowe opowieści” – słuchanie opowiadania Dominiki Niemiec pod tym samym tytułem.

 

Poniedziałek w przedszkolu to wyjątkowy dzień dla grupy pszczółek. Zawsze po śniadaniu, jeszcze

przed rozpoczęciem zajęć, gdy wszyscy już siedzą ma dywanie, pani Ewelina zadaje to samo

pytanie, które wywołuje falę poniedziałkowych opowieści:

–– Co robiliście w miniony weekend?

Wszyscy są chętni do opowiadania historii: o gościach, którzy pojawili się w ich domu; o zabawach

z mamą i tatą; o pieczeniu ciastek z babcią; o oglądaniu bajek; o spacerach i przejażdżkach na

rowerze; o pływaniu na basenie i o weekendowych wycieczkach. Te historie o wycieczkach Kasia lubi najbardziej i zawsze czeka, aż któreś z dzieci zacznie opowiadać – „Proszę pani, a ja byłem w niedzielę…”.

Tak te opowieści są dla niej zdecydowanie najciekawsze. Przedszkolaki opowiadały już wiele historii o wycieczkach. Kiedyś Ola pojechała z mamą do Warszawy i z wypiekami na twarzy

opowiadała dzieciom o planetarium, które mieści się w warszawskim Pałacu Kultury. Antek nie

mniej przeżywał spotkanie ze smokiem wawelskim, a bliźnięta Jaś i Staś niedawno miały okazję

uczestniczyć z rodzicami w spływie kajakowym – to dopiero była mokra historia. Ale dziś najbardziej rozentuzjazmowana była Anielka.

–– Proszę pani, czy ja mogę opowiedzieć o swoim weekendzie?

–– Oczywiście, Anielko, zamieniamy się w słuch.

–– Przez kilka dni nie było mnie w przedszkolu, bo pojechałam z mamą do mojej cioci, do Wrocławia.

Kasia uśmiechnęła się do siebie. Już wiedziała, że zaczyna się historia z kategorii jej ulubionych,

historia o wycieczce.

–– I co tam ciekawego widziałaś? – z zaciekawieniem zapytał Olek.

–– Byłyśmy w sobotę w prawdziwym zoo! Oglądałam tam małpy i żyrafy, i takie śmieszne leniwe

leniwce. I zwiedzałyśmy z mamą afryka…, afryka…, afrykarium, w którym było strasznie gorąco.

I były tam latające papugi, i jedna nawet przeleciała mi nad głową. – Anielka wyrzucała z siebie kolejne informacje z szybkością mknącej po torze wyścigówki, tyle miała do powiedzenia o zoo.

Nagle Kasia nieco posmutniała, poczuła coś dziwnego. Ona zawsze marzyła o wycieczce do zoo.

Nie umknęło to uwadze pani Eweliny. Dzieci skończyły swoje opowieści i zabrały się do pracy. Po

wysłuchaniu przygotowanego przez panią wiersza o żyrafie oraz wykonaniu zadania w książeczkach wszyscy zabrali się w najlepsze do zabawy. Pani cały czas obserwowała Kasię, która od czasu porannej opowieści Anielki była wyraźnie nieswoja. Pani podeszła do Kasi, która ukryła się w kąciku czytelniczym i właśnie przeglądała swoją ulubioną książeczkę.

–– Kasiu, powiedz mi, co się dzieje? Czyżbyś miała zły humor?

–– Nic takiego. Jestem chyba zazdrosna, a wiem, że to niezbyt dobrze.

–– Zazdrosna, ale o co?

–– Bo, Anielka była w zoo, a ja zawsze o tym marzyłam. I ona nawet widziała moje ukochane

małpki, o… takie jak te – powiedziała Kasia z wyrzutem i smutkiem, wskazując na obrazki w książce.

Pani spojrzała na Kasię z czułością.

–– Rozumiem już. Ale wiesz, zazdrość to całkiem normalne uczucie i wcale nie musi być złe. Pod

warunkiem, że nie trwa zbyt długo i się go w sobie nie pielęgnuje. Być może twoje marzenie jeszcze się spełni, a na razie mam dla ciebie pewną propozycję.

–– Jaką? – zainteresowała się Kasia.

Wtedy pani zawołała Anielkę, a potem długo, długo szeptała coś do ucha obu dziewczynkom.

Dzień mijał, a po obiedzie pani Ewelina zapowiedziała dzieciom niespodziankę. Zaprosiła

wszystkich do obejrzenia filmu o zoo, a Anielka i Kasia zostały prelegentkami. Pani w odpowiednich momentach zatrzymywała film, a dziewczynki opowiadały dzieciom o zwierzętach, które mieszkają w zoo. Anielka podzieliła się wszystkimi informacjami, które pamiętała z wycieczki do Wrocławia, a Kasia błyszczała znajomością wielu szczegółów z życia zwierząt, które  znała z filmów przyrodniczych oglądanych codziennie w domu. Po ciekawym wystąpieniu dziewczynki  zostały nagrodzone przez resztę dzieci gromkimi brawami.

Po zazdrości, którą wcześniej czuła Kasia, nie było już śladu. A w dodatku pani Ewelina powiedziała, że postara się namówić panią dyrektor, by na kolejną wycieczkę przedszkolaki mogły pojechać właśnie do zoo.

Po przeczytaniu tekstu rodzic prosi dzieci, by spróbowały wspólnie opowiedzieć jego treść własnymi słowami. Zwraca uwagę na emocje, które odczuwali główni bohaterowie.

  1. „Miniaturowe zoo” – działania plastyczne. Rodzic pyta dziecko: O co była zazdrosna Kasia? Co zrobiła Pani, by pomóc Kasi pokonać zazdrość i wykorzystać wiedzę dziewczynki o zwierzętach? Co innego mogłyby razem zrobić dziewczynki, by przybliżyć innym dzieciom informacje o zoo? Rodzic proponuje dziecku, by wspólnie wykonać model ZOO. Przygotowuje z dzieckiem makietę z kartonu. Dziecko farbami maluje wybiegi dla zwierząt i alejki, którymi

będą przechadzać się ludzie odwiedzający ZOO. Następnie z plasteliny lepią zwierzątka i umieszczają je na makiecie. Postacie ludzi dzieci również mogą ulepić lub wykorzystać figurki lego i ustawić je w miniaturowym zoo.

  1. „Zazdrość” – rozmowa. Rodzic rozmawia z dzieckiem o uczuciu zazdrości. Zadaje pytania: Co to znaczy „czuć zazdrość”? Czy jest to miłe uczucie? O co można być zazdrosnym? Czy to źle, że się tak czujemy? Czy czuliście kiedyś zazdrość? W jakiej sytuacji?
  2. 10. „Czego może zazdrościć małpa żyrafie?” – zabawa logiczna z innymi uczestnikami. Rodzic przypomina dziecku, że zwykle zazdrości się komuś czegoś, czego się samemu nie ma albo czego się nie umie zrobić. To znaczy, że w pewnym sensie zazdrość jest oparta na różnicach. Uczestnicy siedzą w kole. W środku leżą obrazki różnych zwierząt zamieszkujących zoo odwrócone tak, by inni ich nie widzieli. Chętne dziecko odwraca dwa dowolne obrazki i konstruuje logiczne zdanie ze zwierzęcymi bohaterami oraz podaje powody zazdrości, która pojawiła się u jednego z nich (np. dziecko odsłania małpę i żyrafę i mówi: Małpa zazdrości żyrafie długiej szyi, bo dzięki niej żyrafa widzi wszystko z dużej odległości lub Żyrafa zazdrości małpie, że ta potrafi skakać po drzewach, bo ona ma zbyt długie nogi, by to robić). Przed rozpoczęciem zabawy dorosły uczestnik wykonuje ćwiczenie, by dzieci zrozumiały, co mają zrobić.

11.„Nie pielęgnujmy zazdrości” – zabawa ruchowa połączona z ćwiczeniem zręcznościowym. Połowa

uczestników otrzymuje kółka typu serso. Wszyscy przy dźwiękach dowolnej muzyki biegają swobodnie po dywanie. Na przerwę w muzyce dobierają się w pary i stają w niewielkiej odległości

naprzeciwko siebie (dziecko z kołem i dziecko bez koła). Osoba bez koła wyciągając wyprostowaną rękę w kierunku partnera  mówi:

„Czuję, że jestem trochę zazdrosny,

a powód tego jest bardzo prosty:

ja nie mam nic, a ty masz koło,

gdybym je miał, byłoby mi wesoło”.

Osoba z kołem odpowiada, a następnie rzuca kółko tak, by wpadło ono na wyciągniętą rękę partnera:

„Choć czasem uczucie zazdrości nas dopada,

długo zazdrosnym być nie wypada.

Nie pielęgnujmy w sobie zazdrości

lepiej być pełnym życzliwości”.

Zabawę powtarzamy kilka razy.

  1. Zabawy na świeżym powietrzu według inwencji dzieci.
  2. „Gąbkowe łapki” – zabawa plastyczna. Wycinanie odcisków łap zwierząt z gąbki. Dzieci otrzymują gąbki i nożyczki. Wycinają z gąbki ślady łap zwierząt i przyklejają je na karton. Zabawy dowolne dzieci.
  3. Układanie kompozycji z mozaiki geometrycznej przygotowanej z papieru– rozwijanie pomysłowości i wyobraźni przestrzennej. Rozwijanie inteligencji wizualno-przestrzennej.

 

Pomocne strony:

 

https://www.youtube.com/watch?v=IueASDp61bc

https://przedszkolankowo.pl/2016/12/08/mieszkancy-zoo-plansze-zestaw-1/

https://przedszkouczek.pl/2019/09/16/zwierzeta-egzotyczne-04-pazdziernika-swiatowy-dzien-zwierzat/

https://www.youtube.com/watch?v=PjUopo-DJio

https://www.przedszkola.edu.pl/kolorowanki/dzikie_zwierzeta/

 


 

Założenia programowe 01-05.06.2020

 

Drodzy Rodzice!

            Tematyka kolejnego tygodnia dotyczy życia dziecka. Podczas jej realizacji dzieci będą mogły lepiej poznać samych siebie. Porozmawiają z Państwem o sobie, o swoim wyglądzie, zainteresowaniach, a także  poszukają różnic i podobieństw między sobą. Dowiedzą się, że choć na zewnątrz się różnią, w środku często są do siebie podobni. Poszerzą swoje wiadomości o dzieciach z  różnych stron świata, o ich wyglądzie, strojach, obyczajach, a także o muzyce charakterystycznej dla kontynentów, na których żyją. Dzieci przypomną sobie swoje prawa i co zrobić, gdy ktoś ich łamie. Z zakresu edukacji plastycznej przygotują wspólnie z Państwem  piktogramowy kodeks praw dziecka oraz piniatę, bardzo popularną w Meksyku. Przedszkolaki dowiedzą się, że nie wszystkie dzieci na świecie obchodzą Dzień Dziecka 1 czerwca. Niektóre spędzają go też zupełnie inaczej niż w Polsce. Z okazji Dnia Dziecka moim Wychowankom składam serdeczne życzenia.

Kochane „Biedronki” !!! Życzę Wam dużo, dużo zdrówka, wiele energii do wspaniałej zabawy, mnóstwa powodów do radości i uśmiechu oraz cudownych, niezapomnianych wrażeń z Waszego dzieciństwa. Serdecznie Was pozdrawiam i czekam na spotkanie z Wami w przedszkolu. E.Kostyła.

 

Tematyka tygodnia: Dzień Dziecka.

 

Cele:

-zaznajomienie dzieci ze sposobami obchodzenia Dnia Dziecka w innych krajach;

-doskonalenie umiejętności czytania dat;

-uwrażliwienie na innych; doskonalenie umiejętności szukania różnic i podobieństw;

-doskonalenie umiejętności wypowiadania się na własny temat;

-doskonalenie umiejętności wypowiadania się;

-wdrażanie dzieci do samopoznania;

-poszerzanie wiedzy na temat dzieci z różnych stron świata;

-doskonalenie umiejętności poruszania się po mapie;

-zaznajomienie dzieci z ich prawami;

-kształtowanie poczucia własnej wartości

 

Tematy kolejnych dni;

  1. Mój Dzień Dziecka.
  2. Wszystkie dzieci nasze są.
  3. Jesteśmy dziećmi.
  4. Dzieci z różnych stron świata.
  5. Prawa dziecka.

 

Temat: Mój Dzień Dziecka.

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Zachęcanie do korzystania z kącika plastycznego

– odrysowywanie różnych kształtów na gazetach i kartkach oraz ich wycinanie.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych:
  2. „Marsz z przysiadami” – dzieci maszerują po pokoju. Na hasło rodzica: Hej! wykonują przysiad, po czym maszerują dalej.
  3. „Witajcie, plecy” – dzieci stoją w dwóch rzędach z rodzicami lub innymi domownikami w wyznaczonej odległości. Odwracają się do siebie tyłem. Na hasło rodzica: Już! – idą powoli tyłem tak, aby dotknąć pleców partnera, po czym wracają na miejsce.
  4. „Mosty” – rodzic stoi w rozkroku, a dziecko przechodzi na czworakach pod jego nogami.
  5. „Marsz parami” – dzieci maszerują po obwodzie dużego koła w rytmie podawanym przez

rodzica na bębenku. Bardzo mocne uderzenie oznacza rozpoczęcie marszu.

  1. „Daty” – przyporządkowanie dat świąt związanych z rodziną odpowiednim zdjęciom. Rodzic podaje dziecku wydrukowane na kartkach daty: 26 maja, 23 czerwca, 21 stycznia, 22 stycznia, 1 czerwca oraz zdjęcia: dziecka, taty i mamy, babci i dziadka. Dzieci mają za zadanie odgadnąć, co wspólnego mają ze sobą wszystkie daty. Wybierają wśród nich tę, która jest datą Dnia Dziecka.
  2. 4. „Dzieci w trudnej sytuacji” – rozmowa rodziców z dzieckiem o dzieciach na świecie będących

w trudnej sytuacji, uwrażliwienie na losy innych. Rodzic pokazuje zdjęcia smutnego i uśmiechniętego dziecka i pyta dziecko: Dlaczego nie wszystkie dzieci na świecie są szczęśliwe w Dniu Dziecka? Co może powodować taki stan? Rozmowa o dzieciach samotnych, biednych, głodnych, w trudnej sytuacji życiowej, pracujących itp.

  1. „Dzień Dziecka na świecie” – omówienie sposobów obchodzenia Dnia Dziecka

na świecie, czytanie globalne, przyporządkowanie napisów datom i zdjęciom,

porządkowanie miesięcy i liczb. Przypomnienie nazw miesięcy i dni tygodnia, Rodzic przygotowuje napisy: FRANCJA I WŁOCHY, POLSKA, TURCJA, MEKSYK, daty: 1 czerwca, 6 stycznia, 23 kwietnia, 30 kwietnia oraz zdjęcia przedstawiające: pinatę, dzieci bawiące się na boisku szkolnym, dwie korony królewskie, budynek parlamentu z flagą Turcji. Po odczytaniu przez rodzica każdej z poniższych informacji dzieci wybierają odpowiedni podpis, zdjęcie i datę:

–– Polska: 1 czerwca – bardzo często lekcje i zajęcia są odwołane, w placówkach organizuje się pikniki

i festyny, dzieci dostają drobne prezenty i łakocie.

–– Turcja: 23 kwietnia – Dzień Dziecka przypada tu tego samego dnia co Święto Niepodległości.

W tym dniu dzieci odbywają wycieczki do tureckiego parlamentu.

–– Francja i Włochy: 6 stycznia – święto rodzinne, wspólna kolacja z rodziną, spożywanie ciasta

z wróżbą. Dzieci otrzymują koronę króla i królowej.

–– Meksyk: 30 kwietnia – Dzień Małych Mułów obchodzony podczas Bożego Ciała. Dzieci biorą

udział w procesji, w festynach, rozbijają piniatę – kulę wypełnioną słodyczami i zabawkami.

Rodzic prosi dziecko o uporządkowanie dat. Pyta: Które dzieci będą obchodzić Dzień Dziecka jako pierwsze? Dzieci przypominają sobie nazwy miesięcy i dni tygodnia.

  1. „Piniata” – wspólne przygotowanie piniaty . Do stworzenia pinaty są potrzebne:

balon, miska, woda i mąka, gazety. Rodzic nadmuchuje balon, a dzieci w tym czasie drą gazety na kawałki. Łączymy mąkę i wodę tak, by miały konsystencję śmietany. W ten sposób tworzy klej. Dzieci maczają kawałki gazet w kleju i przyklejają do balona. Najlepiej obkleić balon trzema warstwami gazet. Przy końcu balona powinien pozostać otwór. Piniatę należy pozostawić do wyschnięcia w ciepłymmiejscu.

  1. „Kończenie piniaty” – Rodzic wrzuca do balonu cukierki. Dzieci ozdabiają piniatę w dowolny sposób, np. paskami z bibuły. Doklejają jej oczy, nos i buzię. Zabawy dowolne dzieci.
  2. „Rozbijanie piniaty” – przeliczanie, zbieranie i dzielenie cukierków zgromadzonych w piniacie.
  3. „Wyścigi w workach” – zabawa ruchowa z rodzicami na świeżym powietrzu.

 

Temat: Wszystkie dzieci nasze są.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Wdrażanie dzieci do samodzielnego wymyślania

zabaw, nieprzeszkadzania innym podczas zabawy, dzielenia się zabawkami i kulturalnego

odnoszenia się do innych uczestników zabawy. Rozwijanie inteligencji interpersonalnej.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych.
  2. „Marsz z przysiadami” – dzieci maszerują po pokoju. Na hasło rodzica: Hej! wykonują przysiad, po czym maszerują dalej.
  3. „Witajcie, plecy” – dzieci stoją w dwóch rzędach z rodzicami lub innymi domownikami w wyznaczonej odległości. Odwracają się do siebie tyłem. Na hasło rodzica: Już! – idą powoli tyłem tak, aby dotknąć pleców partnera, po czym wracają na miejsce.
  4. „Mosty” – rodzic stoi w rozkroku, a dziecko przechodzi na czworakach pod jego nogami.
  5. „Marsz parami” – dzieci maszerują po obwodzie dużego koła w rytmie podawanym przez

rodzica na bębenku. Bardzo mocne uderzenie oznacza rozpoczęcie marszu.

  1. „Co mam podobnego?” – rozmowa na temat podobieństw i różnic pomiędzy dziećmi na świecie, szukanie podobieństw w wyglądzie zewnętrznym innych dzieci ( np. przedstawionych na przedszkolnych zdjęciach) wypowiadanie się na dany temat. Dzieci wskazują w ich wyglądzie trzy elementy, które mają podobne (mogą być to także elementy ubrania). Następnie odbywa się zabawa, dzieci kończą zdanie: Jestem podobna/y do…………, ponieważ…
  2. „Zgadnij, kto to?” – zabawa w zadawanie pytań, doskonalenie umiejętności zadawania pytań i kategoryzacji. Rodzic przygotowuje zdjęcia przedszkolne i podaje dziecku.

Dzieci zadają pytania i na tej podstawie rodzic próbuje odgadnąć, o które dziecko chodzi. Mogą zdawać tylko pytania zamknięte, np.: Czy to dziewczynka? Czy to dziecko ma dziś na sobie spodnie? Czy wybrane dziecko ma długie włosy?

  1. „Różnice” – zabawa z piłką, szukanie wyrazów przeciwstawnych. Dzieci siadają w kręgu z rodzicami lub innymi domownikami. Rozgrywający rzuca piłkę do wybranej osoby i prosi o podanie przeciwieństwa do słowa, które wypowie, np. wysoki – niski, młody – stary, mały – duży, chudy – gruby. Następnie dzieci przejmują piłkę, wymyślają własne przymiotniki na określenie cech zewnętrznych człowieka.
  2. „Inni, a jednak tacy sami” – eksperyment z jajkami. Rodzic przygotowuje kurze jajka o różnych kolorach skorupki i prezentuje dziecku. Pyta go: Co kryje się w jajku? Czy mimo różnego wyglądu zewnętrznego w środku jajka są podobne? Dzieci wypowiadają się na te tematy. Rodzic i dzieci rozbijają jajka – odkrywają, że każde w środku ma to samo: białko i żółtko. Rodzic odnosi to do wyglądu zewnętrznego ludzi – mimo różnic w wyglądzie wszystkie dzieci są podobne.
  3. „Stemplowane serce” – wspólna praca plastyczna, budowanie poczucia wspólnoty. Rodzic przygotowuje duży arkusz papieru, na którym rysuje wielkie serce. Pod sercem zapisuje imiona dzieci i innych domowników. Każde dziecko składa pod swoim imieniem podpis w formie odcisku palca umoczonego w farbie. Następnie dzieci kolejno wypełniają powierzchnię serca paluszkowymi stemplami.

8.„Sny są różne” – zabawa muzyczna. Dzieci przedstawiają za pomocą ekspresji ruchowej i mimiki

emocje i nastrój kojarzące się z muzyką raz durową (coś wesołego, np. Carmen), raz molową (coś

smutnego, np. Sonata księżycowa).

  1. „Jedzie pociąg” – zabawa ruchowa. Dzieci „wyjeżdżają” z pokoju i wracają, udając pociąg

i wesoło podśpiewując:

Jedzie pociąg z daleka

na nikogo nie czeka.

Konduktorze łaskawy,

zabierz nas do Warszawy.

  1. Spacer z rodzicami. Szukanie obiektów, które różnią się zewnętrznie, ale należą do tej samej kategorii (drzewa, liście, kwiaty itd.).

11.„Diagram Venna” – zabawa plastyczna, określenie cech wspólnych i indywidualnych dzieci przedstawionych na zdjęciach przedszkolnych. Sporządzenie z dziećmi diagramu Venna w formie kwiatka. Rodzic przygotowuje duży arkusz papieru i rysuje na nim duże koło. Wokół koła rysuje płatki mające część wspólną ze środkiem. Dzieci szukają cech zewnętrznych właściwych tylko im, niepowtarzalnych w grupie. Rodzic zapisuje lub rysuje je z pomocą dzieci w ich indywidualnych płatkach. Cechy wspólne dzieci w grupie są umieszczane w środku kwiatka. Dyskusja z dzieckiem na temat różnic i podobieństw w wyglądzie dzieci.

 

 

Temat: Jesteśmy dziećmi.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Wdrażanie dzieci do cichej i zgodnej zabawy, rozwijanie umiejętności panowania nad emocjami podczas zabawy.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych:
  3. „Marsz z przysiadami” – dzieci maszerują po pokoju. Na hasło rodzica: Hej! wykonują przysiad, po czym maszerują dalej.
  4. „Witajcie, plecy” – dzieci stoją w dwóch rzędach z rodzicami lub innymi domownikami w wyznaczonej odległości. Odwracają się do siebie tyłem. Na hasło rodzica: Już! – idą powoli tyłem tak, aby dotknąć pleców partnera, po czym wracają na miejsce.
  5. „Mosty” – rodzic stoi w rozkroku, a dziecko przechodzi na czworakach pod jego nogami.
  6. „Marsz parami” – dzieci maszerują po obwodzie dużego koła w rytmie podawanym przez

rodzica na bębenku. Bardzo mocne uderzenie oznacza rozpoczęcie marszu.

  1. Wykonanie kart pracy na temat samego siebie, dzielenie się z innymi informacjami

o sobie. Dzieci wykonują kartę pracy, która stanie się wstępem do zajęć. Za pomocą obrazków przedstawiają informacje o sobie. Następnie opowiadają rodzicom jakie informacje zawarły na karcie.

  1. 4. „Znajdź swoich kolegów” – szukanie osób mających podobne zainteresowania, upodobania,

dostrzeganie podobieństw oraz korzyści wynikających z różnorodności świata ( zadanie wykonujemy na podstawie zdjęć przedszkolnych). Dzieci powinny znaleźć osoby, które: mają tak samo na imię, lubią taką samą potrawę, ten sam kolor, zwierzę, dyscyplinę sportu czy zabawę. N. zdaje dzieciom pytania: Czy znaleźliście rówieśników, którzy mają z wami więcej niż jedną

i ulubione koleżanki mieli / miały z wami najwięcej cech wspólnych? Dlaczego ludzie muszą być

różni? Co by było, gdyby wszyscy byli tacy sami: mówili jednym językiem, tak samo wyglądali, mieli takie same upodobania? Czy świat byłby wtedy ciekawy?

  1. „Zestaw ćwiczeń gimnastycznych:
  2. „Razem” – podawanie piłki górą. Dzieci siedzą na podłodze z rodzicami lub innymi domownikami w rozkroku, jedno za drugim. Pierwsza osoba podaje górą pikę następnej, a ona przekazuje ją kolejnej, aż do samego końca i z powrotem. Następnie pierwsza osoba podaje piłkę bokiem w prawo, drugie – bokiem w lewo itd. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy.
  3. „Celowanie” – ćwiczenie celności. Rodzic ustawia na środku sali dużą piłkę. Trzy metry od niej po dwóch stronach stoją pozostali gracze. Pierwsi zawodnicy otrzymują małą piłeczkę i mają za zadanie trafić nią w dużą piłkę. Po nich trafiają kolejni zawodnicy. Ćwiczenie wykonujemy dowolną ilość razy.
  4. „Złap mnie, jeśli potrafisz” – ćwiczenie precyzji ruchów i refleksu. Dzieci stają przy ścianie. Rodzic podaje im piłkę, którą dzieci mają odbić od ściany i złapać. Następnie muszą wykonać dodatkowe zadanie przed złapaniem piłki, np. klasnąć, złapać się za włosy, dotknąć kolan, skrzyżować dłonie na piersiach.
  5. „Wzajemne wsparcie” – ćwiczenie współpracy. Dzieci z rodzicami lub innymi domownikami leżą na plecach jedno obok drugiego. Rodzic turla piłkę, dzieci podpierają się rączkami z tyłu i podnoszą nogi, by piłka swobodnie się przeturlała. W kolejnej rundzie rodzic turla piłkę szybciej. Jeśli któraś osoba przeszkodzi turlającej się piłce, zastępuje rodzica.
  6. „Szczur” – ćwiczenie zwinności na świeżym powietrzu. Dzieci stoją z rodzicami w kręgu. Jedna osoba wchodzi do środka, trzyma skakankę i kręci nią dookoła własnej osi nisko nad ziemią. Pozostali przeskakują na zmianę na prawej i lewej nodze nad kręcącą się skakanką. Ta osoba, której skakanka dotknie, wchodzi do środka koła i kręci nią w następnej rundzie.
  7. Spacer- szukanie obiektów identycznych i niepowtarzalnych. Przeliczanie obiektów.
  8. „Portret” – zabawa w rysowanie drugiej połowy swojego portretu, doskonalenie sprawności manualnej. Dzieci otrzymują połowę wydruku swojego zdjęcia. Drugą połowę zdjęcia dorysowują sami.
  9. „Ja w przyszłości – sesja zdjęciowa” – zabawa w określanie przez dzieci zawodów, które chcą

wykonywać w przyszłości, stworzenie kolażu. Dzieci rozmawiają z rodzicami o tym, kim chcą zostać w przyszłości. Samodzielnie lub z pomocą rodzica zapisują na czarnych kartkach białą kredą odpowiedzi – nazwy zawodów. Szukają zawodów, których przedstawiciele mogliby ze sobą współpracować. Rodzice wykonują zdjęcia dzieciom, dzieci trzymają kartki z nazwami zawodów. Rodzic drukuje zdjęcia, a dzieci naklejają je na duży arkusz papieru. Ze zdjęć powstaje kolaż.

 

Temat: Dzieci z różnych stron świata.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Zachęcanie do budowania największej wieży – doskonalenie precyzji ruchów.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych:
  3. „Marsz z przysiadami” – dzieci maszerują po pokoju. Na hasło rodzica: Hej! wykonują przysiad, po czym maszerują dalej.
  4. „Witajcie, plecy” – dzieci stoją w dwóch rzędach z rodzicami lub innymi domownikami w wyznaczonej odległości. Odwracają się do siebie tyłem. Na hasło rodzica: Już! – idą powoli tyłem tak, aby dotknąć pleców partnera, po czym wracają na miejsce.
  5. „Mosty” – rodzic stoi w rozkroku, a dziecko przechodzi na czworakach pod jego nogami.
  6. „Marsz parami” – dzieci maszerują po obwodzie dużego koła w rytmie podawanym przez

rodzica na bębenku. Bardzo mocne uderzenie oznacza rozpoczęcie marszu.

  1. „Dzieci świata” – rozmowa na temat wiersza Wincentego Fabera pod tym samym tytułem.

W Afryce w szkole na lekcji

Śmiała się dzieci gromada,

Gdy im mówił malutki Gwinejczyk,

Że gdzieś na świecie śnieg pada.

A jego rówieśnik Eskimos,

Ten w szkole w chłodnej Grenlandii,

Nie uwierzył, że są na świecie

Gorące pustynie i palmy.

Afryki, ani Grenlandii

My także jak dotąd nie znamy,

A jednak wierzymy w lodowce,

W gorące pustynie, w banany.

I dzieciom z całego świata,

chcemy ręce uścisnąć mocno

i wierzymy, że dzielni z nich ludzie,

jak i z nas samych wyrosną.

Rozmowa na temat wiersza. Rodzic pyta dziecko: Z jakich stron świata pochodziły dzieci z wiersza? Dzieci starają się podać nazwy narodowości. Następnie odszukują dzieci występujące w wierszu wśród rozsypanych zdjęć dzieci z różnych stron świata. Próbują przykleić zdjęcia w odpowiednim miejscu na mapie świata. Podczas odszukiwania kolejnych zdjęć rodzic zadaje pytania precyzujące: Z czego śmiały się afrykańskie dzieci? W co nie uwierzyli Eskimosi? Co łączy wszystkie dzieci na świecie?

  1. „Dzieci na świecie” – omówienie strojów dzieci świata, przyklejenie zdjęć w odpowiednich miejscach

na mapie. N. prosi dzieci, by przyjrzały się wszystkim zdjęciom z poprzedniej zabawy i opisały

stroje dzieci z rożnych stron świata (np. Meksykanin, Hindus, Japończyk, Australijczyk). Następnie

dzieci z pomocą rodzica próbują umieścić zdjęcia w odpowiednich miejscach na mapie świata. 

  1. „Zgadnij, kogo mam na myśli” – opisywanie zdjęć i odgadywanie, o które chodzi. Chętne dziecko opisuje jedno ze zdjęć, zadaniem rodzica lub innego domownika jest jak najszybciej odgadnąć, o które dziecko chodzi.
  2. Uczta u motylków”- czytanie dziecku opowiadania.

Agnieszka Filipkowska

Kerim i Jasira pojawili się w grupie Motylków kilka dni temu. Dzieci przyglądały im się z uwagą,

bo wyglądali trochę inaczej i na początku niewiele mówili. Oboje mieli trochę ciemniejszą skórę, a

ich czarne oczy patrzyły na innych badawczo i trochę nieufnie. Dziewczynka nosiła na głowie kolorową

chustę, której nie zdejmowała nawet w budynku. Chłopiec był trochę starszy od siostry i dużo

wyższy od pozostałych przedszkolaków, ale na razie pani dyrektor zdecydowała, że lepiej będzie nie

rozdzielać rodzeństwa i przyjęła oboje do tej samej grupy.

– Chcecie może poukładać puzzle? – pierwsza zagadnęła ich Julka, która jeszcze nie tak dawno

sama była nowa w grupie Motylków i pamiętała, jak bardzo się wtedy denerwowała.

Na śniadej twarzy Jasiry pojawił się nieśmiały uśmiech. Skinęła głową i dała się nowej koleżance

poprowadzić do stolika z rozsypaną układanką. Dziewczynka uwielbiała układać puzzle. Ten moment,

kiedy z zupełnego bałaganu zaczynał się nagle wyłaniać piękny obrazek i okazywało się, że

wszystkie elementy idealnie do siebie pasują, napawał ją wielkim spokojem. W prawdziwym życiu

nie zawsze było tak łatwo…

– Ale jesteś szybka! – zawołała zachwycona Julka wpatrzona w zręczne palce Jasiry. – Nieźle! Już

zrobiłaś prawie cały zamek!

– Jeszcze niebo… i liście… – powiedziała skupiona na pracy dziewczynka. – I już.

– Ja też już prawie skończyłam, zobacz – pochwaliła się Julka. – A wiesz, mamy tu też takie puste

puzzle, na których można samemu narysować obrazek i potem go układać. Chcesz?

Czarnooka koleżanka skinęła głową, po czym obie udały się w kierunku szuflad z przyborami

plastycznymi. Dziewczynki wymyśliły, że każda z nich narysuje swoją rodzinę, a potem wymienią

się puzzlowymi rysunkami i zobaczą, która szybciej go ułoży.

Tymczasem chłopcy bawili się w drugim końcu sali. W ruch poszły gumowe dinozaury, które

wydawały z siebie przeraźliwe odgłosy. Kerim był zachwycony zgromadzonym w przedszkolu zbiorem

prehistorycznych gadów. Dotychczas widział je w książkach i na kartach, które zbierał od kilku

miesięcy. Ale takie zabawki to zupełnie coś innego! Rozpoznał wśród nich pterodaktyla i brontozaura.

Był nawet nieduży, zielony model diplodoka i lekko zużyty tyranozaur. Lubił te skomplikowane

nazwy. Nazywanie dzikich bestii pomagało mu pokonać strach przed nimi.

– Wrrrau! – ryczały potwory w rękach rozbawionych chłopców, którzy, choć widzieli się pierwszy

raz w życiu, potrafili się razem świetnie bawić.

– Ach, ci chłopcy, zawsze robią tyle hałasu! – skomentowała Julka zajęta szkicowaniem szczupłej

sylwetki swojego taty. – Ja już prawie skończyłam, a ty?

Jasira potrząsnęła przecząco głową. Spojrzała na rysunek koleżanki, na którym byli tylko Julka

i jej rodzice. Wszyscy troje jechali na rowerach przez park. A na jej układance pojawiło się już sześć

osób: mama, tata, ona, trójka jej rodzeństwa i to wciąż nie była cała rodzina. Jeszcze przecież trzeba

narysować małego Alima i babcię Hanę.

– O, macie piknik! – zawołała Julka, patrząc na narysowaną przez Jasirę rodzinę siedzącą wokół

dużego koca zastawionego jedzeniem.

– To nie piknik – sprostowała dziewczynka. – To nasz normalny obiad, w domu.

– A gdzie stół i krzesła?

– Nie ma. Siedzimy na podłodze – wyjaśniła Jasira.

– Ale wam fajnie! Na mnie mama by krzyczała, że nie siedzę przy stole i kruszę na podłogę. To

niesprawiedliwe! – oceniła Julka. – I jeszcze w dodatku macie naleśniki…

– To nie są naleśniki, to pita. Taki arabski chleb. Maczamy go w hummusie albo oliwie – oczy

Jasiry zalśniły na myśl o pysznym jedzeniu w gronie najbliższych. – A może pobawimy się w dom i

pokażę ci, jak to u nas wygląda? – zaproponowała.

– Super pomysł! – ucieszyła się Julka. – Ale chyba będziemy potrzebowały więcej osób, bo twoja

rodzina jest taka duża.

Znalezienie chętnych do zabawy na szczęście wcale nie było trudne. Dywanik w kąciku kulinarnym

wkrótce zapełnił się plastikowymi talerzami oraz szmacianymi warzywami i owocami. Siedzące

dookoła dzieci wzajemnie częstowały się zabawkowymi potrawami. Także wielbiciele dinozaurów

dołączyli do tej uczty i nawet dla ich pupili znalazły się jakieś smaczne kąski.

– Kochana, ta pieczeń jest doprawdy wyborna! – Tereska z wdziękiem naśladowała swoją ciocię,

pochłaniając niewidzialne danie.

– Spróbuj musu jabłkowego! Po prostu felicja! – zachwycała się Kasia.

– Chyba raczej delicja… – poprawiła ją Julka.

– Hmm… naleśniki z lodami z marchewki i kalafiora! Pychotka! – wygłupiał się Julek.

– I do tego sos mrówkowy! – wtórował mu Kerim.

Wspólna biesiada trwała do czasu, aż pani Małgosia, roznosząca w przedszkolu obiady, zaprosiła

dzieci do stołu na prawdziwy posiłek. Ale tak naprawdę nawet wtedy nie przerwano zabawy w nadawanie

potrawom śmiesznych nazw. Pani Marta patrzyła z rozrzewnieniem na to, jak dzieci potrafią

się razem świetnie bawić, nawet gdy są tak różne i pochodzą z różnych stron świata. Pomyślała, że

nazwa Motylki tak bardzo pasuje do jej grupy. Tyle tu różnych barw i wszystkie do siebie doskonale

pasują!

Mamy różny kolor skóry i inne zwyczaje,

Lecz w zabawie ta odmienność nieważną się staje.

Ty masz piegi, on ma loki, ja mam skośne oczy.

Gdy mnie poznasz, sam dostrzeżesz, jak wiele nas łączy.

Po przeczytaniu opowiadania rodzic zadaje dzieciom pytania: Jak wyglądali Kerim i Jasira? Jakie zabawy zaproponowały dzieci nowej koleżance i nowemu koledze? Co przedstawiały rysunki Julki i Jasiry? Co zdziwiło Julkę na rysunku Jasiry?

  1. „Muzyka świata” – słuchanie muzyki z różnych stron świata (z zasobów własnych), dobieranie

odpowiednich zdjęć dzieci do muzyki. Rodzic włącza muzykę pochodzącą z różnych stron świata. Zadaniem dzieci jest dobrać zdjęcie ilustrujące dziecko pochodzące z tego regionu. Rozmowa z dziećmi o skojarzeniach związanych z daną narodowością.

  1. Poszerzanie wiedzy ogólnej dziecka na podstawie rozmowy z rodzicami, szukanie wspólnych zabaw i zajęć dla dzieci z różnych stron świata. Rodzic pyta dziecko: Co łączy dzieci na całym świecie? Gdyby wyjechały teraz do innego państwa, co mogłyby robić wspólnie z dziećmi z innych krajów?
  2. Zajęcia o emocjach: akceptacja. „Różnimy się” – rozmowa na podstawie obrazków.

Rodzic prezentuje zdjęcia dzieci o innym kolorze skóry, bogatych i biednych, pełnosprawnych i z widoczną niepełnosprawnością, bawiących się różnymi zabawkami. Dzieci wskazują różnice pomiędzy nimi, rozmawiają o ilustracjach. Następnie rodzic zadaje dziecku pytania: Czy to dobrze, że się od siebie różnimy? Co mogą nam dawać różnice, czego dzięki nim możemy się od siebie nauczyć? W czym jesteśmy do siebie podobni? Czy podobieństwa mogą nam coś dać?

  1. 10. „Polubić różnice” – nauka wierszyka Dominiki Niemiec połączona z wykonaniem rysunku. Dzieci mają za zadanie narysować kolegę lub koleżankę, który jest inny / która jest inna od nich. Do wykonania rysunku używają kredek. Podczas rysowania uczą się na pamięć wierszyka:

„Polubić różnice”

Dominika Niemiec

Choć ktoś jest inny, inne ma zdanie,

inny ma wygląd albo ubranie,

mieszka w innym miejscu, je co innego,

bawi się inaczej – może być twym kolegą.

Wystarczy tylko, że go zaakceptujesz,

a te różnice polubić spróbujesz.

 

Temat: Prawa dziecka.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Zachęcanie do korzystania z kącika plastycznego – doskonalenie motoryki małej.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych:
  3. „Marsz z przysiadami” – dzieci maszerują po pokoju. Na hasło rodzica: Hej! wykonują przysiad, po czym maszerują dalej.
  4. „Witajcie, plecy” – dzieci stoją w dwóch rzędach z rodzicami lub innymi domownikami w wyznaczonej odległości. Odwracają się do siebie tyłem. Na hasło rodzica: Już! – idą powoli tyłem tak, aby dotknąć pleców partnera, po czym wracają na miejsce.
  5. „Mosty” – rodzic stoi w rozkroku, a dziecko przechodzi na czworakach pod jego nogami.
  6. „Marsz parami” – dzieci maszerują po obwodzie dużego koła w rytmie podawanym przez

rodzica na bębenku. Bardzo mocne uderzenie oznacza rozpoczęcie marszu.

  1. „UNICEF” – zapoznanie dzieci z logo i działalnością UNICEF-u oraz sposobami wspierania tej organizacji. Rozmowa na temat praw i obowiązków. Zapoznanie dzieci z prawami dziecka. Rodzic prezentuje dziecku logo UNICEFU. Pyta dzieci: Co przedstawiono na logotypie? Czy wiecie, do jakiej organizacji należy

to logo? Czym zajmuje się UNICEF? Jak można wspierać tę organizację? N. opowiada dzieciom

o działalności UNICEF-u. Następnie przechodzi do rozmowy o prawach i obowiązkach. Pyta: Co to

są prawa? Czym różnią się prawa od obowiązków? Czy dzieci też mają obowiązki i prawa? Jakie?

Rodzic wycina, np. z plakatu UNICEF-u, obrazki ilustrujące prawa dziecka prezentuje dziecku, które próbuje odgadnąć pokazane mu prawo:

–– prawo do życia i tożsamości (posiadania imienia),

–– prawo do informacji,

–– prawo do wychowania w rodzinie,

–– prawo do wyrażania własnych poglądów,

–– prawo do prywatności,

–– prawo do edukacji (nauki),

–– prawo do godziwych warunków socjalnych,

–– prawo do odpoczynku (zabawy),

–– ochrona przed przemocą,

–– ochrona przed konfliktem,

–– ochrona w procesie karnym,

–– prawo do znajomości swoich praw i powoływania się na nie.

  1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych – rozwijanie naturalnych czynności ruchowych.
  2. „Razem” – podawanie piłki górą. Dzieci siedzą na podłodze z rodzicami lub innymi domownikami w rozkroku, jedno za drugim. Pierwsza osoba podaje górą pikę następnej, a ona przekazuje ją kolejnej, aż do samego końca i z powrotem. Następnie pierwsza osoba podaje piłkę bokiem w prawo, drugie – bokiem w lewo itd. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy.
  3. „Celowanie” – ćwiczenie celności. Rodzic ustawia na środku sali dużą piłkę. Trzy metry od niej po dwóch stronach stoją pozostali gracze. Pierwsi zawodnicy otrzymują małą piłeczkę i mają za zadanie trafić nią w dużą piłkę. Po nich trafiają kolejni zawodnicy. Ćwiczenie wykonujemy dowolną ilość razy.
  4. „Złap mnie, jeśli potrafisz” – ćwiczenie precyzji ruchów i refleksu. Dzieci stają przy ścianie. Rodzic podaje im piłkę, którą dzieci mają odbić od ściany i złapać. Następnie muszą wykonać dodatkowe zadanie przed złapaniem piłki, np. klasnąć, złapać się za włosy, dotknąć kolan, skrzyżować dłonie na piersiach.
  5. „Wzajemne wsparcie” – ćwiczenie współpracy. Dzieci z rodzicami lub innymi domownikami leżą na plecach jedno obok drugiego. Rodzic turla piłkę, dzieci podpierają się rączkami z tyłu i podnoszą nogi, by piłka swobodnie się przeturlała. W kolejnej rundzie rodzic turla piłkę szybciej. Jeśli któraś osoba przeszkodzi turlającej się piłce, zastępuje rodzica.
  6. „Szczur” – ćwiczenie zwinności na świeżym powietrzu. Dzieci stoją z rodzicami w kręgu. Jedna osoba wchodzi do środka, trzyma skakankę i kręci nią dookoła własnej osi nisko nad ziemią. Pozostali przeskakują na zmianę na prawej i lewej nodze nad kręcącą się skakanką. Ta osoba, której skakanka dotknie, wchodzi do środka koła i kręci nią w następnej rundzie.
  7. Zajęcia na świeżym powietrzu- poszukiwanie i malowanie farbą kamyków według własnego pomysłu.
  8. „Prawo do zabawy” – zabawa plastyczna, rysowanie pod stołem, doskonalenie motoryki małej.

Rodzic przykleja pod stolikiem dziecku duże kartki (na spodzie stołu). Dzieci leżą na dywanie i tworzą rysunki o dowolnej tematyce.

  1. „Zabawa z piłką” – kończenie przez dziecko zdań wypowiadanych przez rodzica: Mam prawo do.…, Nie mam prawa do.…
  2. Zabawy dowolne dzieci. Doskonalenie motoryki małej w zabawach konstrukcyjnych

– „piramida”. Budowanie kształtu piramidy z dostępnych klockow klocków.

  1. „Co to za prawo?” – kalambury. Jedno dziecko pokazuje (lub rysuje) wylosowane prawo, a inne

próbują zgadnąć, co zobaczyły. Rodzic inicjuje rozmowę o tym, do kogo dzieci mogą się zwrócić, gdy ich prawa są łamane.

  1. „Prawa dziecka” – przygotowanie plakatu, spisanie praw dzieci. Rodzic przygotowuje duży arkusz papieru. Zapisuje pionowo hasło PRAWA DZIECKA. Dzieci odrysowują swoje dłonie, najlepiej łącznie z kawałkiem nadgarstka, jedna pod drugą, z jednej i z drugiej strony napisu. Następnie rodzic zapisuje jak najprościej prawa podane przez dzieci – może użyć symboli. Plakat zostaje wywieszony w widocznym miejscu.

 

Pomocne strony:

Dzieci – 1 czerwca – Dzień Dziecka – 9 Czerwca – Dzień Przyjaciela

DZIECI plansze demonstracyjne & kolorowanki

https://przedszkolankowo.pl/2017/05/31/prawa-dziecka-plansze/

https://kolemsietoczy.pl/fotografie-dzieci-ze-100-krajow-swiata-dzien-dziecka/

https://mojedziecikreatywnie.pl/2015/03/jak-zrobic-piniate/

https://www.youtube.com/watch?v=ZwI0FFUtc6w

 


 

Założenia programowe: 25-29.05.2020

 

Drodzy Rodzice!

            W tym tygodniu tematyka dotyczyć będzie najbliższego otoczenia dziecka czyli rodziny oraz roli mamy i taty w jego życiu. Dzieci kochają Was najbardziej na świecie. Z radością chwalą się czasem spędzonym z rodziną, opowiadają o Waszych upodobaniach. Zachęcam Państwa do częstego mówienia dzieciom, ile dla Was znaczą i że kochacie swoje pociechy. To bardzo ważne dla poczucia ich bezpieczeństwa i budowania prawidłowej relacji z otoczeniem.

            Głównym celem tych zajęć jest uwrażliwianie dzieci na potrzeby i emocje innych. Porozmawiajcie z dzieckiem o swojej rodzinie oraz pełnych i nietypowych rodzinach. Rozmowa na trudne tematy jest dla dzieci bardzo emocjonalna, ale buduje wrażliwość, otwartość, chroni przed stereotypowym postrzeganiem świata. Podczas realizacji tej tematyki, dzięki Państwu, dzieci będą miały okazję dowiedzieć się wielu nowych rzeczy o Waszych zawodach, wykonywanych czynnościach, pełnionych obowiązkach. Zachęcam również do wspólnego spędzania wolnego czasu z całą rodziną- to wyjątkowy i magiczny czas dla dzieci. Serdecznie pozdrawiam E. Kostyła.

           

Tematyka tygodnia: Święto mamy i taty.

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Moja mama.
  2. Mój tata.
  3. Moi rodzice
  4. Nietypowe rodziny.
  5. Serce na dłoni.

 

Cele:

-doskonalenie słuchu fonemowego;

-poszerzanie wiadomości na temat zawodów wykonywanych przez kobiety;

-uwrażliwianie na potrzeby i emocje innych;

-doskonalenie umiejętności wypowiadania się na dany temat;

-przypomnienie nazw zawodów określanych jako męskie;

-doskonalenie umiejętności: słuchania, wypowiadania się o własnej rodzinie, argumentacji

-uwrażliwienie dzieci na los innych;

-zaznajomienie dzieci z terminem „adopcja”;

-doskonalenie umiejętności przeliczania;

-doskonalenie umiejętności mówienia o emocjach i wypowiadania się;

-rozwijanie wrażliwości estetycznej

 

Temat: Moja mama.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Oglądanie książek i ilustracji dotyczących rodziny. Swobodne wypowiedzi dzieci podczas oglądania.
  2.  Zestaw ćwiczeń porannych:
  3. Marsz w kole za prowadzącym w rytm klaskania.
  4. Dzieci stają na dywanie Na hasło rodzica: Zrywamy jabłka! – wykonują wyskok obunóż w górę.
  5. Dzieci przechodzą do leżenia na plecach i na hasło rodzica: Jabłka turlają się po trawie w lewo! –turlają się w wyznaczoną stronę.
  1. Dzieci maszerują w dowolnych kierunkach. Na hasło rodzica: Jabłka spadają! – zatrzymują się i przechodzą do przysiadu. Obejmują rękami kolana, opuszczają swobodnie głowy.
  2. W dowolnych miejscach na dywanie rozrzuca rozrzuca dowolne przedmioty, które będą symbolizować drzewa. Dzieci wykonują slalom między drzewami.
  3. „Czym będziemy się zajmować?” – wnioskowanie o temacie zajęć, praca indywidualna z dzieckiem. Rodzice zapisują na dużym kartonie wyraz MAMA i proszą dzieci o nazwanie kolejnych liter i odczytanie wyrazu.
  4. „Słoneczko z mamą” – poszerzanie słownika, podawanie nazw cech. Dzieci podają przymiotniki kojarzące im się ze słowem MAMA, rodzice zapisują je na kartonie. Następnie przedszkolaki uzupełniają zdanie: Moja mama jest… rodzic zapisuje przymiotniki w formie słoneczka. (Uwaga! Zapisujemy wszystkie przymiotniki, dopuszcza się przymiotniki nacechowane pozytywnie, ale też negatywnie. Mama może być zmęczona, zniecierpliwiona itd.).
  5. „Moja mama…” – doskonalenie umiejętności wypowiadania się, dzielenia doświadczeniami i emocjami, technika niedokończonych zdań. Dzieci kończą zdania rozpoczęte przez rodzica np. Moja mama jest… Moja mama lubi… Moja mama nie lubi.… Ulubionym kolorem mojej mamy jest… Z mamą lubię najbardziej… Moja mama jest najlepsza, ponieważ…
  1. Portret i opis mamy, doskonalenie umiejętności opisu, zdolności grafomotorycznych i logicznego myślenia- prosimy dziecko o narysowanie kredkami portretu mamy i opisanie go.
  1.  „Zawody mam”– przypomnienie nazw zawodów wykonywanych przez mamy. Rodzic zadaje dziecku pytanie, czy wszystkie mamy pracują zawodowo. Pyta, czym zajmują się jego mama. Rozmowa na temat różnych zawodów wykonywanych przez kobiety.
  1. „Mama w pracy” – rysowanie przez dzieci własnej mamy w pracy. Rozmowa na temat wykonywanych zawodów wykonywanych przez innych dorosłych. Pytanie do dzieci, czy wszystkie mamy wykonują typowo żeńskie zawody. Czy są mamy, które wykonują zawody określane jako męskie?
  2. „Jak mogę pomóc mamie?” – uwrażliwienie dzieci na konieczność pomocy rodzicom w domu. Rodzic zadaje pytania: Czy mamy pracują tylko poza domem? Jakie obowiązki wykonują mamy w domu? W których obowiązkach mogą im pomóc dzieci?
  3. „Kalambury” – czynności wykonywane przez mamy. Naśladowanie, wyrażanie ciałem danych czynności, zagadki. Dziecko pokazuje pozostali domownicy zgadują.

Słuchanie piosenki „Podarujmy mamie” muz. i sł. Danuta i Karol Jagiełłowie

 

Podarujmy mamie dziś,

jak winogron słodkich kiść,

to co w sercach naszych gdzieś głęboko tkwi.

To, co dla swej mamy ma,

każde dziecko tak jak ja,

miłość, której godna jesteś tylko ty. (bis)

Pamiętajmy o tym, że

tylko mama liczy się

i możemy mieć ją w życiu tylko raz.

Więc nie traćmy cennych chwil,

ją kochajmy z całych sił.

Niech na zawsze przetrwa wielka miłość w nas. (bis)

I choć minie wiele lat,

choć się zmieni cały świat,

nie wygaśnie w sercach naszych nigdy już.

Żar jej ciągle w nas się tli,

najważniejsza jesteś ty,

nie ma w życiu dwóch zbliżonych bardziej dusz. (bis)

  1.  Zabawy z rodzicami innymi domownikami. „Podróż samochodem do przedszkola” – dzieci i rodzice naśladują jazdę samochodem, starają się nie zderzać. Na hasło rodzica Czerwone światło! – stają w miejscu, na słowa Korek! – naśladują dźwięk klaksonów. „W obcym mieście” – piesi chodzą w różnych kierunkach, bez potrącania, patrząc kolejno: na podłogę, na stopy, kolana, brzuchy innych, uśmiechają się do siebie, pozdrawiają się skinieniem głowy, machają ręką, witają się uściśnięciem dłoni, mówią Dzień dobry. „Tunel” – tatusiowie tworzą tunel w klęku podpartym, dzieci przeczołgują się pod nimi.
  1. „Całusy dla mamy” – zabawa plastyczna, obrazy dla mam ze zdjęciami dzieci.
  2. robi dzieciom zdjęcia w pozie przesyłania całusów, a potem je drukuje. Każde dziecko przykleja swoje zdjęcie na kolorową kartkę z bloku technicznego (w lewym dolnym rogu). Obok pisze swoje imię. Następnie ozdabia kartkę serduszkami wyciętymi z kolorowego papieru (najlepiej ozdobnego, do pakowania prezentów). Nakleja je tak, żeby leciał jak wysyłane całusy. Rezultatem pracy są prezenty dla mam.

 14. Słuchanie przez dzieci wierszy i bajek o mamie. Rozwijanie umiejętności cichego słuchania bajek, rozwijanie zainteresowań książką.

 

Temat: Mój tata.

 

  1. Rodzic zachęca dziecko do opowiadania na podstawie własnych doświadczeń i obrazków historyjek związanych ze swoją rodziną. Zachęcanie do wypowiadania się na temat własnej rodziny. Rozwijanie inteligencji językowej.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. Marsz w kole za prowadzącym w rytm klaskania.
  4. Dzieci stają na dywanie Na hasło rodzica: Zrywamy jabłka! – wykonują wyskok obunóż w górę.
  5. Dzieci przechodzą do leżenia na plecach i na hasło rodzica: Jabłka turlają się po trawie w lewo! -turlają się w wyznaczoną stronę.
  6. Dzieci maszerują w dowolnych kierunkach. Na hasło rodzica: Jabłka spadają! – zatrzymują się i przechodzą do przysiadu. Obejmują rękami kolana, opuszczają swobodnie głowy.
  7. W dowolnych miejscach na dywanie rozrzuca rozrzuca dowolne przedmioty, które będą symbolizować drzewa. Dzieci wykonują slalom między drzewami.
  8. „Wesoły tata” – praca z wierszem Piotra Pollaka. Rodzic czyta dziecku wiersz.

 

Mój tata jest niepoważny,

ciągle się ze mnie śmieje.

Kiedy ja mówię:

– Wciąż rosnę!

On mówi:

– Skąd, ty malejesz!

Nie lubisz kaszy na mleku,

zostawiasz ser i warzywa,

więc wcale nie rośniesz, nie tyjesz,

tylko wciąż ciebie ubywa!

Staniesz się taki malutki,

że w krasnoludka się zmienisz,

będziesz się kąpać w akwarium

i drzemać w mojej kieszeni.

Nie pójdziesz na spacer z pieskiem,

tylko z chomikiem lub z myszką.

Ja na to:

– Dobrze, tato,

jutro na obiad zjem wszystko.

Ale ty razem ze mną

chrup marchew i sałatę,

bo jak się zmienię w zająca,

chcę mieć zająca – tatę.

 

Po przeczytaniu wiersza zadaje dziecku pytania: O czym był wiersz? Kto wystąpił w wierszu? Z czego śmiał się tata chłopca? Dlaczego chłopiec chciał, żeby tata jadł z nim marchew i sałatę? W czym chcecie naśladować swojego tatę?

  1. „Słoneczko z tatą” – poszerzanie słownika o przymiotniki związane z określaniem osób, technika

niedokończonych zdań. Na dużym brystolu rodzic przykleja lub zapisuje wyraz TATA. Dzieci podają przymiotniki kojarzące im się z tym słowem. Rodzic zapisuje je w formie słoneczka na brystolu. (Uwaga! Zapisujemy wszystkie przymiotniki. Dopuszcza się przymiotniki nacechowane pozytywnie, ale również negatywnie. Tata może być zmęczony, zniecierpliwiony itd.

  1. „Mój tata…” – technika niedokończonych zdań. Dzieci kończą zdania dotyczące taty, np.: Mój tata jest…, Mój tata lubi…, Mój tata nie lubi…, Ulubionym kolorem mojego

taty jest…, Z tatą lubię najbardziej…, Mój tata jest najlepszy, ponieważ…

  1. „Zawody tatusiów” – opowiadanie o zawodach wykonywanych przez ojców, rysowanie taty przy

pracy. Rodzic pyta dziecko, czy wszyscy ojcowie pracują zawodowo. Czym zajmują się ich ojcowie?

  1. „Tata w pracy” – rysowanie przez dzieci własnego taty przy pracy. Rozmowa na temat wykonywanych zawodów. Rodzic pyta dziecko, czy wszyscy ojcowie wykonują typowo męskie zawody? Czy są ojcowie, którzy wykonują

zawody określane jako żeńskie?

  1. „Jak mogę pomóc tacie?” – rodzic pyta dziecko, czy ojcowie pracują tylko poza domem? Zadaje pytania:Jakie obowiązki wykonują w domu? W których obowiązkach dzieci mogą im pomóc?
  2. „Kalambury” – czynności wykonywane przez ojców. Dziecko pokazuje pozostali domownicy odgadują.
  3. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych:
  4. „Rodziny zwierząt” – rodzic mówi dziecku na ucho, jakim zwierzęciem jest. Podaje nazwy

czterech zwierząt (np. kot, pies, kura, kaczka). Dzieci przemieszczają się po sali, naśladując ruchy

danego zwierzęcia i wydawane przez nie odgłosy. Przyglądają się innym dzieciom i starają się

znaleźć swoją rodzinę, czyli tych kolegów i te koleżanki, które naśladują to samo zwierzę. Zabawa

kończy się prezentacją odnalezionych rodzin.

  1. „Dla mamy” – dzieci w parach z rodzicami wykonują gesty, o których mowa w wierszu: naśladują falujące morze, wielką burzę, następnie podają sobie obie ręce, które mocno ściskają, i razem naśladują kołyszącą się łódkę.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

Mocną ręką trzyma mnie, łódka nie kołysze się.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

  1. „Taniec dla rodziców” – dzieci w parach z rodzicami tańczą do wybranej muzyki na gazecie, tak by nie wyjść stopami poza jej granice. Rodzic wypowiada komendy: Na prawej nodze! Na lewej nodze! W kółeczko! Jeśli któraś osoba wyjdzie poza gazetę, para odpada z zabawy i kibicuje pozostałym.
  2. „Rodzinnie” – dzieci z pozostałymi domownikami siadają w kręgu w niewielkiej odległości od siebie. Losują, kto pierwszy odegra rolę „środkowego”. Jego zadaniem będzie złapać piłkę, którą rzucają do siebie pozostali uczestnicy zabawy. Jeżeli mu się uda – zamienia

się miejscem z osobą, której rzut przejął. Zabawa toczy się dopóty, dopóki dzieci mają ochotę.

  1.  „Zakładki dla tatusiów” – zabawa plastyczna. Przygotowanie zakładek do książek dla taty z dostępnych materiałów.
  2. „Głoski” – zabawa w tworzenie słów. Rysowanie przez dzieci obiektów, których nazwy zaczynają się głoską t lub a – kształtowanie słuchu fonemowego. Układanie wyrazu „tata” – przygotowujemy dla dziecka litery, dziecko kolejno nazywa je, układa wyraz i odczytuje.
  3. Zabawy dowolne dzieci. Słuchanie bajek o tacie czytanych przez rodzica, próby opowiadania ich fragmentów. Rozwijanie inteligencji językowej dzieci.

 

Temat: Moi rodzice.

 

  1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie dzieci do porządkowania ich po skończonej zabawie.
  2.  Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. Marsz w kole za prowadzącym w rytm klaskania.
  4. Dzieci stają na dywanie Na hasło rodzica: Zrywamy jabłka! – wykonują wyskok obunóż w górę.
  5. Dzieci przechodzą do leżenia na plecach i na hasło rodzica: Jabłka turlają się po trawie w lewo! –

turlają się w wyznaczoną stronę.

  1. Dzieci maszerują w dowolnych kierunkach. Na hasło rodzica: Jabłka spadają! – zatrzymują się i przechodzą do przysiadu. Obejmują rękami kolana, opuszczają swobodnie głowy.
  2. W dowolnych miejscach na dywanie rozrzuca rozrzuca dowolne przedmioty, które będą symbolizować drzewa. Dzieci wykonują slalom między drzewami.
  3. „Rodzic – superbohater” – praca plastyczna z użyciem zdjęć rodziców, doskonalenie

sprawności manualnej. Dzieci dostają szablony superbohaterów do pokolorowania. Szablony nie mają głów. Zadaniem dzieci jest pokolorować szablon oraz umieścić w pustym miejscu zdjęcie głowy rodzica.

  1. „Moi rodzice to superbohaterowie, ponieważ…” – technika niedokończonych zdań, doskonalenie

umiejętności wypowiadania się przez dziecko na temat własnej rodziny, kształtowanie wrażliwości. Rodzic pyta dziecko: Czy rodzice zawsze zachowują się jak superbohaterowie? Czy popełniają błędy? Jakie? Czy rodzice mają prawo do błędów?.

  1. „Mama ma zmartwienie” – praca z wierszem Danuty Wawiłow, uwrażliwienie na emocje innych,

rozmowy na temat emocji osób dorosłych.

 

„Mama ma zmartwienie”

Danuta Wawiłow

Mama usiadła przy oknie.

Mama ma oczy mokre.

Mama milczy i patrzy w ziemię.

Pewnie ma jakieś zmartwienie…

Zrobiłam dla Niej teatrzyk,

a Ona wcale nie patrzy…

Przyniosłam w złotku orzecha,

a Ona się nie uśmiecha…

Usiądę sobie przy Mamie.

Obejmę Mamę rękami

i tak jej powiem na uszko:

„Mamusiu, moje Jabłuszko!

Mamusiu, moje Słoneczko!”.

Mama uśmiechnie się do mnie

i powie: „Moja córeczko!”.

 

Po przeczytaniu wiersza N. zadaje dzieciom pytania: Kto wystąpił w wierszu? W jakim nastroju była mama dziewczynki? Co próbowała zrobić dziewczynka? Jak pomogła mamie?. Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat swojej rodziny. Pyta: Czy uważasz, że my rodzice, bywamy smutni? Dlaczego? Czy chcesz nam wtedy pomóc? Jak?

  1. Zajęcia o emocjach – miłość.

„Kocham mamę i tatę” – rodzic rozmawia z dzieckiem o miłości, którą darzą rodziców. Pyta: Jakie to jest uczucie? Za co kochasz rodziców? Czy uważasz, że my-  rodzice odwzajemniamy twoją miłość?.

  1. „Kocham mamę tak bardzo jak…” – ćwiczenie logicznego myślenia. Rodzic prosi dziecko, by dokończyło zdanie: Kocham mamę tak bardzo jak… (np. niedźwiedź miód, lato słońce, tata mamę). Dzieci powinny wymyślić logiczne zakończenie zdania (uchwycić w nim związek logiczny dwóch rzeczowników).
  2. „Jak okażesz miłość tacie i mamie?” – zabawa z elementem ruchu i rywalizacji. Dzieci i inni domownicy stoją w wyznaczonym polu (kole wyklejonym taśmą). Wybrana osoba chodzi dookoła z pluszakiem w dłoni i w pewnym momencie rzuca go w stronę innych uczestników. Następnie mówi: „Mam do ciebie takie pytanie: Jak okażesz miłość tacie i mamie?”. Osoba , która złapie pluszaka, odpowiada na pytanie. Gdy udzieli odpowiedzi, wychodzi z koła i teraz to on wrzuca pluszaka do środka i zadaje pytanie. Zabawa kończy się wtedy, gdy wszyscy uczestnicy wydostaną się z koła.

 

Temat: Nietypowe rodziny.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Wdrażanie dzieci do korzystania z zabawek zgodnie z ustalonymi zasadami.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. Marsz w kole za prowadzącym w rytm klaskania.
  4. Dzieci stają na dywanie Na hasło rodzica: Zrywamy jabłka! – wykonują wyskok obunóż w górę.
  5. Dzieci przechodzą do leżenia na plecach i na hasło rodzica: Jabłka turlają się po trawie w lewo! –

turlają się w wyznaczoną stronę.

  1. Dzieci maszerują w dowolnych kierunkach. Na hasło rodzica: Jabłka spadają! – zatrzymują się i przechodzą do przysiadu. Obejmują rękami kolana, opuszczają swobodnie głowy.
  2. W dowolnych miejscach na dywanie rozrzuca rozrzuca dowolne przedmioty, które będą symbolizować drzewa. Dzieci wykonują slalom między drzewami.
  3. „Jeż” – czytanie dziecku fragmentów bajki Katarzyny Kotowskiej pod tym samym

tytułem.

 

Pewnego dnia Kobieta wyszła przed dom i ze zdziwieniem spostrzegła, że coś dziwnego stało

się ze wszystkimi kolorami. Żółty był mniej słoneczny niż zwykle, czerwony mniej ognisty, zielony

stracił swą soczystość, a niebieski poszarzał.

–– Mężu, zobacz, co się stało! – zawołała Kobieta. (…)

Kobieta i Mężczyzna nie wiedzieli, co się stało, i nie umieli nic na to poradzić, a tymczasem ich

świat tracił barwy i smutniał coraz bardziej, a oni też smutnieli i coraz bardziej nie mieli dziecka,

chociaż tak za nim tęsknili.

Wreszcie pewnego wiosennego dnia, mimo że słońce świeciło bardzo mocno, w ich ogrodzie

znikły ostatnie wspomnienia kolorów i niepodzielnie zapanowała szczerosmutna szarość. Wtedy

Kobieta i Mężczyzna zrozumieli – ich dziecko urodziło się całkiem innym rodzicom. Kobieta płakała

i miała całą twarz mokrą od łez. I Mężczyzna płakał, chociaż jego łez nie było widać, bo płakała

jego dusza.

Wreszcie Mężczyzna powiedział:

–– Chociaż nie urodziliśmy naszego dziecka, musimy je odnaleźć!

Słyszeli bowiem, że jeśli jakimś rodzicom urodzi się obce dziecko, oddają je na wychowanie do

Domu Dzieci i tam prawdziwi rodzice mogą je odnaleźć. (…)

I wtedy przyprowadzono Chłopczyka.

Kiedy Kobieta i Mężczyzna go ujrzeli, zdziwili się i przestraszyli – mały Chłopiec o niebieskich

oczach miał całe ciało pokryte kolcami jak jeż. Pomyśleli, że znowu zaszła jakaś straszna pomyłka,

bo to na pewno nie było ich dziecko – nie mogli przecież mieć synka jeża. (…)

Jesienią zbierali grzyby. Piotruś bawił się jarzębiną i kasztanami. Przez całe noce Mama musiała

trzymać go za rękę. Któregoś dnia zapytał ją:

–– A u kogo ja byłem w brzuchu?

–– Nie u mnie – odpowiedziała. – Miałeś wtedy inną mamę. Na szczęście teraz jesteś z nami.

–– Czy płakałaś, jak mnie nie było?

–– Tak, bardzo płakałam. Tata też płakał. Ale teraz się cieszymy, bo jesteś z nami.

Tego dnia znikło wiele kolców. (…)

Po przeczytaniu tekstu rodzic zadaje dziecku pytania: O czym była ta historia? Dlaczego ogród poszarzał? Za czym tęsknili kobieta i mężczyzna? Czy kobieta, która stała się mamą chłopczyka,

nosiła go w brzuchu? Co oznacza termin „adopcja”? Jak sądzicie, dlaczego chłopiec na początku

miał kolce? Dlaczego potem zniknęły? Jak czuł się chłopiec u nowej rodziny? Dlaczego dzieci trafiają czasami do nowych rodzin lub domów dziecka? Jak możemy takim dzieciom pomóc?

  1. „Moja rodzina” – zajęcia dydaktyczne doskonalące umiejętność przeliczania, porównywania

liczb. Poszerzanie słownika o nazwy członków rodziny. Uwrażliwianie dzieci na sytuację innych osób. Rodzic pyta dziecko: Ilu członków liczy nasza najbliższa rodzina?. Każde dziecko zapisuje odpowiednią liczbę na kartce. rodzic przeprowadza z dziećmi rozmowę o osobach, które wchodzą w skład ich najbliższej rodziny. Zwraca uwagę, że nie wszystkie dzieci muszą mieć i tatę, i mamę, niektóre są wychowywane tylko przez jednego rodzica albo przez dziadków. Mówi dzieciom także o rodzinach, w których rodzice mają nowych partnerów. Pyta o ich pogląd. Ważne,

żeby rozmowa przebiegała w swobodnej, ciepłej atmosferze. Dzieci powinny czuć, że żaden model

rodziny nie jest gorszy od innych, że w każdej mogą panować ciepło i miłość, a dzieci czuć się bezpiecznie i być kochane.

  1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych ( z drugiego dnia).
  2. „Rodziny zwierząt” – rodzic mówi dziecku na ucho, jakim zwierzęciem jest. Podaje nazwy

czterech zwierząt (np. kot, pies, kura, kaczka). Dzieci przemieszczają się po sali, naśladując ruchy

danego zwierzęcia i wydawane przez nie odgłosy. Przyglądają się innym dzieciom i starają się

znaleźć swoją rodzinę, czyli tych kolegów i te koleżanki, które naśladują to samo zwierzę. Zabawa

kończy się prezentacją odnalezionych rodzin.

  1. „Dla mamy” – dzieci w parach z rodzicami wykonują gesty, o których mowa w wierszu: naśladują falujące morze, wielką burzę, następnie podają sobie obie ręce, które mocno ściskają, i razem naśladują kołyszącą się łódkę.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

Mocną ręką trzyma mnie, łódka nie kołysze się.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

  1. „Taniec dla rodziców” – dzieci w parach z rodzicami tańczą do wybranej muzyki na gazecie, tak by nie wyjść stopami poza jej granice. Rodzic wypowiada komendy: Na prawej nodze! Na lewej nodze! W kółeczko! Jeśli któraś osoba wyjdzie poza gazetę, para odpada z zabawy i kibicuje pozostałym.
  2. „Rodzinnie” – dzieci z pozostałymi domownikami siadają w kręgu w niewielkiej odległości od siebie. Losują, kto pierwszy odegra rolę „środkowego”. Jego zadaniem będzie złapać piłkę, którą rzucają do siebie pozostali uczestnicy zabawy. Jeżeli mu się uda – zamienia

się miejscem z osobą, której rzut przejął. Zabawa toczy się dopóty, dopóki dzieci mają ochotę.

  1. „Zdrobnienia i zgrubienia” – zabawa językowa. Szukanie zdrobnień i zgrubień słów mama, tata. 6. Zabawy dowolne dzieci. Wdrażanie dzieci do samodzielnego wymyślania zabaw. Zwrócenie uwagi na bezpieczne jej organizowanie.

 

Temat: Serce na dłoni.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Zabawy usprawniające motorykę małą: nawlekanki, przenoszenie pomponów za pomocą pęsety, zabawy drobnymi elementami (ziarna / guziki, kamyki).
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. Marsz w kole za prowadzącym w rytm klaskania.
  4. Dzieci stają na dywanie Na hasło rodzica: Zrywamy jabłka! – wykonują wyskok obunóż w górę.
  5. Dzieci przechodzą do leżenia na plecach i na hasło rodzica: Jabłka turlają się po trawie w lewo! –

turlają się w wyznaczoną stronę.

  1. Dzieci maszerują w dowolnych kierunkach. Na hasło rodzica: Jabłka spadają! – zatrzymują się i przechodzą do przysiadu. Obejmują rękami kolana, opuszczają swobodnie głowy.
  2. W dowolnych miejscach na dywanie rozrzuca rozrzuca dowolne przedmioty, które będą symbolizować drzewa. Dzieci wykonują slalom między drzewami.
  3. „Co oznacza słowo miłość” – wnioskowanie o temacie na bazie zdjęć, rysowanie lub zapisywanie skojarzeń ze słowem miłość, próba ich porządkowania. N. wiesza na tablicy obrazek przedstawiający serce, kartkę z czerwoną plamą na środku, zdjęcia pokazujące: splecione dłonie ludzi, matkę i ojca trzymających na rękach małe dziecko, przytuloną parę staruszków. Zadaniem dzieci jest opowiedzieć o obrazkach i wywnioskować temat zajęć – miłość. Rodzic zapisuje na dużym brystolu słowo MIŁOŚĆ. Dzieci dostają większe karteczki samoprzylepne. Na karteczkach zapisują lub rysują słowa kojarzące się im z miłością. Przyklejają karteczki do mapy myśli, odczytują swoje skojarzenia. Próba klasyfikacji. MIŁOŚĆ to: osoby, rzeczy, uczucia itd.
  4. „Kocham swoją rodzinę, ponieważ…” – tworzenie słoika z serduszkami, doskonalenie umiejętności wyrażania uczuć, emocji. N. rozdaje dzieciom słoiki. Dzieci wycinają z czerwonego papieru serduszka. Na każdym serduszku zapisują lub rysują, za co kochają swoją rodzinę. Mogą to być pojedyncze słowa (także zapisane z pomocą rodzica) czy obrazki lub całe ilustracje. Mogą to być skojarzenia z własną rodziną, czynności, które dzieci lubią wykonywać z najbliższymi. Dzieci wrzucają serduszka do słoików, które będą prezentami dla rodziców. Można ozdobić je czerwoną wstążką lub rafią, a na nakrętkach nakleić jedno z serduszek. Zachęcam do wykonania zadania według własnego pomysłu.
  5. „Doniczkowe kwiatki” – doskonalenie sprawności manualnej i wrażliwości estetycznej. Rodzic pyta dziecko, co jest największą miłością ich rodziców. Dzieci dochodzą do wniosku, że największym skarbem każdego rodzica jest dziecko. Dzieci przygotowują kwiatki, maczają ręce w farbie, odbijają dłonie na kartce. Paluszkami malują płatki kwiatów. Wycinają odciśnięte wzory. Naklejają na kolorowy brystol, który ponownie wycinają. Następnie przykleja do kwiatków łodyżki wykonane z dostępnych materiałów. Dzieci przewiązują je wstążkami

i umieszczają w doniczkach wypełnionych ziarenkami (w dowolnym kolorze).

  1. „Czerwony jak serce” – wymienienie kolorowych obiektów, zabawa ruchowo-językowa z piłką,

poszerzanie słownika. Rodzic rzuca piłkę do dziecka. Mówi przy tym: Czerwony jak….

Dzieci łapiące piłkę podają przykłady kolejnych czerwonych przedmiotów. Przykłady nie mogą się

powtarzać.

  1. „Stemple” – zabawa plastyczna. Dzieci z formują z rolki po papierze toaletowym kształt serca. Maczają rolkę w czerwonej farbie i robią stemple na dużym brystolu.
  2. Zabawy dowolne dzieci. Zainicjowanie zabawy w dom. Wdrażanie dzieci do spokojnej zabawy

i rozwijanie umiejętności przydzielania ról. Rozwijanie inteligencji interpersonalnej dzieci.

 

Pomocne strony:

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2016/12/KARTY-PRACY-RODZINA.pdf

https://www.youtube.com/watch?v=GHOwBxBvGB0

http://scholaris.pl/resources/run/id/109328

http://przedszkolnyartysta.blogspot.com/2015/03/zakadki-do-ksiazek.html

https://tuptuptup.org.pl/wp-content/uploads/2019/11/memory_zawody-kobiet.pdf

 

 


 

Założenia programowe 18-22.05.2020

 

Drodzy Rodzice!

            Tematyka tego tygodnia będzie dotyczyła emocji- tematu trudnego , ale niezwykle ważnego dla nas wszystkich, z zwłaszcza dla dzieci. Głównym celem, w realizacji proponowanych zajęć jest utrwalenie nazw i cech charakterystycznych różnych uczuć oraz pomoc dzieciom w przeżywaniu emocji w odpowiedni sposób. Przedszkolaki będą mieć okazję do rozróżniania emocji przyjemnych i nieprzyjemnych, a także poznać sposoby radzenia sobie z tymi negatywnymi.

            Zaplanowane zadania dotyczą również dwóch ważnych, lecz trudnych emocji- złości i lęku. Dzieci będą próbować określać swoje obawy i znaleźć z pomocą Państwa sposób na ich pokonanie. Zachęcam do głębszego zainteresowania się dziecięcymi lękami, ponieważ czasem wystarczy krótka, spokojna rozmowa, by je rozwiać.

            Myślę, że proponowane ćwiczenia mogą okazać się pomocne dla Państwa w rozwiązywaniu  wielu problemów życia codziennego w relacji Rodzic- Dziecko. Pozdrowienia i uściski dla kochanych Przedszkolaków. E. Kostyła.

 

Tematyka tygodnia: Wrażenia i uczucia.

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Emocje- co to takiego?
  2. Jakie emocje przeżywają przedszkolaki?
  3. Skąd się biorą łzy?
  4. Jak radzić sobie z emocjami?
  5. Wczuwamy się w emocje innych.

 

Cele:

– utrwalenie nazw emocji;

– doskonalenie sprawności ręki poprzez wykonywanie prac plastycznych i zadań grafomotorycznych;

– rozwijanie umiejętności kontynuowania rytmu kilkuelementowego;

– rozpoznawanie i podawanie nazw emocji własnych oraz innych osób;

– doskonalenie umiejętności pracy w grupie;

– doskonalenie umiejętności matematycznych w codziennych sytuacjach – objętość, waga, dzielenie;

– rozwijanie inteligencji językowej – umiejętność wypowiadania się na określony temat;

– wskazywanie sposobów radzenia sobie z negatywnymi emocjami;

– wyrażanie swoich przeżyć w formie ekspresji plastycznej

– doskonalenie umiejętności rozpoznawania emocji innych i podawania ich nazw;

– rozwijanie empatii

 

Temat: Emocje- co to takiego?

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Zachęcanie dzieci do różnego rodzaju zabaw:

konstrukcyjnych, manipulacyjnych, tematycznych, plastycznych. Rozwijanie inteligencji wielorakich u dzieci.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych:
  2. „Berek – stójka” – dziecko jest berkiem i otrzymuje niewielką, najlepiej miękką piłkę. Pozostali uciekają przed berkiem. Gdy ten krzyknie Stop, wszyscy się zatrzymują. Berek rzuca piłką w wybraną osobę. Jeśli trafi, ta osoba staje się berkiem.
  1. „Przekraczanie wstążki” – rodzic wiąże wstążkę 30 cm nad ziemią. Dzieci przekraczają ją w dowolny sposób tak, by jej nie dotknąć.
  2. „Drabinka” – rodzic układa na podłodze drabinkę z kredek. Zadaniem dzieci jest przebiegnięcie z wysoko podnoszonymi kolanami, tak, by nie nadepnąć na żaden szczebelek. Jeśli ktoś nadepnie, wraca na koniec kolejki i ponawia zadanie.
  3. „Emocje” – skojarzenia dzieci, tworzymy mapę myśli. Zadajemy dziecku pytanie: Czym są emocje? Jakie emocje znasz? Rodzic zapisuje na mapie myśli ( dużym kartonie) wszystkie nazwy emocji podane przez dzieci. Następnie rodzic czyta wyrazy, a dzieci powtarzają. Dzieci wyodrębniają pierwszą i ostatnią głoskę w każdym słowie.
  4. „Zgadnij” – odgadywanie emocji jedynie po mimice, opisywanie cech charakterystycznych- zabawa z rodzicami. Dzieci odliczają 1… 2… 3…, minę pokaż Ty!, wskazana osoba pokazuje jedną z emocji jedynie za pomocą mimiki. Dzieci odgadują jej nazwę. Następnie opisują, jak się ona objawia (np. radość: uśmiech, podniesione kąciki ust, dołeczki w policzkach; gniew: zmarszczone czoło i brwi, zaciśnięte usta itd.).
  5. „Miłe czy nie?” – podział emocji pozytywne i negatywne (miłe i niemiłe). Swobodne wypowiedzi dzieci. Zaznaczenie kolorem czarnym emocji niemiłych, a żółtym – miłych na mapie myśli stworzonej na początku zajęć.
  6. „Druga połówka” – utrwalenie nazw emocji oraz ich zapisu. Rodzic zapisuje na kartce nazwy emocji ( smutny, wesoły, zły, ponury, radosny, zaskoczony, rozgniewany). Dzieci rysują emotikony przedstawiające uczucia, a następnie z pomocą Państwa odpowiednio łączą je w pary.
  7. „Moje emocje” – malowanie farbami przy Sonacie Księżycowej L. van Beethovena (pędzlem lub palcami). Po zakończeniu pracy dzieci oglądają obrazy i na ich podstawie opisują, jaki nastrój towarzyszył im podczas tworzenia pracy.
  8. „Zabawa w silnego i słabego” – zabawa inspirowana metodą W. Sherbone Dzieci siedzą parach oparte o siebie plecami. Technika relaksacji wg Jacobsona – łagodzenie uczuć negatywnych. Dzieci leżą, słuchając Sonaty księżycowej, i wykonują polecania rodzica.: rysują palcem w powietrzu chmury, serduszka, słoneczka, nutki, znane literki, znaki, symbole itp.
  1. Aktywne słuchanie muzyki – najpierw rodzic włącza Sonatę księżycową L. van Beethovena. Dzieci trzymają chustę animacyjną, na której znajdują się małe piłeczki. Poruszają chustą bardzo delikatnie przy spokojnej muzyce. Nagle N. zmienia utwór na Taniec z szablami A. Chaczaturiana, a dzieci zaczynają mocno i gwałtownie poruszać chustą, aż wszystkie piłeczki spadną na podłogę. Dzieci zbierają piłeczki, a zabawa trwa dopóty, dopóki chcą tego dzieci.
  2. „Podróż do krainy: złości, radości, smutku, strachu” – zabawa z elementami dramy. Dzieci przy muzyce naśladują gesty rodzica. Gdy muzyka ucichnie, zatrzymują się w krainie złości, radości, smutku, strachu – przedstawiają mimiką, gestem różne uczucia i emocje. Dzieci zwracają uwagę na osoby, które się np. przewróciły, podchodzą do nich, pomagają wstać, wspierają się wzajemnie.
  3. Zabawa matematyczna. Dzieci układają z dostępnych przedmiotów twarze przedstawiające różne emocje.
  4. Zabawy dowolne dzieci. Oglądanie czasopism dziecięcych lub książek z ilustracjami. Wyodrębnianie pierwszej głoski w nazwach przedmiotów wskazanych przez dzieci.

 

Temat: Jakie emocje przeżywają przedszkolaki?

 

    1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabaw. Zachęcanie do porządkowania zabawek po skończonej zabawie.
    2. „Takie emocje” – rozpoznawanie przez dzieci emocji innych na podstawie opowieści rodzica, dostrzeganie związków przyczynowo–skutkowych. Rodzic opowiada krótkie historyjki dotyczące przeżywanych emocji na podstawie własnych doświadczeń, w każdym przypadku wypowiada zdanie: Wtedy czułam/em…. Zadaniem dzieci jest dokończenie zdania nazwą emocji. Następnie dzieci dopasowują buźki z emocjami do kolejnych opowieści.
    3. Zły humorek – wysłuchanie wiersza Doroty Gellner, swobodne wypowiedzi dzieci.

Jestem dzisiaj zła jak osa!
Złość mam w oczach i we włosach!
Złość wyłazi mi uszami
I rozmawiać nie chcę z wami!
A dlaczego?
Nie wiem sama
Nie wie tata, nie wie mama…
Tupię nogą, drzwiami trzaskam
I pod włos kocura głaskam.
Jak tupnęłam lewą nogą,
Nadepnęłam psu na ogon.
Nawet go nie przeprosiłam
Taka zła okropnie byłam.
Mysz wyjrzała z mysiej nory:
Co to znowu za humory?
Zawołałam: – Moja sprawa!
Jesteś chyba zbyt ciekawa.

Potrąciłam stół i krzesło,
co mam zrobić, by mi przeszło?!
Wyszłam z domu na podwórze,
Wpakowałam się w kałużę.
Widać, że mi złość nie służy,
Skoro wpadłam do kałuży.
Siedzę w błocie, patrzę wkoło,
Wcale nie jest mi wesoło…
Nagle co to?
Ktoś przystaje
Patrzcie! Rękę mi podaje!
To ktoś mały, tam ktoś duży –
Wyciągają mnie z kałuży.
Przyszedł pies i siadł koło mnie
Kocur się przytulił do mnie,
Mysz podała mi chusteczkę:
Pobrudziłaś się troszeczkę!
Widzę, że się pobrudziłam,
Ale za to złość zgubiłam
Pewnie w błocie gdzieś została.
Nie będę jej szukała!

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dziecku pytania: Co czuła dziewczynka? Z jakiego powodu

czuła gniew? Jak się zachowywała? Co znaczy być złym, a co złościć się / być zezłoszczonym? Czy

to oznacza to samo?

  1. „W jakiej sytuacji?” – giełda pomysłów. Dzieci wymyślają jak najwięcej sytuacji, w których

dzieci mogą odczuwać daną emocję.

  1. „Moje emocje” – rozpoznawanie własnych emocji i podawanie ich nazw. Rodzic czyta dziecku zdania opisujące różne zdarzenia. Dzieci mówią, jakie emocje poczułyby w takiej sytuacji. ( Rodzic podkreśla, że chodzi o ich emocje i że każdy ma prawo czuć coś innego, nie ma jednej dobrej odpowiedzi). Dzieci wybierają emocje, ustawiając się w danym miejscu w pokoju. Rodzic wcześniej rozkłada w różnych miejscach emotikony przedstawiające emocje (radość, strach, gniew, smutek, zdziwienie, wstyd).

Przykładowe zdania:

  1. Ktoś zepsuł moją zabawkę.
  2. Mama mnie pochwaliła.
  3. Idę do dentysty.
  4. Biegnie do mnie duży pies.
  5. Mam dziś urodziny.
  6. Przyjechała ciocia, której dawno nie widziałem / widziałam.
  7. Pierwszy raz jadę na wycieczkę bez rodziców.
  8. Wylał mi się sok.
  9. Dostałem / dostałam prezent od kolegi bez okazji.
  10. Występuję na przedstawieniu z okazji Dnia Matki.
  11. Jestem na placu zabaw, gdzie jest mnóstwo dzieci, których nie znam.

12.„Chmurka” – praca plastyczna techniką kolażu. Dzieci rysują swoją małą postać na dole kartki

oraz dwie chmurki – w jednej rysują lub wklejają wycięte z czasopism rzeczy, które sprawiają że: są radosne, a w drugiej te, które wywołują w nich smutek. 

 Zestaw ćwiczeń gimnastycznych:

  1. „Figurki” –zabawa z rodzicami , dzieci poruszają się po pokoju w rytm dowolnej muzyki. Gdy muzyka zostanie zatrzymana, rodzic mówi: Figurki, figurki zamieńcie się w… – tutaj pada nazwa przedmiotu, zwierzęcia lub rośliny. Następnie rodzic liczy głośno do trzech i dzieci muszą zastygnąć bez ruchu w pozie wymienionej postaci. Najładniejsza i co ważne nieruchoma figurka staje przy prowadzącym. Teraz dziecko, które wygrało pierwszą rundę, może poprowadzić dalszą część zabawy.
  2. „Pluszaki uczuć” – Rodzic przygotowuje tor z dwóch wstążek lub kredek ułożonych na wzór drabinki. Dzieci otrzymują miękkie pluszaki, które układają w różnych pozycjach i próbują przejść cały tor tak, by pluszak nie upadł. Najpierw wyobrażają sobie coś smutnego i powoli idą z woreczkami na głowie. Następnie wkładają pluszaki między kolana, wyobrażają sobie coś przyjemnego, radosnego i skaczą w taki sposób, by pluszak nie wypadł. Na koniec wyobrażają sobie coś strasznego i idą w podporze tyłem z pluszakiem na brzuchu.
  3. „Kraina radości” – dzieci słuchają muzyki i wykonują masaż na plecach rodzica rysując spirale, figury geometryczne i inne kształty jednym palcem, kilkoma palcami albo całą dłonią. Następnie dzieci w parze z rodzicem siedzą po turecku naprzeciw siebie i wymyślają wspólny taniec

dłoni do utworu, porozumiewając się ze sobą bez słów. Po skończeniu prezentują układ

pozostałym domownikom.

  1. Zabawy równoważne – chodzenie po wyznaczonej na podłodze linii.

„Teatr uczuć” – zabawa w uzewnętrznianie uczuć (strach, gniew, zdenerwowanie, czułość, obojętność, smutek, wesołość) w sposób pantomimiczny. Dziecko przedstawia uczucie, a  reszta domowników zgaduje.

 „Lustro” – zabawa w parach. Jedno dziecko jest lustrem i jego zadaniem jest wierne kopiowanie

każdego ruchu partnera. Po kilku minutach następuje zamiana ról.

Zabawy dowolne dzieci. Zabawy manipulacyjne – przewlekanki lub nawlekanie koralików na

sznureczki. Doskonalenie motoryki małej.

 

Temat: Skąd się biorą łzy?

 

  1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie do korzystania z domowej biblioteczki. Swobodne wypowiedzi dzieci podczas oglądania książek. Rozwijanie mowy i myślenia.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. „Smutek” – omówienie prac plastycznych z poprzedniego dnia. Dzieci siedzą na dywanie i prezentują swoje prace, opowiadając, co przedstawiają. Wymieniają również inne sytuacje, które wywołują smutek.
  4. „Poprawiacz nastroju” – praca techniczna z wykorzystaniem różnorodnych materiałów. Na stole przygotowujemy kolorowe kartki z bloku technicznego oraz różnorodne materiały, np. rolki po papierze toaletowym, słomki, patyki, brokat, farby, plastelina, kleje, kawałki krepiny, skrawki materiałów. Zadaniem dzieci jest stworzenie czegoś, co poprawia humor. Rodzic nie określa, że musi to być praca płaska albo przestrzenna, czy ma to być maszyna, czy czarodziejski przedmiot – zadanie rozbudza twórcze myślenie i kreatywność. Dzieci prezentują swoje pomysły na forum rodziny i opowiadają, w jaki sposób polepszają one humor.
  5. „Gdy mi smutno, gdy mi źle”– giełda pomysłów. Dzieci dzielą się pomysłami, co można zrobić,

gdy jest się smutnym. Rodzic spisuje pomysły, wspólnie z dziećmi ilustruje je piktogramami i wywiesza w widocznym miejscu w pokoju.

6.„Ciasteczka” – wspólne pieczenie lekarstwa na smutki, np. ciasteczek według dowolnego przepisu. Doskonalenie umiejętności matematycznych w używaniu jednostek wagi i objętości w codziennych sytuacjach.

  1. „Matematyczne dylematy” – dzielenie po ileś, dzielenie po równo. Rodzic rozkłada przed sobą dowolną ilość przygotowanych wcześniej z dzieckiem kół – wyjaśnia, że to ciasteczka, które się pieką. Prosi dziecko, by rozdało sprawiedliwie ciasteczka wszystkim domownikom. Okazuje się, że jest więcej niż po jednym dla każdego, ale mniej niż po dwa. Dzieci próbują rozwiązać sytuację problemową. (Uwaga! Przypominamy dzieciom, że to zadanie ma wiele rozwiązań – rozdać tylko po jednym, komu dać dwa, podzielić część ciastek na pół itd.).
  2. „Co się ze mną dzieje?” – próba odpowiedzi na pytanie, co się dzieje w naszym organizmie, gdy

jest nam smutno. Dzieci próbują określić, co się dzieje z ich ciałem. Podpowiedź np. Czuję coś w gardle, jest mi zimno / gorąco, trzęsę się, trzęsie mi się broda, płyną mi łzy, pojawia się katar.

  1. „Łzy” – swobodne wypowiedzi dzieci na temat tego, po co są łzy i skąd się biorą.

Informacja dla rodzica:

Łzy to substancja nawilżająca i oczyszczającą, która chroni oko przed zarazkami. Łzy składają

się głównie z wody, niewielkiej ilości soli oraz substancji bakteriobójczych. Bez niej nos czy gałki

oczne stałyby się łatwym wejściem do naszego organizmu dla groźnych bakterii. Nad oczami

znajdują się dwa narządy, które nieustannie produkują łzy. Stamtąd łzy spływają kanalikami,

a ich nadmiar jest odprowadzany do nosa. Dlatego gdy płaczemy, musimy wydmuchać nos.

Gdy oko zostaje podrażnione, łez jest tak dużo, że kanaliki nie nadążają ich odprowadzać. Oczy

łzawią, na co nie mamy żadnego wpływu. Więcej łez jest produkowanych również wtedy, gdy

przeżywamy silne emocje, np. smutek, radość. Łzy pojawiają się na skutek tego, co czujemy, albo

są wynikiem naszych myśli czy wspomnień. Płacz jest nam czasem bardzo potrzebny, działa pozytywnie na organizm: obniża ciśnienie krwi, dotlenia mózg, powoduje spadek napięcia emocjonalnego. Niektórzy uważają płacz za oznakę słabości, inni doceniają wrażliwość płaczących.

Niewątpliwie jednak płacz jest naturalną reakcją naszego organizmu.

  1. „Chłopaki nie płaczą” – przełamywanie stereotypów, próba wyjaśnienia, skąd się wzięło takie

powiedzenie i czy jest prawdziwe, rozmowa z dzieckiem.

  1. „Co to znaczy?” – zabawy językowe. Dziecko z pomocą rodzica układa tyle klocków, ile słów ma dany związek frazeologiczny np. czysty jak łza, krokodyle łzy, łzy jak groch, śmiać się do łez, śmiać się przez łzy, tonąć we łzach, wyciskacz łez.
  2. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych ( z poprzedniego dnia).

13 „Smutny i wesoły” – zabawa w parach z użyciem przygotowanych wcześniej figur geometrycznych. Dzieci wycinają z kartek podstawowe figury: kwadrat, koło, trójkąt, prostokąt- po kilka każdego rodzaju. Jedna osoba układa smutnego ludzika, druga – wesołego. Później następuje zmiana zadań.

  1. Zabawy konstrukcyjne z drewnianych klocków według pomysłu dziecka.

 

Temat: Jak radzić sobie z emocjami?

 

  1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie do samodzielnego organizowania sobie zabawy. Układanie z kredek lub patyczków liter i cyfr znanych dzieciom, nazywanie ich. Próby czytania przez dzieci prostych wyrazów przygotowanych przez rodziców.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. „Strach ma wielkie oczy” – rozmowa i próba wyjaśnienia, co oznacza to powiedzenie. Rodzic zaciemnia pokój i z właściwą intonacją czyta wiersz „Czarna jama” Joanny Papuzińskiej.

Nie wie tata ani mama,

że jest w domu czarna jama…

Czarna, czarna, czarna dziura

bardzo

straszna i ponura.

Gdy w pokoju jestem sam

lub gdy w nocy się obudzę,

to się boję spojrzeć tam.

Tam jest chyba mokro, ślisko

jakby przeszło ślimaczysko…

Musi żyć tam wstrętne zwierzę,

co ma skołtunione pierze,

i do łóżka mi się wepchnie!

To jest gęba rozdziawiona,

wilczym zębem obrębiona,

coś w niej skrzeknie, chrypnie, wrzaśnie

i ta gęba się zatrzaśnie…

Łaaa!

Ojej, tato, ojej, mamo,

uratujcie mnie przed jamą!

Nie zamykaj, mamo, drzwi,

bo jest bardzo straszno mi.

A w dodatku

w tamtej jamie

coś tak jakby mruga na mnie,

że mam przyjść…

Może tkwi tam mała bieda,

która rady sobie nie da?

Którą trzeba poratować?

Może leżą skarby skrzacie?

Więc podczołgam się jak kot.

Ja – odważny, ja – zuchwalec

wetknę w jamę jeden palec.

I wetknąłem aż po gardło,

ale nic mnie nie pożarło.

Więc za palcem wlazłem cały.

Wlazłem cały!

No i już.

Jaki tu mięciutki kurz…

Chyba będę miał tu dom.

Chyba to jest pyszna nora,

nie za duża, lecz dość spora.

Latareczkę małą mam.

Nie ma

w domu

żadnych jam!

Po przeczytaniu dzieciom wiersza rodzic zadaje pytania: Co czuł chłopiec i dlaczego? Czego się bał? O co prosił rodziców? Jak się zakończył wiersz? Co się stało? Jaki znalazł sposób na pozbycie się lęku? Co mu pomogło? Dlaczego boimy się ciemności?

  1. „Jak oswoić ciemność?” – burza mózgów. Dzieci dzielą się swoimi pomysłami z rodzicami.
  2. „Mój strach” – praca plastyczna. Dzieci rysują węglem lub czarną farbą na białej kartce lub białą kredą na ciemnej to, czego się boją. Następnie prezentują swoją pracę innym domownikom. Po prezentacji dziecko podaje propozycje, jak dany lęk można pokonać. Podpowiedź : dzieci na znak uporania się z lękiem mogą go zamazać – węgiel lub kreda pod wpływem wody się rozmyją i strach będzie mniejszy).
  3. „Złość” – rozmowa na podstawie opowiadania Renaty Piątkowskiej. Rodzic na początek zadaje dziecku pytania: Jak poznać, że ktoś jest rozzłoszczony? Jak wtedy wygląda? Co robi? Kiedy

czujemy się rozzłoszczeni? Następnie czyta opowiadanie Renaty Piątkowskiej do słów: „– Igor, widzę, że jesteś bardzo zły, poradzę ci coś”. W tym momencie przerywa i pyta dziecko, jaką radę mogła dać Igorowi pani? Co jeszcze robią ludzie, gdy są rozzłoszczeni? (N. notuje wszystkie pomysły). Na końcu rodzic czyta resztę opowiadania:

 

Jak ja lubię, kiedy do przedszkola przychodzi nowe dziecko. Od razu robi się zamieszanie. Taki

nowy nie chce się z nami bawić, tylko ciągle płacze, a nasza pani musi poświęcać mu dużo czasu,

zamiast bawić się z nami.

Nie inaczej było z Igorem. Już w szatni za nic nie chciał rozstać się z mamą. Złościł się, kiedy zdejmowała

mu kurtkę i ciągle powtarzał:

– Ja chcę do domu!

Dopiero kiedy nasza pani wzięła go na ręce i zaniosła do sali, jego mamie udało się wyjść. Igor nie

chciał z nikim się bawić, usiadł na parapecie i wypatrywał przez okno, czy nie nadchodzi jego mama.

Kiedy przed obiadem pani poprosiła nas o umycie rąk i wszyscy pognali do łazienki, Igor nie

ruszył się z miejsca. Powiedział, że ręce myje tylko w domu. Właściwie to nie musiał myć tych rąk,

bo obiadu i tak nie zjadł.

– To nie jest taki obiad jak u mnie w domu – powiedział i odsunął talerz.

Ale najgorzej było, gdy stało się jasne, że Igor musi iść do toalety. Pani zachęcała go, żeby się pospieszył,

póki nie jest za późno. Wtedy Igor, przestępując z nogi na nogę, powiedział:

– Nie mogę.

– Dlaczego nie możesz? – zdziwiła się pani.

– Bo tu nie ma mamy, a ona zawsze mnie chwali, kiedy skończę – wyjaśnił Igor i widać było, że

jest u kresu wytrzymałości.

– Wiesz co, Igor? Nie ma innego wyjścia, musisz iść do toalety, a potem pochwal się sam – poradziła

pani.

Igor popatrzył na nią zdziwiony, ale nie protestował, kiedy pani wzięła go za rękę i zaprowadziła

do toalety. Po chili zza zamkniętych drzwi rozległ się okrzyk zachwytu i głos Igora:

– Wspaniale, mądry chłopczyk. Brawo, Igorku.

Po obiedzie pani przeczytała nam bajkę o Tomciu Paluchu. Bardzo podobały nam się przygody

Tomcia, ale Igor nagle wybuchnął płaczem. Dopiero po chwili, gdy pani udało się go uspokoić, Igor

powiedział z pretensją w głosie:

– Dlaczego taka ładna bajka jest o Tomku, a nie o Igorze Paluchu? To niesprawiedliwe!

Wtedy dzieci zaczęły się śmiać z Igora.

– To może nie powinno być bajki o Calineczce, tylko o Igoreczku? – wyśmiewał się Patryk.

– Albo o Igorku i siedmiu krasnoludkach – wołała Kasia.

Wszyscy przekręcali różne tytuły bajek i śmiali się do łez. Igor rozzłościł się na dobre, krzyczał na

dzieci, tupał i robił straszne miny.

– Dzieci, dość tych żartów. Proszę o spokój – pani powiedziała to takim tonem, że na sali od razy

zrobiło się cicho.

– Igor, widzę, że jesteś bardzo zły. Poradzę ci coś. Wyrzuć tę swoja złość do kosza. Po co ci ona?

Ja też jestem zła, że tak hałasujecie i zobacz, co zrobię – powiedziała pani.

Potem podeszła do kosza i pokazała, że strząsa tam coś ze swoich rąk. Wreszcie usiadła na miejsce

i z błogim uśmiechem usiadła na krześle.

– O, jak teraz dobrze – powiedziała miłym głosem.

Igor niepewnie podszedł do kosza i zajrzał do niego. Stojąc nad koszem, wykonał taki ruch, jakby

wrzucał tam papierek. Gdy skończył, usiadł obok pani, a ona poczęstowała go cukierkiem.

Wszystkim dzieciom się to spodobało. Pani poprosiła, żeby każdy z nas, gdy poczuje się, że jest

bardzo zły, szybciutko wyrzucił swoją złość.

To świetny pomysł, nie mogę się już doczekać, kiedy będę zły – pomyślałem.

Tego dnia jak zwykle mama odebrała mnie z przedszkola i spacerkiem poszliśmy na przystanek

tramwajowy. Tam zobaczyłem parę młodych ludzi, którzy kłócili się ze sobą. Rozmawiali tak głośno, że wszyscy czekający na tramwaj zaczęli im się przyglądać. Chłopak mówił coś ze złością, a dziewczyna, potrząsając nerwowo głową, odwróciła się do niego plecami. Zanim mama zdążyła złapać mnie za rękę, podszedłem do tej pary i powiedziałem:

– Wyrzućcie swoją złość do kosza, który tu stoi, bo kłócić się jest brzydko.

Popatrzyli na mnie zdumieni, więc dodałem:

–– Tak się robi, naprawdę. Nasz kolega w przedszkolu tak zrobił i potem przez resztę dnia już nie

płakał z nikim się nie kłócił.

Młodzi ludzie uśmiechnęli się, potem chłopak objął dziewczynę i nie czekając na tramwaj, poszli

powoli przed siebie.

–– Ojej! To działa! – krzyknąłem zachwycony.

  1. „Dobre i złe” – klasyfikowanie sposobów radzenia sobie ze złością na dobre i złe. Rodzic czyta kolejne propozycje, dziecko odpowiada za pomocą kartek z napisami TAK / NIE.

– Ktoś się z nas śmieje: bijemy go – rozwiązanie negatywne, szczypiemy – negatywne, mówimy mu coś przykrego – negatywne, odchodzimy od niego– pozytywne, odchodzimy i tupiemy w ustronnym miejscu – pozytywne itd.). Rodzic czyta kolejne propozycje, dziecko odpowiada:

– Mówię brzydkie słowa.

– Szczypię kogoś.

– Rzucam zabawkami.

– Uderzam sam / sama siebie.

– Czytam na osobności.

– Układam puzzle.

– Pcham ścianę.

– Maluję gniew, gniotę kartkę, rwę i zapominam.

– Zamykam oczy i liczę do 10.

– Tańczę lub biegam.

– Tupię jak słoń.

– Przytulam misia.

– Rozmawiam z panią nauczycielką.

  1. „Nadchodzę!” – zabawa ruchowa z elementami dramy ze wszystkimi domownikami. Dzieci chodzą po pokoju w szybkim tempie– rodzic wybija tempo na bębenku, tamburynie lub za pomocą dowolnych przedmiotów. Za pomocą łokci torują sobie drogę (tak naprawdę nikogo nie dotykają). Mogą krzyczeć: Uwaga! Z drogi! Nadchodzę!. Rodzic przyspiesza, dzieci poruszają się szybciej i krzyczą głośniej. Nagle rodzic klaszcze. Dzieci się zatrzymują, rodzic prosi, by znalazło sobie przytulny kącik, w którym będzie się czuć dobrze, bezpiecznie i miło. Po dłuższej chwili spędzonej w wybranych miejscach dzieci ruszają na dalszy spacer. Rodzic ponownie zatrzymuje zabawę i prosi, by dzieci usiadły. Pyta: Jak się czujesz teraz? Jak się czułeś, gdy chodziłeś w szybkim tempie i krzyczałeś? Co pomogło w zmianie? W jakiej sytuacji można jeszcze użyć „przytulnego kącika”?
  2. Emocje – gniew. „Gniew Gniewka” – słuchanie i analiza treści wiersza Doroty Niemiec. Rodzic czyta dziecku wiersz:

Spytał raz Gniewko mamę, jak to bywa z gniewem,

a mama mu odpowiedziała zwyczajnie: – Synku, sama nie wiem.

– Jak to? – rozwrzeszczał się Gniewko. – Ja ci wcale nie wierzę!

I ze złości zaraz potłukę wszystkie talerze!

Mama cierpliwie tłumaczy: – Tylko spokój nas może uratować,

a talerze zamiast tłuc, pomóż mi do szafki schować.

Uspokój się, bardzo cię proszę, a tak się stanie być może,

że twój gniew, jak się pojawił, tak zniknie, uśmiech ci w tym dopomoże.

Czas zmienić tę minę gniewną, marsowy grymas zdjąć z twarzy.

Niech „gniew” się schowa w twym imieniu, bo mi się spokój marzy.

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dziecku pytania: Kto był bohaterem wiersza? O co Gniewko

spytał mamę? Jak czuł się Gniewko, gdy usłyszał odpowiedź mamy? Jak zareagowała mama na

gniew synka? Jak wyglądał Gniewko, gdy czuł gniew? Co miało pomóc Gniewkowi? Gdzie miał się

schować jego gniew? O czym marzyła mama?

  1. „Schowaj gniew” – zabawa doskonaląca spostrzegawczość. Rodzic podaje dziecku kartkę z rysunkiem zagniewanego chłopca. Portret chłopca jest podpisany imieniem GNIEWKO. Zadaniem dzieci jest schowanie wyrazu gniew w wyrazie Gniewko. Najpierw rodzic prezentuje dzieciom wyraz GNIEW. Dzieci wskazują, która część wyrazu GNIEWKO jest taka sama jak wyraz GNIEW, i podkreślają ją kredką. Następnie z rozsypanki literowej wybierają litery składające się na wyraz GNIEW na zasadzie dobierania wzrokowego i przyklejają je w miejscu liter zaznaczonych w wyrazie GNIEWKO. Po ukryciu wyrazu rodzic mówi dziecku, że skoro ukryły gniew Gniewka, powinien on już być spokojny i zadowolony. Dzieci mają za zadanie zmienić mu złą minę w uśmiechniętą. Następnie kolorują postać chłopca kredkami.

12.„Kiedy czujesz gniew?” – rozmowa z dzieckiem. Rodzic pyta dzieci, kiedy odczuwają gniew, jak sobie z nim radzą. Dzieci budują swobodne wypowiedzi.

  1. „Zagniewana mina” – rysowanie w piasku. Dzieci otrzymują tacę z piaskiem. Ich zadaniem jest

narysowanie zagniewanej miny, którą miał Gniewko, gdy się zezłościł. Następnie rysują wizerunek

spokojnego, uśmiechniętego Gniewka. Dzieci wykonują rysunki najpierw palcem, następnie długim

patyczkiem.

  1. Zabawa z domownikami w sklep według inwencji dzieci. Samodzielnie wybierają sprzedawcę, pozostałe osoby wcielają się w rolę klientów. Stosujemy pojęcia: proszę, dziękuję, dzień dobry, do widzenia.
  2. „Trząść się ze strachu jak galareta” – doświadczenie, próba wyjaśnienia powiedzenia. Dzieci wraz z rodzicem przygotowują galaretki, po ostygnięciu kroją je na mniejsze kawałki. Następnie obserwują, co dzieje się z galaretką, gdy się nią poruszy. Rodzic wyjaśnia, że często strachowi towarzyszy drżenie rąk lub całego ciała (a także napięcie mięśni, uniesienie włosów na głowie i ciele). Degustacja galaretki- określanie jej smaku, wyglądu, zapachu- pobudzanie zmysłów.

 

Tema: Wczuwamy się w emocje innych.

 

  1. Zachęcanie dzieci do podejmowania różnego rodzaju zabaw: konstrukcyjnych, manipulacyjnych, tematycznych, plastycznych. Rozwijanie inteligencji wielorakich u dzieci.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  3. „Co czuł bohater?” – określanie odczuć bohaterów bajek i innych historii znanych dzieciom. Rodzic wybiera kilku bohaterów z różnych bajek, baśni i legend znanych dzieciom, przypomina sytuacje, w których znalazł się dany bohater, i pyta, co mógł wtedy czuć. Wcześniej rodzic przygotowuje kartki z nazwami emocji lub symbolizującymi je emotikonami. Rodzic pyta np.: Co czuły trzy świnki, gdy wilk dmuchał na ich domek? Co czuli mieszkańcy Krakowa, gdy pozbyli się smoka? Co czuli Jaś i Małgosia, gdy zobaczyli w lesie chatkę z piernika? Co czuli, gdy uwięziła ich Baba Jaga? Co czuły misie, gdy zauważyły, że ktoś zjadł ich owsiankę i połamał krzesła? itd. Dzieci w odpowiedzi podnoszą odpowiednią kartkę z napisem nazwy emocji do góry.
  4. „Empatia” – rozmowa z dzieckiem. Próbują wyjaśnić, co to słowo oznacza. W razie problemu rodzic wyjaśnia, że jest to umiejętność zauważenia, rozpoznania i współodczuwania emocji drugiej osoby, np. jest nam smutno, bo komuś przydarzyło się coś smutnego.
  5. „Jak mogę pomóc?” – zabawa dydaktyczna, rozbudzanie empatii. Dzieci siedzą na dywanie. Rodzic zadaje pytanie dziecku: „Co można powiedzieć osobie, która….?”. Zadaje to pytanie, wymyślając różne sytuacje i stany emocjonalne, np.:

…zgubiła ulubioną lalkę.

…płacze, bo tęskni za mamą.

…boi się wystąpić w przedstawieniu.

…złości się, bo nie udał jej się rysunek.

…wstydzi się, bo ubrudziła sobie ubranie.

  1. „Album emocji” – jako podsumowanie tygodnia dzieci wykonują album z wykorzystaniem czasopism.

Każdy dostaje dwie kartki A4. Składa je na pół wzdłuż szerszej krawędzi. Na pierwszej stronie dzieci podpisują się swoim imieniem (mogą również napisać / przekopiować tytuł „Album”, „Emocje” lub „Album emocji”). Na kolejnych stronach dzieci przyklejają twarze wydarte z gazet i przerabiają je tak (dorysowując, kolorując), by przedstawiały podstawowe emocje.

  1. Zapoznanie z piosenką „Podarujmy mamie”- osłuchanie z melodią i słowami.

„Podarujmy mamie”

muz. i sł. Danuta i Karol Jagiełłowie

Podarujmy mamie dziś,

jak winogron słodkich kiść,

to co w sercach naszych gdzieś głęboko tkwi.

To, co dla swej mamy ma,

każde dziecko tak jak ja,

miłość, której godna jesteś tylko ty. (bis)

 

Pamiętajmy o tym, że

tylko mama liczy się

i możemy mieć ją w życiu tylko raz.

Więc nie traćmy cennych chwil,

ją kochajmy z całych sił.

Niech na zawsze przetrwa wielka miłość w nas. (bis)

 

I choć minie wiele lat,

choć się zmieni cały świat,

nie wygaśnie w sercach naszych nigdy już.

Żar jej ciągle w nas się tli,

najważniejsza jesteś ty,

nie ma w życiu dwóch zbliżonych bardziej dusz. (bis)

 

  1. „Ile jest wyrazów w zdaniu?” – zabawa doskonaląca percepcję słuchową. Rodzic wolno czyta wybrane opowiadanie lub wiersz. Robi pauzę po każdym zdaniu. Dzieci liczą, ile jest wyrazów w każdym zdaniu.
  2. Gra z rodzicami w „Memory” ze zwierzątkami lub z własnej kolekcji.
  3. Czynności porządkowe na koniec dnia: porządkowanie kącików, segregowanie zabawek wg jednej cechy, np. wielkości / koloru.

 

Pomocne strony:

https://www.dzieckiembadz.pl/2017/07/emocje-dla-dzieci.html?spref=pi

https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/02/emocje-napisy

https://fenek.pl/img/pdf/kolorowanka_emocje.pdf

https://mojedziecikreatywnie.pl/sdm_downloads/zabawa-w-emocje-dorysuj-twarz/

https://emocjedziecka.pl/nastroj-jak-pogoda-materialy-do-pracy-z-dzieckiem-emocje/#&gid=1&pid=1

https://emocjedziecka.pl/emocje-zoo-memory-pobrania-3-wersje-gry/#&gid=1&pid=1

http://bystredziecko.pl/szlaczki-dla-przedszkolakow/

 

 


 

Założenia programowe 11-15.05.2020

 

Drodzy Rodzice!

            Tematyka kolejnego tygodnia dotyczyć będzie muzyki. Nie od dziś wiadomo, że dzieci bardzo lubią muzykę i zabawy z nią związane- śpiewanie, taniec i grę na instrumentach. W tym tygodniu skupimy się na poznawaniu instrumentów i gatunków muzycznych. Podkreślam, że bardzo ważne dla rozwoju muzycznego dziecka jest słuchanie i poznanie różnego rodzaju muzyki. Przedszkolaki poszerzą swoją wiedzę, dowiedzą się kim jest dyrygent i do czego służy batuta. Poznają również literę h, H. Jest ona trudna- nie tyle ze względu na wygląd, ile na swoją bezdźwięczność, przez co dzieciom trudno ją usłyszeć w niektórych słowach. W celu wspomagania słuchu fonemowego dziecka proponuję popularną grę „ Kto więcej”, polegającą na wyszukiwaniu słów rozpoczynających się daną głoską- wygrywa ten, kto znajdzie ich więcej. Zachęcam Państwa do pracy z dzieckiem i dziękuję za poświęcony im czas. Pozdrawiam serdecznie dzieci. E. Kostyła.

 

 Tematyka tygodnia: W krainie muzyki.

 

Cele:

-poszerzanie wiedzy muzycznej;

-doskonalenie umiejętności matematycznych (porównywanie, klasyfikowanie, tworzenie i kontynuowanie rytmów);

-zapoznanie ze współczesnymi gatunkami muzycznymi;

-rozwijanie ekspresji muzycznej i ruchowej;

-rozwijanie wyobraźni podczas wykonywania prac plastycznych;

-rozwijanie ekspresji muzycznej podczas improwizacji muzycznych;

-zapoznanie z literą h, H;

-doskonalenie motoryki małej podczas pisania szlaczków i wykonywania prac plastycznych;

-rozwijanie analizy i syntezy słuchowej;

-doskonalenie umiejętności kodowania i postępowania zgodnie z instrukcją;

-utrwalenie aspektu porządkowego liczb

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Instrumenty dawniej i dziś.
  2. Muzyka współczesna.
  3. Muzyka klasyczna.
  4. Muzyka relaksacyjna.
  5. Gdzie słychać muzykę?

 

Temat: Instrumenty dawniej i dziś.

 

  1. Zabawy dowolne w kącikach z klockami. Zabawy konstrukcyjne z dostępnych

klocków „Kto wyżej?”– doskonalenie koordynacji ręka–oko.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych – ćwiczenia z instrumentami lub wydobywanie dźwięków z przedmiotów codziennego użytku. „W rytm”- dzieci otrzymują instrumenty i poruszają się po pokoju zgodnie z wygrywanym przez siebie rytmem. „Ósemki i ćwierćnuty”- dzieci biegają na palcach, a instrumenty trzymają wysoko nad głowami i wygrywają rytm ósemkowy. Następnie chodzą na całych stopach w rytm ćwierćnut. „ W parze”- rodzic wygrywa rytm, dziecko tańczy, później następuje zmiana. Kształtowanie samoobsługi: nakrywanie do stołu, odnoszenie naczyń po

zakończonym posiłku.

  1. „Skąd pochodzą dźwięki?” – rozpoznawanie instrumentów po odgłosach. Dzieci zamykają oczy, rodzic włącza dźwięki. Dzieci próbują odgadnąć nazwy instrumentów na podstawie wydawanych przez nie dźwięków. „Dawne instrumenty” – rodzic opowiada dziecku, że jednym z pierwszych instrumentów, jakich używał człowiek, było jego własne ciało- klaskał, tupał, wydawał okrzyki. Następnie wykorzystywano przedmioty codziennego użytku, tworząc z nich proste instrumenty, np. grzechotki, bębny. „Instrumenty wokół nas” – zabawa muzyczna, wydobywanie muzyki z przedmiotów codziennego użytku.
  2. „Mój pradawny instrument”– zajęcia techniczno–plastyczne z wykorzystaniem papierowych

talerzy i makaronu. Rodzic wycina środki papierowych talerzy, tak by powstały jedynie obręcze. Zadaniem dzieci jest oklejenie kolorowym papierem obręczy, a następnie przywiązanie makaronu do sznurków i do obręczy.

  1. „Jakie znasz instrumenty?” – prezentacja instrumentów, analiza słuchowa nazw instrumentów, doskonalenie percepcji słuchowej i wzrokowej, przeliczanie Dziecko z pomocą rodzica nazywa instrumenty, dzieli ich nazwy na sylaby, przelicza je.
6. „Czasem słońce czasem deszcz” –  Rodzic czyta dziecku tekst:

Dawno, dawno temu w Krainie Muzyki żyli szczęśliwi mieszkańcy. Codziennie świeciło słońce,

wszędzie rosły nutki, a każdy mieszkaniec krainy grał na instrumencie, śpiewał i tańczył. Nawet psy zamiast szczekać gwizdały. Wszystkim żyło się miło, więc w Krainie Muzyki brzmiały same wesołe melodie. Do czasu! Pewnego dnia do wesołej Krainy przybyła smutna wróżka Kropelka. Pozazdrościła mieszkańcom szczęścia i wesołości, zrzuciła na całą krainę deszcz. Padał wiele dni i nocy, przez co nutki nie rosły już tak szybko, a mieszkańcy byli bardzo smutni. Zaczęli też grać smutne melodie. Na szczęście o smutnym losie muzyków usłyszała dobra wróżka – Pani Muzyka. Swoimi wesołymi czarami złagodziła smutne zaklęcie wróżki Kropelki. Od tej pory w Krainie Muzyki czasem świeci słońce, a czasem pada deszcz.

Po przeczytaniu tekstu rodzic zadaje dzieciom pytania: Jak nazywa się miejsce, o którym czytałam? Dlaczego jej mieszkańcy na początku byli bardzo szczęśliwi? Kto odwiedził Krainę Muzyki? Jak dziś jest w Krainie Muzyki? Rodzic tłumaczy dziecku, że w Krainie Muzyki smutek nazywa się moll, a wesołość – dur. Rodzic włącza dwa fragmenty utworów muzycznych (moll i dur) z własnych zasobów. Prosi dzieci, by spróbowały ocenić ich nastrój.

 

 
  1. „Skąd dochodzi dźwięk”? – wskazywanie kierunku, z którego dochodzi dźwięk. Dzieci siedzą z zamkniętymi oczami, rodzic gra na dowolnym instrumencie przemieszczając się po pokoju. Dziecko wskazuje ręką kierunek, z którego dochodzi dźwięk.
  2. „Ile razy zagram?” – rozpoznawanie instrumentów, ilustrowanie i odtwarzanie

rytmów. Rodzic ukrywa się za parawanem i prosi dzieci, aby uważnie słuchały, na jakim instrumencie będzie grał i ile razy w niego uderzy. Dzieci podają nazwę instrumentu i układają przed sobą tyle patyczków lub kredek, ile usłyszały dźwięków. Następnie rodzic wystukuje prosty rytm i układa go za pomocą patyczków. Dzieci odtwarzają rytm klaszcząc.

  1. Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie dzieci do podejmowania różnego rodzaju zabaw: konstrukcyjnych, manipulacyjnych, tematycznych, plastycznych. Rozwijanie inteligencji wielorakich u dzieci.
  2. „Hymn krainy muzyki” – nauka piosenki. Osłuchanie z melodią i słowami, nauka piosenki etapami, próby samodzielnego śpiewania przez dzieci.

„Hymn krainy muzyki”

sł i muz. Aleksandra Chmielewska i Karolina Szczerbakowska- Biniszewska

Gdy w przedszkolu gra muzyka – tańcujemy wkoło. (obrót z rękoma na biodrach)

Nie ma ciszy, nie ma nudy – bardzo jest wesoło! (kręcenie palcem wskazującym)

Ref.: I każdy z nas dobrze wie, Kraina Muzyki wspaniała jest! (wskazujemy na każde dziecko)

Szybkie, skoczne pioseneczki – wszyscy uwielbiamy, (szybki bieg w miejscu)

A przy wolnych – jak żółwiki wolno się ruszamy. (powoli kroczymy)

I każdy z nas dobrze wie, Kraina Muzyki wspaniała jest! (wskazujemy na każde dziecko)

Trąbka, flecik i fortepian – grają dziś od rana: (naśladujemy grę na trąbce ,flecie, fortepianie)

Trutu, tu tu, fiju, fiju, bum, bum, na, na, na

I każdy z nas dobrze wie, Kraina Muzyki wspaniała jest! (wskazujemy na każde dziecko)

Lecz, żeby na instrumentach grać, (rozkładamy ręce)

Trzeba się na muzyce znać,

Rozumieć cały nutowy świat (kreślimy koło w powietrzu)

Ty rozumiesz? (pokazujemy na kolegów)

On rozumie?

Bo ja TAK! (pokazujemy na siebie)

Wszystkie te muzyczne sprawy – to nie tajemnica, (kręcimy palcem wskazującym)

Dzięki naszej ulubionej – Pani Muzyce! (krzyżujemy ręce jak do objęcia się)

Ref.: I każdy z nas dobrze wie, Kraina Muzyki wspaniała jest! (wskazujemy na każde dziecko)

 

Temat: Muzyka współczesna.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Wdrażanie dzieci do samodzielnego wymyślania zabaw. Kształtowanie samoobsługi. Nakrywanie do stołu, odnoszenie naczyń po zakończonym posiłku.
  2. „Gatunki muzyczne” – zapoznanie dzieci ze współczesnymi gatunkami muzycznymi, wysłuchanie i podawanie nazw różnych gatunków muzycznych. Rodzic włącza utwory (z własnych zasobów) z różnych gatunków muzycznych: muzyki klasycznej, rapu, disco, rocka, jazzu itd. Dzieci starają się rozpoznać gatunki i podać ich nazwy.
  3. „Taneczne improwizacje” – tańczenie do różnych gatunków muzycznych, określanie tempa, nastroju. Rodzic włącza dostępne utwory, a zadaniem dziecka jest tańczenie, tak jak prowadzi

je muzyka. Następnie rodzic ponownie włącza kolejne utwory, a dziecko określa, jak  mu się tańczyło, który utwór najbardziej przypadł mu do gustu. Określa nastrój i tempo muzyki.

  1. „Rap” – prezentacja utworu z tego gatunku, poszukiwanie cech charakterystycznych. Rodzic prezentuje dowolny utwór rapowany. (Uwaga! Rodzic powinien go wcześniej wysłuchać w celu sprawdzenia słów). Następnie dzieci próbują podać cechy charakterystyczne tego gatunku (np. rytmiczne wypowiadanie słów do powtarzalnej muzyki zamiast śpiewu, to muzyka bardziej do słuchania niż tańczenia.
  2. „Nasz rap” – zabawa w tworzenie muzyki ze znanych wierszy. Rodzic wybiera dowolny znany dziecku wiersz, najlepiej rymowany, np. Kaczka Dziwaczka, i próbuje wykonać go razem z dzieckiem, rapując.
  3. „Taneczne rytmy disco” – wymyślanie układu tanecznego. Rodzic wyjaśnia, że disco to muzyka taneczna. Zadaniem dziecka jest wymyślenie układu tanecznego do piosenki disco.

7 „Kosmiczne dźwięki” – rozwijanie wyobraźni podczas słuchania muzyki – opowieść ruchowa. Rodzic prezentuje dowolną muzykę. Dzieci leżą na dywanie z zamkniętymi oczami i próbują zapamiętać, co widzą w wyobraźni. Po wysłuchaniu utworu opowiadają o swoich wyobrażeniach. Rodzic proponuje inscenizację kosmicznej podróży. Dzieci siadają w wyimaginowanych

statkach kosmicznych, zapinają pasy, odpalają silniki i startują. Podczas podróży napotykają

asteroidy, które próbują omijać albo rozbijać.

  1. „Rock” – wysłuchanie dowolnego utworu rockowego, wskazywanie wiodącego instrumentu. Rodzic prosi dziecko, by wsłuchało się w muzykę i zastanowiło, jaki instrument jest w tym gatunku muzycznym najważniejszy (gitara elektryczna).
  2. „Gitara a gitara” – określanie podobieństw i różnic w wyglądzie instrumentów, rozbudzenie ciekawości dzieci grą na instrumencie. Rodzic prezentuje zdjęcia różnych gitar (np. akustyczna, basowa, elektryczna). Dzieci określają podobieństwa i różnice w ich wyglądzie. Rodzic włącza dziecku nagrania, na których słychać różnice w dźwiękach wydawanych przez różne gitary.

Pokazuje film z muzykiem grającym na gitarze akustycznej oraz z koncertu rockowego (wskazuje, który gitarzysta gra na gitarze elektrycznej, a który na basie; pokazuje wirtuozerię gitarzystów). Rozbudza zainteresowanie dzieci tym instrumentem.

  1. „Koncert rockowy” – naśladowanie gry na gitarze. Rodzic ponownie włącza muzykę rockową. Dzieci wcielają się w gitarzystów i próbują naśladować grę na gitarze elektrycznej – w takim tempie, jakie słychać w utworze. Rodzic pokazuje dziecku, że muzyka rockowa ma różne oblicza, od spokojnych ballad po utwory pełne ekspresji.
  2. „Gitara” – praca techniczna. Dzieci z pudełek po chusteczkach tworzą gitary. Dzieci najpierw oklejają pudełka kolorowym papierem lub wydzieranką z gazety, następnie mocują mocną nitkę, tak by przechodziła nad otworem w pudełku. Na rantach pudełka rodzic może wykonać niewielkie nacięcia nożykiem, by struny się nie przesuwały. Następnie dzieci wycinają z kartonu gryf oraz główkę gitary i rysują na nich progi i struny.
  3. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych:
  4. „Tańcząca piłka” – uczestnicy zabawy stoją na obwodzie koła, dziecko stoi w środku. Podrzuca

do góry piłkę i wywołuje jedną ze stojących na kole osób wykorzystując różne określenia

dotyczące tej postaci (nie wolno wymawiać imienia), np.: osoba z kręconymi blond włosami,

chłopiec w czerwonym golfie. Zadaniem wywołanej osoby jest wbiegnięcie do środka

zanim piłka opadnie, złapanie jej i wykonanie dowolnego ćwiczenia gimnastycznego.

  1. „Instrumenty” – każdy z grających wybiera sobie jakiś instrument i gra na nim jakby go trzymał

w ręku. Jedna osoba pełniąca rolę dyrygenta zaczyna dyrygować. Muzykanci śledzą ruchy

pałeczki i przyśpieszają albo zwalniają granie, wszystko wykonują w milczeniu i bez uśmiechu.

Zadaniem dyrygenta jest pobudzić graczy do śmiechu. Muzyk, który się uśmiechnie przestaje

grać. Warto wskazać osobę mającą pełnić funkcję grać dyrygenta jakiś czas przed zabawą, by

mogła się przygotować.

  1. „Muzyczne powitania” – Rodzic włącza dowolną muzykę. W chwilach, gdy muzyka milknie wydaje polecenia wykonania krótkich działań w ruchu, np.: uścisnąć jak najwięcej rąk, uścisnąć jak najwięcej kostek u nóg, spojrzeć jak największej liczbie osób głęboko w oczy, zgrupować się według koloru oczu.
  2. „Perkusja” – dzieci siadają w siadzie skrzyżnym (plecy proste, ręce na kolanach). Przy muzyce

szybkiej i bardzo rytmicznej wystukują rytmy: klaszczą w ręce, uderzają rytmicznie w kolana,

uderzają rytmicznie dłońmi o podłogę. Wykonują po dwa razy te czynności, następnie po cztery

razy itd.

  1. „Pląsy muzyczne” – zabawa relaksacyjna (masażyk). Dziecko siada za rodzicem lub odwrotnie, wykonują masaż pleców osoby siedzącej przed sobą zgodnie ze słowami czytanymi przez rodzica:

Idą słonie, (na plecach kładziemy całe dłonie)

potem konie, (na plecach kładziemy piąstki)

panieneczki na szpileczkach. (palce wskazujące z gryzącymi pieseczkami – szczypanie)

Świeci słonko, (zataczamy dłońmi kółka)

płynie rzeczka, (rysujemy linię)

pada deszczyk. (uderzamy w plecy wszystkimi palcami)

Czujesz dreszczyk? (łaskotanie)

  1. „Kostka”– zabawa matematyczna. Kolejno rodzic i dziecko rzuca kostką. Zadaniem dziecka jest zsumowanie wyrzuconej liczby oczek i podanie wyniku.
  2. Zabawy dowolne dzieci. Czynności porządkowe na koniec dnia: porządkowanie kącika klocków, segregowanie klocków według rodzaju i wielkości.

 

Temat: Muzyka klasyczna.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek, zachęcanie dzieci do organizowania sobie zabawy. Zestaw ćwiczeń porannych (zestaw ćwiczeń porannych z pierwszego dnia).
  2. „Koncert” – wysłuchanie opowiadania Agnieszki Frączek. Rodzic czyta opowiadanie.

            W środę z samego rana do przedszkola przyjechali muzycy. I przywieźli ze sobą przeróżne instrumenty– jedne wielkie, inne malutkie, a wszystkie błyszczące i rozśpiewane. Dzieci przyglądały się im z ogromnym zainteresowaniem. Pan dyrygent, do którego wszyscy zwracali się „maestro”, opowiadał po kolei o każdym z instrumentów, a muzycy wydobywali z nich czarodziejskie dźwięki. Mnóstwo przy tym było niespodzianek! Najpierw się okazało, że ta trąba, pozwijana jak ślimak w muszelce, to wcale nie trąba, ale waltornia, a ta druga, długa jak wąż, to… to puzon!

–– Niemożliwe – nie chciał wierzyć Staś. – Jak to puzon? Przecież puzon powinien być długi i pyzaty, a ten jest długi i chudy!

Po trąbach nie–trąbach przyszła kolei na klarnet, skrzypce (które wcale nie skrzypią). A wreszcie

na basetlę, która w ogóle nie jest podobna do basseta. I bałałajkę, która niestety nie ma nic wspólnego z bajką…

Ale nie szkodzi – to spotkanie i tak było ciekawsze od najciekawszej bajki.

A po południu dzieci postanowiły dać własny koncert.

Po wysłuchaniu opowiadania dzieci odpowiadają na pytania zadane przez rodzica: Co to był za koncert? Czym się różnią koncerty? Jak nazywała się osoba, która dowodziła całym koncertem? Jakie instrumenty były wymienione w opowiadaniu? Do czego chłopiec porównywał waltornię? Jaki instrument przypominał mu węża? Czy Wam jakieś instrumenty coś przypominają?

Rodzic wyjaśnia dziecku niezrozumiałe słowa – ponownie czytać opowiadanie, a dzieci podnoszą

rękę, gdy nie rozumieją znaczenia danego słowa, rodzic wyjaśnia na bieżąco pojęcia. Ważne, by

było to nie w trakcie pierwszego czytania, gdyż dzieci nie skupią uwagi na fabule i ogólnym zrozumieniu sensu.

  1. „Żywe instrumenty” – zabawa plastyczna rozwijająca wyobraźnię. rodzic pozdaje dziecku konturowe rysunki różnych instrumentów. Dzieci zastanawiają się, co im przypomina dany instrument, a następnie dorysowują do niego takie elementy, by inni mogli odgadnąć, z czym im się

skojarzył. Po skończonej pracy następują prezentacja i odgadywanie.

  1. „Orkiestra” – swobodne wypowiedzi dzieci na podstawie własnych doświadczeń. Rodzic zadaje pytania: Co postanowiły dzieci na koniec opowiadania wysłuchanego na początku zajęć? Czym jest

orkiestra? Kto gra w orkiestrze? Kto oprócz muzyków jest potrzebny w orkiestrze? Jak myślisz, na

czym mogły grać dzieci w swojej orkiestrze?

  1. „Przedszkolna orkiestra” – wysłuchanie wiersza Agnieszki Frączek. Rodzic czyta wiersz.

By zagrać z prawdziwą orkiestrą,

nie trzeba być żadnym maestro,

wystarczy fantazji ćwierć deka.

Słuchacze już biegną z daleka!

Bo Antek w parapet uderza

i rocka grać na nim zamierza.

Jaś stuka zażarcie w żeberka,

aż grzejnik wywija oberka,

Staś biurko przerobił na bęben

i bębni w nie, nucąc kolędę,

a Krzysiek na nerwach gra tryle…

Przedszkolna orkiestra. I tyle.

Rodzic zadaje dziecku pytania: Na czym grały dzieci w swojej orkiestrze? Jaką muzykę grały? Czy taka muzyka może się podobać?

  1. „Nasza orkiestra” – zabawy muzyczne z wykorzystaniem dowolnych przedmiotów. Dzieci wybierają przedmioty dostępne w domu i próbują na nich zagrać. Rodzic nie wskazuje, kiedy mają zacząć i skończyć, pozwala im na pełną improwizację. Gdy dzieci skończą koncert, rodzic zadaje pytania: Jak wam się podobała wasza muzyka? Co można zrobić, żeby koncert naszej orkiestry był lepszy? Kto może pomóc orkiestrze? Po co są dyrygent i zasady?
  2. „Dyrygent” – zabawa muzyczna, ćwiczenie reagowania na polecenia. Najpierw rodzic., a następnie dziecko wcielają się w dyrygenta. Rolę batuty może odgrywać dowolny przedmiot, np. długi klocek czy patyk. Dzieci zajmują miejsca przy swoich „instrumentach”. Grać

może jedynie ta osoba (lub te osoby), którą dyrygent wskaże. Dyrygent pokazuje też, jak należy grać: cicho / głośno, szybko / wolno itd. Dyrygent zaczyna i kończy koncert. Rodzic zadaje dziecku pytania: Czy teraz koncert brzmiał lepiej? Jak się sprawował dyrygent? Dlaczego Ci się podobało lub nie podobało?

  1. „Jestem muzykantem” – zabawa tradycyjna.

Jestem muzykantem, konszabelantem. (dzieci wskazują siebie)

My – muzykanci, konszabelanci. (rozkładają ręce, wskazując innych)

Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazują siebie, a potem innych)

A na czym?

A na flecie, fiju fiju…

A na flecie, fiju fiju…

A na flecie, fiju fiju…

A na flecie bęc. (naśladują granie na flecie)

Jestem muzykantem, konszabelantem. (dzieci wskazują siebie)

My – muzykanci, konszabelanci. (rozkładają ręce, wskazując innych)

Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazują siebie, a potem innych)

A na czym?

A na bębnie bumtarara, bumtarara…

A na bębnie bumtarara, bumtarara…

A na bębnie bumtarara, bumtarara…

A na bębnie bęc. (naśladują grę na bębnie)

Jestem muzykantem, konszabelantem. (dzieci wskazują siebie)

My – muzykanci, konszabelanci. (rozkładają ręce, wskazując innych)

Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazują siebie, a potem innych)

A na czym?

A na trąbce trutututu, trutututu…

A na trąbce trutututu, trutututu…

A na trąbce trutututu, trutututu…

A na trąbce bęc. (naśladują grę na trąbce)

Jestem muzykantem, konszabelantem. (dzieci wskazują siebie)

My – muzykanci, konszabelanci. (rozkładają ręce, wskazując innych)

Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazują siebie, a potem innych)

A na czym?

A na skrzypcach…

(I tak dalej wg pomysłu dzieci).

  1. Zabawy dowolne dzieci. Zachęcanie do stosowania form grzecznościowych w czasie zabawy.

 

Temat: Muzyka relaksacyjna.

 

1.Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Zabawy rozwijające umiejętność liczenia, segregowania zbiorów według podanej cechy – zabawy z rodzicami lub innymi domownikami. Rozwijanie zainteresowań matematycznych.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  2. „Po co nam muzyka?” – burza mózgów, doskonalenie myślenia przyczynowo–skutkowego. Rodzic włącza fragmenty różnej muzyki (z własnych zasobów), a dzieci decydują, do czego mogłaby być potrzebna (np. muzyka relaksacyjna, muzyka elektroniczna, rock&roll).

4.„Namalujmy muzykę!” – malowanie dziesięcioma palcami do muzyki. Rodzic rozkłada na podłodze duży arkusz papieru (co najmniej A3). Dziecko swobodnie malują farbami, wykorzystując wszystkie palce i całe dłonie – ilustrują muzykę. Następnie rodzic powtarza ćwiczenie z muzyką relaksacyjną. Dzieci prezentują swoje prace. Czy łatwo rozpoznać, które były malowane, podczas którego utworu? Dlaczego?

  1. Zapoznanie z literą H, h:
  • zaaranżowanie sytuacji, w której pojawi się wyraz podstawowy „hamak” (np. rodzic zadaje pytanie: Gdy słuchacie muzyki relaksacyjnej, zamykacie oczy i gdzie się przenosicie?. Mówi, że on przenosi się na egzotyczną wyspę, leży w hamaku i słucha muzyki. Potem pyta: Co to jest hamak?;
  • wydzielenie pierwszej głoski w słowie „hamak”
  • podział słowa „hamak” na sylaby i głoski, przeliczanie ich;
  • prezentujemy znak graficzny litery, drukowany i pisany, wielkiej i małej litery h, H;
  • prosimy dziecko o wyszukanie poznanej litery w różnych czasopismach lub książkach
  • następnie dziecko wodzi palcem po literach, pisze literę w powietrzu, na stole lub innych miejscach;
  • rozwijanie pomysłowości i wyobraźni dziecka- dziecko otrzymuje kartkę z napisaną małą lub wielką literą h, H prosimy go, aby zamieniło literę w obrazek lub ozdobiło dowolnym materiałem;
  • czytanie globalne wyrazu „hamak”- dziecko otrzymuje kartkę z napisem „hamak”, nazywa kolejne litery i z pomocą rodzica czyta wyraz (ćwiczenie możemy powtórzyć kilka razy w ciągu dnia), następnie kredkami na kartce rysuje hamak;
  • układanie z dostępnych materiałów poznanej litery (wstążki, włóczka, kredki)
  1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych ( z drugiego dnia).
  2. Wyjście na świeże powietrze. Zabawy słuchowe – dzieci zamykają oczy i próbują zapamiętać jak najwięcej dźwięków, które słyszały.

 

Temat: Gdzie słychać muzykę?

 

1.Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabaw. Zabawy manipulacyjne – przewlekanki lub

nawlekanie koralików na sznureczki. Doskonalenie motoryki małej.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  2. „Gdzie można usłyszeć muzykę?” – mapa myśli. Dzieci podają swoje propozycje (miejsc typowych i nietypowych). W razie potrzeby rodzic zadaje dodatkowe pytania, np. Jak nazywa się specjalne miejsce, gdzie można słuchać koncertów muzyki klasycznej? (filharmonia) Gdzie odbywają się przedstawienia, w których głównie słychać muzykę klasyczną i śpiew? (opera). Rodzic podsuwa propozycje: kościoły, szkoły muzyczne, internet, koncerty plenerowe itd.
  3. „Śpiewamy jak w operze” – naśladowanie mimiką, gestem i ruchem. Rodzic prezentuje dzieciom na filmie dowolny utwór operowy, np. z opery Carmen. Zadaniem dzieci jest zabawa w mima i bezdźwięczne naśladowanie śpiewu operowego.
  4. „Jak zapisać muzykę?” – burza mózgów, zapoznanie dzieci z nutami i pięciolinią. Rodzic zadaje dziecku pytanie: Czy da się zapisać muzykę?. Dzieci dzielą się swoją wiedzą. Rodzic prezentuje partyturę – wyjaśnia, że muzykę zapisuje się za pomocą nut i linii.
  5. „Co to za linie?” – zapoznanie z pięciolinią, przeliczanie linii. Rodzic rysuje na duży rysunek

pięciolinii. Dzieci wspólnie przeliczają linie (od dołu). Następnie rodzic rozdaje pięć kartoników

z zapisanymi liczbami od 1 do 5. Prosi, by dzieci dopasowały do pięciolinii liczby. (Uwaga! Ważne, by wybierał liczby w innej kolejności, np. zaczął od liczby 2, następnie 5, 1, 4,3).

  1. „Nutki” – dzieci otrzymują po kilka karteczek z nutami (np. ósemkami). Ustawiają je na pięciolinii wg instrukcji rodzica, np. Pierwsza na trzeciej linii, druga na piątej linii, trzecia pod drugą linią.
  2. Zajęcia o emocjach – trema. „Jakie to uczucie?” – zagadka:

Dopada cię to chwilę przed występem na scenie,

gdy śpiewasz, grasz na instrumencie lub gdy masz przedstawienie.

Czujesz niepokój przed tym przedsięwzięciem,

choć wiesz, że czeka cię miłe przyjęcie.

Gdy ktoś na ciebie patrzy, gdy oglądać cię chce,

to nieprzyjemne uczucie właśnie ogarnia cię. (trema)

9 „Trema” – dyskusja. Rodzic rozmawia z dzieckiem, zadaje mu pytania: Co to jest trema? Jakie to uczucie? Kiedy można odczuwać tremę? Co się z nami dzieje gdy czujemy tremę? Czy wy kiedyś odczuwaliście tremę? W jakiej to było sytuacji? Czy było to przyjemne uczucie? Czy tremę można przezwyciężyć? Kiedy to uczucie mija?

  1. „Stremowana orkiestra” – zabawa muzyczna. Rodzic podaje dziecku dostępne instrumenty i opowiada dzieciom, że czasem stres związany z tremą ma negatywny wpływ na występ. Jeśli np. muzycy w orkiestrze są zbyt stremowani, to mogą się zagapić, źle grać, nie patrząc na ruchy dyrygenta. Za to, gdy muzycy są spokojni, niestremowani, to grają jak jedno ciało, zgodnie z rytmem wyznaczanym przez dyrygenta, a ich muzyka jest piękna. Rodzic proponuje dziecku zabawę w orkiestrę. Sam wciela się w rolę dyrygenta i bierze do ręki batutę. Pokazuje za pomocą batuty prosty rytm, do którego dzieci grają na swoich instrumentach. Ustala także gest (uniesiona dłoń), który wyznacza koniec gry. Gdy dziecko podczas grania usłyszy wypowiedziane przez rodzica hasło: stremowana orkiestra – przestają grać zgodnie z rytmem wyznaczonym przez dyrygenta. Zabawę powtarzamy kilka razy.
  2. „Radzimy sobie z tremą” – ćwiczenie oddechowe. Rodzic tłumaczy dziecku, że jednym z dobrych sposobów na poradzenie sobie z odczuwaną tremą, niepokojem, zdenerwowaniem są ćwiczenia oddechowe. Proponuje im nauczenie się ćwiczeń oddechowych w oparciu o wierszyk motywacyjny. Rodzic recytuje wiersz, a dzieci wykonują ćwiczenie z zamkniętymi oczami, koncentrując się na własnym oddechu:

Wiem, że to potrafię, wszystko mi się uda.

Stoję mocno na dwóch nogach, ręce trzymam na udach.

Biorę głęboki wdech nosem, ręce unoszę do góry.

Wypuszczam ustami powietrze, znikają zwątpienia chmury.

I jeszcze raz wdech nosem i buzią wydech robię.

Rozluźniam się, czuję się lekko, mam już wiarę w sobie.

  1. „Kto pierwszy?”- gry planszowe z rodzicami.

 

Pomocne strony:

 

https://www.youtube.com/watch?v=VLL1V7SQdJU

https://www.youtube.com/watch?v=or-xxFjWMy0

https://www.youtube.com/watch?v=6y0LGu724lY

https://przedszkolankowo.pl/2017/01/12/instrumenty-muzyczne-plansze-zestaw-1/

http://www.supercoloring.com/pl/kolorowanki/kultura-sztuka/muzyka

https://ekodziecko.com/zabawkowa-gitara

https://ekodziecko.com/category/instrumenty

https://pl.wikipedia.org/wiki/Orkiestra_symfoniczna#/media/Plik:MITO_Orchestra_Sinfonica_RAI.jpg

 


 

Drodzy Rodzice.

Tematem kolejnego tygodnia będzie „Polska- to mój dom”. Dzieci poszerzą wiedzę na temat polskich miast i utrwalą znajomość symboli narodowych. Poznają pojęcie patriotyzmu i dowiedzą się na czym ta postawa polega. Przy okazji rozwiną umiejętność pracy z mapą. W tym tygodniu będą miały okazję wykonać z pomocą Państwa doświadczenie z wodą. Eksperymentowanie sprawia dzieciom wiele radości, zwłaszcza gdy wykonują zadania samodzielnie. Uczy ich to nie tylko stawiania hipotez i formułowania wniosków, lecz także obserwowania i postępowania zgodnie z instrukcją. Dzieci poznają również kolejną literę alfabetu j, J oraz przyjrzą się bliżej monetom, na których widnieje symbol Polski- wizerunek orła w koronie. Zachęcam do skorzystania z zamieszczonych propozycji zajęć. Pozdrawiam.  E. Kostyła

 

 

Założenia programowe Maj 04-08.05.2020

 

Tematyka tygodnia: Polska- to mój dom.

 

Cele:

-utrwalenie polskich symboli narodowych;

-zapoznanie z banknotami i monetami;

-kształtowanie poczucia tożsamości narodowej;

-zapoznanie z legendami i symbolami polskich miast;

-rozbudzanie dumy z bycia Polakiem;

-doskonalenie percepcji wzrokowej;

-zapoznanie z literą J, j;

-doskonalenie uważnego słuchania;

-budzenie zaciekawienia światem podczas przeprowadzania prostych doswiadczeń

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Polskie symbole narodowe.
  2. Miasta Polski.
  3. Z czego słynie Polska.
  4. Krajobraz Polski.
  5. Płynie Wisła, płynie.

 

Temat: Polskie symbole narodowe.

  1. Zabawy i ćwiczenia poranne. „ Celowanie do piłki”- piłkę umieszczamy na dywanie i prosimy dziecko, aby celowało w nią miękkim przedmiotem np. małym pluszakiem. „Jaszczurki”- przygotowujemy slalom z trzech dowolnych przedmiotów. Prosimy dziecko o przejście go na czworakach. „Zmień pluszaka”- wyznaczamy linię startu i mety. Umieszczamy tam po jednym pluszaku. Dziecko staje na linii startu i podnosi pluszaka. Na sygnał rodzica „ zmień pluszaka” biegnie do mety, zamienia pluszaki i wraca na linię startu. Wszystkie zabawy powtarzamy dowolną ilość razy.
  2. Przygotowujemy na kartce napis „Polska” oraz na na sześciu karteczkach kolejne litery tego wyrazu. Czytamy z dzieckiem napis w całości i nazywamy kolejne litery. Następnie [rosimy dziecko, aby samodzielnie ułożyło wyraz „Polska” z przygotowanych wcześniej liter. Na koniec dzielimy słowo „Polska” na sylaby, przeliczamy je.
  3. Symbole narodowe” – wyjaśnienie dzieciom pojęć: symbole narodowe, godło, flaga, hymn.

Rozmowa na temat tych symboli. Swobodne wypowiedzi dzieci.

  1. Wiersz Katechizm polskiego dziecka Władysława Bełzy – rozmowa na temat wiersza i pamięciowe opanowanie tekstu.

Katechizm polskiego dziecka.

Władysław Bełza

– Kto ty jesteś?

– Polak mały.

– Jaki znak twój?

– Orzeł biały.

– Gdzie ty mieszkasz?

– Między swemi.

– W jakim kraju?

– W polskiej ziemi.

– Czym ta ziemia?

– Mą ojczyzną.

– Czym zdobyta?

– Krwią i blizną.

– Czy ją kochasz?

– Kocham szczerze.

– A w co wierzysz?

– W Polskę wierzę.

– Czym ty dla niej?

– Wdzięczne dziecię.

– Coś jej winien?

– Oddać życie.

Po przeczytaniu tekstu rodzic zadaje dzieciom pytania na temat wiersza: O czym jest wiersz? O jakich symbolach była mowa w wierszu? Kto to jest Polak? Kim jest patriota?

  1. Prezentowanie obrazka przedstawiającego „Godło Polski” – doskonalenie zdolności grafomotorycznych- kolorowanie kredkami konturu godła Polski według wzoru.
  2. „Biel i czerwień” – prezentacja obrazka przedstawiającego flagę Polski, szukanie podobieństw na flagach państw sąsiadujących z Polską,
  3. „Narodowy quiz”– zabawa dydaktyczna sprawdzająca wiedzę dzieci na temat symboli narodowych. Dzieci za pomocą kartek z zielonym napisem TAK i czerwonym napisem NIE odpowiadają na czytane przez rodziców zdania.

Zdania:

–– Moją ojczyzną jest Polska.

–– Godłem Polski jest orzeł w koronie.

–– Ojczyzna to miasto.

–– Godło to biało–czerwony materiał.

–– Flaga Polski składa się z dwóch kolorów: czerwonego u góry, białego na dole.

–– Polska to nasza stolica.

  1. „Pieniądze” – giełda pomysłów. Rodzic zadaje dziecku pytania: Gdzie jeszcze – poza godłem –

znajduje się wizerunek orła? Na czym jest? Następnie do worka lub pudełka wkładamy monety. Dzieci próbują odgadnąć, co jest w środku po dźwięku, a następnie po dotyku.

„Orzeł i reszka” – oglądanie monet przez lupę, omówienie ich wyglądu, swobodne wypowiedzi dzieci. „Sklep” – zapoznanie z aspektem monetarnym.

  1. Rodzic pokazuje dzieciom zabawkę i mówi, że kosztuje ona 2 zł. Prosi, by dzieci wyłożyły tyle pieniędzy, ile potrzeba, by ją kupić. Następnie pokazuje zabawki: za 5 zł, za 4 zł itd. (Uwaga! Każde dziecko może w inny sposób wybrać potrzebne pieniądze. Rodzic pyta dziecko: Czy znasz jeszcze inne pieniądze? Jeśli mamy taką możliwość prezentujemy dziecku i pytamy: Jaką mają wartość? Jak wyglądają?
  2. 10. Nauka piosenki „Wycieczka”.

Tekst piosenki:

Ruszamy na wycieczkę,
w góry lub nad rzeczkę.
Możemy zwiedzić zamek
i wejść na wielką tamę.

Na plecy biorę plecak,
przygoda na mnie czeka.
To wielka przygoda,
małego człowieka.

Na plecy biorę plecak,
przygoda na mnie czeka.
To wielka przygoda,
małego człowieka.

Autobusem, samochodem,
jadę na przygodę.
Samolotem chętnie latam,
We wszystkie strony świata.

Na plecy biorę plecak,
przygoda na mnie czeka.
To wielka przygoda,
małego człowieka.

Na plecy biorę plecak,
przygoda na mnie czeka.
To wielka przygoda,
małego człowieka.

  1. 11. „Legenda o Lechu, Czechu i Rusie” – wysłuchanie legendy czytanej przez rodzica.

 

Temat: Miasta Polski.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Odkładanie zabawek na wyznaczone miejsce

po zakończonej zabawie. Zestaw ćwiczeń porannych ( z poprzedniego dnia).

  1. „Polskie miasta” – wspólne oglądanie obrazków przedstawiających polskie miasta, mogą być to również pocztówki. Następnie dzieci wypowiadają się na ich temat. Wyjaśniamy dziecku, do czego służy pocztówka.
  2. „Gdzie?” – rodzic wymienia różne nazwy miast w Polsce, odszukiwanie miast na mapie Polski, analiza wzrokowa wyrazów (nazywanie kolejnych liter). Następnie zapisujemy dowolną nazwę miasta na kartce i prosimy dziecko, aby odszukało ją na mapie Polski.
  3. „Stacyjkowo” – zadania na temat znajomości legend o największych polskich miastach. Rodzic wyjaśnia, że teraz będziecie podróżować po różnych polskich miastach jak bohaterowie piosenki „Wycieczka”. Podróż zaczyna się w górach, a kończy nad morzem. W każdej miejscowości dzieci będą miały do wykonania zadanie.
  4. Zakopane-„Wspinaczka górska” – zabawa ruchowa. Inscenizowanie ruchem wspinania się na wysoką górę –ruchy naprzemienne rąk i nóg. Unoszenie wysoko kolan. Po dotarciu na szczyt budowanie szczytu z drewnianych klocków na czas (kto szybciej).
  5. Kraków- „Smok” – zabawa z wykorzystaniem tangramu. Dzieci rysują smoka wg własnego pomysłu.
  6. Warszawa- „Puzzle” – układanie obrazka. Dzieci składają obrazek z części. Rodzic wcześniej tnie na puzzle np. pocztówkę przedstawiającą zabytki Polski.
  7. Poznań- „Koziołki” – wysłuchanie legendy o koziołkach.
  8. Toruń- „Pierniki” – zabawa plastyczna. Dzieci odrysowują od szablonu i wycinają pierniki katarzynki. Ozdabiają je według własnego pomysłu. Potem następują zabawy matematyczne: przeliczanie,dodawanie, odejmowanie pierników wg pomysłu rodzica.
  9. Gdańsk- „Wpływanie do portu” – zabawa manipulacyjna. N. umieszcza w przezroczystej butelce kawałek styropianu / kory / korka i nalewa wodę. Dzieci mają tak manipulować butelką, by okręt wpłynął do portu (szyjki butelki).
  10. „Stolica Polski” – wysłuchanie wiersza Juliana Tuwima „Warszawa”.

Jaka wielka jest Warszawa!

Ile domów, ile ludzi!

Ile dumy i radości

W sercach nam stolica budzi!

Ile ulic, szkół, ogrodów,

Placów, sklepów, ruchu, gwaru,

Kin, teatrów, samochodów

I spacerów i obszaru!

Aż się stara Wisła cieszy,

Że stolica tak urosła,

Bo pamięta ją maleńką,

A dziś taka jest dorosła.

            Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dzieciom pytania: Jakie miasto jest stolicą Polski? Jak wygląda stolica przedstawiona w wierszu? Czy znacie jakąś legendę dotyczącą Warszawy?

  1. 6. „Legenda o Syrence” – dzieci opowiadają treść wysłuchanej legendy własnymi słowami, każde

dziecko po kawałku. „Syrenka” – praca plastyczna techniką płaskiego origami. Dzieci układają syrenkę z połówek kół w różnych kolorach.

  1. 7. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych nr 33:
  2. „Kocham Cię, Polsko” – rodzic podaje dziecku biało–czerwoną flagę, włącza

melodię Kocham Cię, Polsko. Dzieci poruszają flagami w rytm muzyki, tworzą własny układ

choreograficzny z flagami.

  1. 2. „Zwiedzamy Polskę” – dzieci z rodzicem tworzą pociąg i ruszają po Polsce. Każdy przez chwilę jest lokomotywą i mówi, dokąd jedzie pociąg (wymienia nazwę polskiego miasta). Dzieci starają się zapamiętać nazwy wszystkich podanych miast i wymienić je na koniec zabawy.
  2. „Dom ojczysty” – dzieci z klocków budują domy.
  3. „Mali żołnierze” – dzieci maszerują dookoła pokoju, naśladując żołnierzy na defiladzie. Wysoko

unoszą kolana i wymachują rękami. Rodzic wydaje komendy, np. Padnij! (dzieci kładą się na podłodze), Czołgaj się! (czołgają się), Powstań! (wstają), Kryć się! (chowają się za jakimś przedmiotem).

  1. „Gdzie mieszkasz?” – utrwalenie własnego adresu zamieszkania. Rozmowa z dotycząca adresu zamieszkania, zwracamy uwagę na bezpieczeństwo, komu i kiedy możemy podać adres zamieszkania.
  2. „Biało–czerwoni” – zabawa z piłką. Rodzic rzuca piłkę do dziecka i wypowiada nazwę jednego koloru, dzieci nie łapią piłki, kiedy usłyszą nazwę koloru biały i czerwony. Gdy kolor będzie inny, łapią piłkę i ją odrzucają. Zamiana ról, gdy ktoś się pomyli, robi trzy przysiady.
  3. „Orły” – zabawa ruchowa ćwicząca reagowanie na sygnał. Dzieci poruszają się po pokoju przy dowolnej muzyce, naśladując lecące ptaki. Gdy rodzic wyłącza muzykę, orły lądują, czyli kucają na podłodze i opuszczają ręce. Zabawę powtarzamy kilka razy.

 

Temat: Z czego słynie Polska?

 

  1. 1. Układanie z kredek lub patyczków liter i cyfr znanych dzieciom. Próby podawania ich nazw. Zestaw ćwiczeń porannych ( z poprzedniego dnia).
  2. Biało-czerwone motylki – wysłuchanie opowiadania Agnieszki Filipkowskiej i rozmowa na temat jego treści.

„Biało-czerwone motylki”

Kiedy za oknem pełnią kolorów zaczęła rozkwitać wiosna, w grupie Motylków zrobiło się biało–

czerwono. Wykonane przez przedszkolaki małe dwukolorowe flagi ozdobiły półkę w kąciku czytelniczym,

a na korkowej tablicy zakwitły – niczym dorodne kwiaty – biało–czerwone kotyliony z kartonu

i bibuły. Zostały jeszcze do wycięcia proporczyki, które miały zawisnąć nad oknami. Dzieci

pracowały dzielnie nad ozdobieniem sali na majowe święto.

–– Proszę pani, bo Antek się przezywa – krzyknął nagle Julek, wskazując na kolegę. – On mówi,

że ja jestem patriota!

Pani Marta odłożyła na chwilę papier i nożyczki, spojrzała na chłopców z uśmiechem i łagodnym

głosem zwróciła się do dzieci:

–– Julku, poczułeś się urażony? – Chłopiec kiwnął głową. – Zupełnie niepotrzebnie, bo bycie patriotą to żaden wstyd, wręcz przeciwnie. A ty, Antku, wiesz, co oznacza słowo, którego użyłeś?

–– Yyyy… no… chyba nie… – wybąkał zawstydzony Antek.

–– Ja wiem! – krzyknęła Julka. – Moja babcia zawsze powtarza, że jej dziadek, czyli mój prapradziadek był patriotą, bo walczył na wojnie. I dostał medal, prawdziwy! On już nie żyje, ale widziałam w albumie jego zdjęcia w mundurze.

–– Możesz być dumna z takiego prapradziadka, Julciu – przyznała pani Marta. – Rzeczywiście,

wygląda na to, że był patriotą, czyli kimś, kto kocha swój kraj, swoją ojczyznę, i dba o nią tak bardzo, że jest gotów zaryzykować dla niej życie, jeśli to konieczne.

Julek, zajęty wprawdzie przyklejaniem białych i czerwonych trójkątów do długiej tasiemki, słuchał

w skupieniu toczącej się rozmowy i nie bez żalu wywnioskował z niej, że wcale nie zasłużył na

rzucone przez Antka przezwisko.

–– A jak ja nie chcę zostać żołnierzem, tylko lekarzem, to nie mogę być tym, no… patriotą, proszę

pani? – spytał, nie kryjąc rozczarowania.

– Ależ oczywiście, że możesz – zapewniła pani Marta. – Patriota nie musi koniecznie walczyć na

wojnie. Teraz, w czasach pokoju, możemy okazywać swój szacunek dla ojczyzny w inny sposób. Na przykład lekarz, wykonując swój zawód, służy krajowi, bo dba o zdrowie jego obywateli.

–– To tak jak moja mama! Ona leczy ludziom oczy – pochwaliła się Marysia.

–– Rzeczywiście, lekarz to ważny zawód. Ale to, co powiedziałam, dotyczy tak naprawdę każdego,

kto dobrze wykonuje swoją pracę. Może to być policjant, nauczyciel, artysta czy kasjer w sklepie. Nawet wy, będąc jeszcze dziećmi, możecie zachowywać się patriotycznie. Można powiedzieć, że Polska jest naszym wspólnym domem, a Polacy – rodziną, a jak można dbać o dom i rodzinę? – spytała wychowawczyni.

–– Na przykład można sprzątać po sobie i nie bałaganić – zaproponowała nieśmiało Tereska.

–– Masz rację, Teresko – przyznała pani. – To bardzo ważne, żeby dbać o środowisko, nie zaśmiecać go i troszczyć się o nasze wspólne otoczenie.

–– I jeszcze można się starać nie psuć różnych rzeczy – dodał Antek.

–– Tak, Antku, trzeba korzystać z tego co wspólne w taki sposób, żeby tego nie niszczyć. Place zabaw, parki, autobusy i tramwaje, a także przedszkole, w którym teraz jesteśmy, należą do nas wszystkich. Dlatego kiedy ktoś je niszczy, wszyscy tracimy.

–– Proszę pani, a ja dostałam od babci taką książkę o Polsce z białym orłem na okładce – wtrąciła

nagle Julia. – I tata mi ją czyta. Tam jest na przykład napisane, że najdłuższa rzeka Polski to Wisła.

I że stolicą jest Warszawa, i jeszcze było coś o Krakowie… i dużo innych informacji, ale jeszcze nie

wszystko pamiętam. I tata mówi, że tam są rzeczy, które każdy Polak powinien wiedzieć.

–– Twój tata ma rację, warto poznawać własny kraj oraz jego historię i kulturę – przyznała nauczycielka.

– To coś, co każdy z was już teraz może zacząć robić. Zresztą częściowo robimy to razem tu,

w przedszkolu. I spójrzcie, co nam się udało stworzyć.

Wycięte przez dzieci proporczyki zostały przyklejone do mocnej złotej tasiemki i tworzyły piękny

biało–czerwony łańcuch. Nadszedł czas, by ozdobić nim ramy okienne. Pan Marek, przedszkolny

konserwator, przyniósł drabinę i pomógł w zamocowaniu dekoracji.

–– No, no! Nieźleście się napracowali, mali patrioci! – rzekł z uznaniem, patrząc z góry na pięknie

przystrojoną salę.

–– Widzicie, wywieszanie flagi w święta narodowe to dla innych znak, że ojczyzna jest dla was

ważna – skomentowała pani Marta. – W ten sposób też można pokazać swój patriotyzm.

Pod koniec dnia dzieci mogły zabrać zrobione przez siebie chorągiewki do domów. Julek włożył

swoją do kubeczka i postawił ją na parapecie w dużym pokoju. W czasie zabawy co jakiś czas zerkał na nią z dumą. A kiedy tata wrócił z pracy, chłopiec natychmiast pobiegł oznajmić mu z pewną siebie miną:

–– Wiesz, tato, jeśli chcesz, możesz zostać patriotą, tak jak ja. To naprawdę nic trudnego.

  1. Po przeczytaniu rodzic zadaje dziecku pytania: Co oznacza patriotyzm? Jak wy pokazujecie, że jesteście patriotami? Na koniec zadaje zagadkę:

Może kiedyś podróżować będziesz mógł po świecie,

Tyle jest ciekawych krajów do zwiedzenia przecież.

Ale jedno miejsce domem na zawsze zostanie,

Miejsce, gdzie się urodziłeś. Jak mówimy na nie?

  1. „Giełda pomysłów” – rozmowa o tym, jak jeszcze można pokazać, że jest się patriotą, dzielenie

się swoimi pomysłami.

  1. „Patriotyczny quiz” – wybieranie zachowań patriotycznych spośród innych. Rodzic wymienia różne zachowania, zadaniem dzieci jest wybrać te (za pomocą przygotowanych wcześniej napisów TAK / NIE), które wskazują na zachowania patrioty.

Przykłady zachowań:

– Znam symbole narodowe.

– Potrafi ę zaśpiewać hymn.

– Gdy słyszę hymn, tańczę.

– Wybieram towary produkowane w Polsce.

– Znam i zwiedzam zabytki w Polsce.

– Podczas świąt narodowych wywieszam fl agę.

– Bawię się godłem i rysuję po nim.

– Kibicuję Polskim reprezentacjom sportowym.

– Uczę się o historii naszego kraju.

– Zawieszam szalik z napisem Polska i godłem bałwanowi zimą.

Gdy któreś z dzieci zadecyduje, że zachowanie nie jest patriotyczne, wyjaśnia, dlaczego tak sądzi.  7. „Co pochodzi z Polski?” – wybieranie produktów charakterystycznych dla Polski. Rodzic podaje nazwy produktów, a dzieci mają wybrać te, które są charakterystyczne dla Polski. Dzieci swobodnie

tańczą w rytm dowolnej muzyki. Gdy rodzic wyłączy muzykę, zatrzymują się, a rodzic wymienia nazwę jakiegoś produktu, np. twaróg, oscypek, ser feta, mozzarella, kapusta kiszona, ananas, croissant, pomidor, ziemniak, ferrari, kiełbasa podwawelska. Jeśli dzieci zadecydują, że produkt jest typowo polski, robią obrót na palcach, jeśli uznają produkt za zagraniczny, kucają.

  1. „Z czego słynie Polska?” – burza mózgów. Dzieci wymieniają, z czego ich zdaniem słynie Polska. (Rodzic wyjaśnia, że np. Francja słynie z wieży Eiffla, serów, malarzy, pisarzy; Szwajcaria – z zegarków, czekolady, Niemcy słyną z samochodów, kiełbasy). na dużym arkuszu papieru wypisuje pomysły dzieci.
  2. 9. „Sławni Polacy” – uzupełnianie arkusza pomysłami dzieci. Dzieci podają swoje propozycje, a rodzic dopisuje je na arkuszu z poprzedniego zadania.
  3. „Wielki Polak” – swobodne wypowiedzi dzieci. Dzieci próbują odpowiedzieć na pytania: Co to

znaczy „wielki Polak”? Czy takie określenie zależy od wzrostu? Kogo można nazwać wielkim Polakiem? Dlaczego? Rodzic może zapytać, czy dzieci znają osoby wymienione niżej. Jeśli nie, może krótko opowiedzieć o każdej z nich.

Sławni Polacy: Mikołaj Kopernik, Jan Paweł II, Maria Skłodowska–Curie, Julian Tuwim, Jan Brzechwa, Adam Mickiewicz, Lech Wałęsa, Fryderyk Chopin, Robert Kubica, Robert Lewandowski, Adam Małysz, Kamil Stoch, Justyna Kowalczyk.

  1. Zajęcia o emocjach – szacunek, miłość do kraju. „Moje miejsce” – słuchanie i analiza treści

utworu Dominiki Niemiec. Rodzic czyta tekst:

Miejsce gdzie żyję, ten piękny zakątek świata,

miejsce, w którym każdego traktuję jak brata,

miejsce, gdzie Wisła od gór wiedzie do morza,

miejsce, gdzie na polach ścielą się łany zboża,

miejsce, gdzie w jeziorach odbija się błękit nieba,

miejsce, gdzie jest bezpiecznie, gdzie bać się nie trzeba,

miejsce dumnego orła opieką otoczone,

miejsce, którego barwy są biało–czerwone,

to miejsce kocham, dbam o nie, szanuję,

to miejsce to Polska, za jej piękno dziękuję.

Po przeczytaniu utworu rodzic zadaje dzieciom pytania: O jakim miejscu była mowa w wierszu? Jakie jest to miejsce, jaka jest Polska? Jakie symbole Polski pojawiły się w wierszu? Jakimi uczuciami darzy Polskę bohater wiersza? Co to znaczy kochać, szanować Polskę? Dzieci udzielają odpowiedzi.

  1. 12. „Kocham Polskę za…” – zabawa w kończenie zdania. Rodzic prosi dziecko, by dokończyło zdanie.

„Kochamy i szanujemy Polskę” – wykonanie plakatu. Rodzic udostępnia dziecku duży arkusz papieru. Na arkuszu jest narysowane flamastrem ogromne serce jako symbol miłości do Polski. Następnie malują farbami jedną dłoń dziecka barwami narodowymi i odbijają dłoń w środku narysowanego serca. Odbite dłonie dzieci podpisują swoimi imionami samodzielnie

lub przy pomocy rodzica.

  1. Słuchanie hymnu Polski. Nauka części zwrotek hymnu (według możliwości dzieci), zwrócenie uwagi na szczególne zachowywanie się podczas śpiewu (prawidłowa postawa).
  2. Jeszcze Polska nie zginęła,

Kiedy my żyjemy.

Co nam obca przemoc wzięła,

Szablą odbierzemy.

Ref.: Marsz, marsz Dąbrowski,

Z ziemi włoskiej do Polski.

Za twoim przewodem

Złączym się z narodem. (×2)

  1. Przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę,

Będziem Polakami.

Dał nam przykład Bonaparte,

Jak zwyciężać mamy.

Ref.: Marsz, marsz Dąbrowski… (×2)

III. Jak Czarniecki do Poznania

Po szwedzkim zaborze,

Dla ojczyzny ratowania

Wrócim się przez morze.

Ref.: Marsz, marsz Dąbrowski… (×2)

 

Temat: Krajobraz Polski.

 

  1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia)
  3. „Mapa Polski” – przypomnienie wiadomości o mapie. Dzieci opowiadają, jakie informacje o Polsce można odczytać z mapy. W razie potrzeby rodzice wyjaśniają, że Polska to kraj, który z jednej strony ma morze, a z drugiej góry. Prezentacja mapy Polski.
  4. „Pejzaże” – oglądanie obrazków przedstawiających krajobraz Polski. „Polskie zwierzęta”- prezentacja zwierząt, swobodne wypowiedzi dzieci na temat ich wyglądu, wskazywanie różnic i podobieństw.
  5. Zapoznanie z literą j,J:
  • wypowiadamy różne słowa, które rozpoczynają się głoską j (mogą być również słowa, które głoskę j mają na końcu lub w środku)
  • zadajemy pytanie dziecku, co wspólnego mają ze sobą wypowiedziane słowa
  • prezentujemy prawidłową artykulację głoski j, wspólnie ćwiczymy z dzieckiem prawidłową wymowę poznanej głoski, prosimy, aby dziecko podało inne słowa z głoską j
  • aranżujemy sytuację, w której pojawi się wyraz „jagody” np. zadajemy dziecku pytanie: Jakie owoce spotkamy w polskim lesie? Czekamy na odpowiedź „jagody”
  • podział słowa „jagody” na sylaby i głoski, przeliczanie ich
  • prezentujemy znak graficzny litery, drukowany i pisany, wielkiej i małej litery j, J
  • prosimy dziecko o wyszukanie poznanej litery w różnych czasopismach lub książkach
  • następnie dziecko wodzi palcem po literach, pisze literę w powietrzu, na stole lub innych miejscach
  • rozwijanie pomysłowości i wyobraźni dziecka- dziecko otrzymuje kartkę z napisaną małą lub wielką literą j, J prosimy dziecko, aby zamieniło literę w obrazek lub ozdobiło dowolnym materiałem
  • czytanie globalne wyrazu „jagoda”- dziecko otrzymuje kartkę z napisem „jagoda”, nazywa kolejne litery i z pomocą rodzica czyta wyraz (ćwiczenie możemy powtórzyć kilka razy w ciągu dnia), następnie kredkami na kartce rysuje jagody
  • układanie z dostępnych materiałów poznanej litery (wstążki, włóczka, kredki)
  1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych:
  2. „Kocham Cię, Polsko” – rodzic podaje dziecku biało–czerwoną flagę, włącza

melodię Kocham Cię, Polsko. Dzieci poruszają flagami w rytm muzyki, tworzą własny układ

choreograficzny z flagami.

  1. „Zwiedzamy Polskę” – dzieci z rodzicem tworzą pociąg i ruszają po Polsce. Każdy przez chwilę jest lokomotywą i mówi, dokąd jedzie pociąg (wymienia nazwę polskiego miasta). Dzieci starają się zapamiętać nazwy wszystkich podanych miast i wymienić je na koniec zabawy.
  2. „Dom ojczysty” – dzieci z klocków budują domy.
  3. „Mali żołnierze” – dzieci maszerują dookoła pokoju, naśladując żołnierzy na defiladzie. Wysoko

unoszą kolana i wymachują rękami. Rodzic wydaje komendy, np. Padnij! (dzieci kładą się na podłodze), Czołgaj się! (czołgają się), Powstań! (wstają), Kryć się! (chowają się za jakimś przedmiotem).

  1. „Łamańce” – ćwiczenie sprawności językowej. Dzieci powtarzają znane rymowanki, np. Król Karol kupił królowej Karolinie kolorowe korale.
  2. Zachęcanie do układanie puzzli, gry w memory, bystre oczko1 – ćwiczenie doskonalące spostrzegawczość

i pamięć wzrokową.

 

Temat: Płynie Wisła, płynie.

 

  1. 1. Zestaw ćwiczeń porannych ( z pierwszego dnia).
  2. Rozwiązanie przez dziecko zagadki, której rozwiązaniem jest nazwa rzeki „Wisła”.

W górach ma swe źródło,
skąd właśnie wytrysła,
a płynie do morza,
nasza rzeka … .

  1. Prezentacja dzieciom mapy Polski. Wyjaśniamy,że wody na mapie oznaczone są kolorem niebieskim. Dzieci wskazują je na mapie.
  2. 4. „Pokaż Wisłę” – zabawa dydaktyczna z mapą. Dzieci wskazują na swoich mapach Wisłę, rysują ją palcem po mapie. Rodzic zadaje pytanie: Co przypomina kształtem Wisła?.

Dzieci zgłaszają swoje pomysły.

  1. „Legenda o Wiśle” – zapoznanie z legendą Hanny Zdzitowieckiej- czytanie legendy dzieciom.

Wysoko nad szczytami gór wznosił się stary dwór króla Beskida, władcy całego pasma górskiego,

i jego żony, Borany, władczyni okolicznych borów. Przez wiele lat oboje rządzili mądrze i sprawiedliwie, toteż wszyscy z żalem przyjęli wiadomość o śmierci starego króla. Borana wezwała wtedy troje swych dzieci, by zgodnie z wolą króla podzielili się władzą.

–– Ty, Lanie, jako syn najstarszy, opiekować się będziesz polami i łąkami. Wy zaś obie, Czarnocho

i Białko, rozprowadzicie wodę z górskich strumieni po polach i łąkach Lana, by wszystko, co żyje,

miało jej pod dostatkiem. Żywa, zawsze pogodna i wesoła Białka uśmiechnęła się do siostry i skacząc, i tańcząc, zbiegła po skałach ku widniejącym we mgle dolinom. Poważna i zasępiona Czarnochav skierowała się na drugą stronę góry królowej Borany i ostrożnie zaczęła schodzić po zboczu. Wkrótce obie siostry spotkały się u podnóża.

–– Płyniemy dalej razem! – zawołała ucieszona Białka.

–– Nigdy się już nie rozstaniemy – zapewniła Czarnocha.

Nagle przegrodziła im drogę skała, pod którą czekał rycerz Czantor w kamiennej zbroi.

–– Zatrzymajcie się, piękne córki Beskida i Borany. Dokąd tak spieszycie? Po co chcecie iść do

nieznanej, odludnej i dzikiej krainy? Zostańcie tu.

Siostrom podobała się ziemia Czantora. Zostały więc i z wdzięczności za gościnę zrosiły strumieniami zbocza doliny, aż zakwitły tysiącami różnobarwnych kwiatów, jakich nikt tu jeszcze nie widział. Ale Ziemia rozkazała Czantorowi przepuścić córki Beskida przez skały, by poniosły wody dalej ku północy.

–– Nie mogę pozwolić, byście obie popłynęły w obce strony. Wyślijcie przodem jedną falę na zwiady – poradził. – Niech się rozejrzy, a gdy wróci, opowie, co widziała…

Czantor rozsunął skały i pierwsza fala wyszła przez nie onieśmielona, niepewna, co ją czeka.

–– Idź, falo, któraś wyszła – żegnały ją siostry. – Idź przed siebie i wracaj co prędzej z wieściami

o tamtych borach i lasach, o tamtych łąkach i polach…

„Wyszła” – bo tak nazwały tę falę powstałą z połączonych wód – wypłynęła przez skalną szczelinę.

Biegła żywo po kamieniach, pluszcząc i szemrząc beztrosko. Mijała ciemne bory i jasne zagajniki,

zielone pola i ukwiecone łąki…

Wtem, gdy mijała skałę wawelską, wyskoczył ku niej zaczajony tam potwór – okropny, smok ziejący ogniem. Przestraszona, bryznęła mu w oczy pianą wodną. Zasyczało, zadymiło i oślepiony smok skrył się na chwilę w pieczarze. Gdy wyjrzał, Wyszła była już daleko. Płynęła teraz przez urodzajne ziemie ku północy, kręcąc się i wijąc to w prawo, to w lewo, byle jak najwięcej świata zobaczyć, jak najwięcej pól zrosić swą wodą.

Przyłączyły się do niej mniejsze strumienie i rzeczki, które nie miały odwagi same zapuszczać się

 w obce, nieznane strony. Płynęła coraz wolniej, coraz szerzej rozlewała swe wody, zmęczone długą drogą. „Czas już chyba zawrócić” – myślała nieraz, ale ciekawość pchała ją naprzód.

Aż nagle zniknęły jej sprzed oczu lasy i pola. Poczuła dziwny słony smak, nieznany zapach dolatywał z północy. Nad sobą miała szare niebo, przed sobą szarą, nieogarnioną wzrokiem, łączącą się z niebem wodę, spienioną białymi grzywami. To było morze.

–– Jakie to groźne, potężne i piękne – szepnęła.

Ale jej cichy głos zagłuszył gwałtowny szum, jakaś siła pociągnęła ją ku sobie i Wyszła, pierwsza

fala wysłana z dalekich gór Beskidu, połączyła się z falami morskimi.

Czarnocha i Białka na próżno czekały jej powrotu. Na próżno wysłały za nią jedną falę po drugiej.

Wszystkie biegły jej śladem i wszystkie po długiej drodze gubiły się w słonych wodach Bałtyku.

Z tych to fal płynących nieustannie powstała wielka rzeka, już nie „Wyszła”, a Wisła, od której obie

siostry przezwano Czarną i Białą Wisełką.

Informacje dla rodziców:

Wisła bierze początek w górach, lecz nie są one tak skaliste i strome jak np. Tatry, lecz porastają

je lasy. Z Baraniej Góry – jednej z gór, wypływają dwa strumienie – Biała i Czarna Wisełka. Biała

Wisełka wytryska ze skały, a że jest tam stromo, płynie szybko. Natomiast Czarna Wisełka płynie

dużo wolniej po czarnej ziemi, stąd jej nazwa. Gdy Biała Wisełka łączy się z Czarną, tworzą Wisłę.

Początkowo jest ona płytka i niezbyt szeroka, dopiero gdy płynie przez Polskę, dopływają do niej

różne strumienie i rzeki, a dzięki temu poszerza się i pogłębia. Przepływa przez środek Polski i kieruje się aż do Morza Bałtyckiego.

„Biała i Czarna Wisełka” – zabawa ruchowa reagowanie na zmiany w muzyce. Dzieci otrzymują

niebieskie wstążki lub paski krepiny. Rodzic włącza muzykę w trzech tempach. Gdy muzyka jest wolna,dzieci wołają Czarna Wisełka i powoli poruszają wstążkami. Przy szybkiej muzyce Biała Wisełka i żwawo poruszają wstążkami. Gdy pojawi się muzyka marszowa, maszerują, wysoko podnosząc kolana, a ręce trzymają przy ramionach, jakby miały na nich plecaki, jak turyści maszerujący po górach.

  1. „Nurt” – doświadczenie. Rodzic pyta, jak to się stało, że Biała Wisełka płynęła szybko, a Czarna – wolno. Skąd ta różnica? Dzieci formułują hipotezy. Rodzic wyjaśnia, że za chwilę wykonają doświadczenie, które pokaże, jak może zachowywać się woda wypływająca ze skały. Proszę przypomnieć o bezpiecznym używaniu przedmiotów potrzebnych do wykonania doświadczenia. Najpierw rodzic wlewa wodę do kubka i robi w nim niewielką dziurkę. Wyjaśnia, że kubek to zbiornik z wodą, podobny znajduje się pod ziemią, np. pod Baranią Górą. Każde dziecko otrzymuje: dwa plastikowe kubki, tacę, miskę, grubszy drucik, wodę. W pierwszym kubku dzieci robią z pomocą rodzica drucikiem kilka dziurek w rzędzie pionowym, a w drugim – w poziomym. Kubki stawiają w misce lub na tacy i nalewają do nich wody. Obserwują wypływającą wodę i formułują wnioski. Opisują, co widzą.

Kubek 1 (dziurki w pionie) – woda płynie szybko, na różne odległości.

Kubek 2 (dziurki w poziomie) – woda płynie równomiernie, spokojnie. 

Jak długa jest Wisła?” – zabawa matematyczna, porównywanie i pomiar długości. Dzieci dostają kawałek wstążki, którą będą mierzyć na mapie długość Wisły i innych rzek, porównują długości.    7. „Statkiem po Wiśle”– doskonalenie równowagi. Dzieci łączą wstążki z poprzedniej zabawy

i układają je na dywanie w długą linię. Zdejmują buty i podróżują po Wiśle – stopa za stopą. Starają

się zachować równowagę.

  1. Słuchanie i utrwalenie poznanej piosenki „Wycieczka”.
  2. 9. Wykonanie z dostępnych materiałów mapy Polski. Prezentacja i omówienie pracy przez dzieci, udzielenie pochwał za pracę i zaangażowanie.

 

 

Przykładowe strony:

LITERY & CYFRY zestaw zabaw i pomocy dydaktycznych

https://www.wydawnictwoliteratura.pl/pub/uploads/fragmenty/Legendy%20polskie%20str%201-15.pdf

Legenda o Syrence Warszawskiej

POLSKIE MIASTA – plansze zestaw 1

http://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/01/POLSKA9.jpg

https://przedszkolankowo.pl/2017/01/20/polskie-symbole-plansze/

http://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/01/POLSKA10.jpg

 

 

 


 

Założenia programowe Kwiecień 27-30.04.2020

 

         Drodzy rodzice! Kochane Przedszkolaki!

            Przed nami kolejny  tydzień aktywności domowych. Przez najbliższe dni głównym tematem będą książki. Celem wielu zadań z zakresu tej tematyki jest rozbudzić w dzieciach zainteresowania czytelnicze, nauczanie szacunku dla książek, rozwijanie umiejętności językowych dzieci oraz doskonalenie umiejętności uważnego słuchania i bogacenie słownika dzieci. Wiele informacji, które dzieci zdobędą w przyszłym tygodniu będą pomocne w codziennym życiu. Zachęcam Państwa i dzieci do wspólnej systematycznej pracy z książką np. czytania, oglądania czy tworzenia. Z pewnością rozbudzi to zainteresowania przedszkolaków czytelnictwem.

            Z końcem tego tygodnia rozpoczną się obchody ważnych świąt państwowych. Proszę na początek o przygotowanie wspólnie z dzieckiem symbolu narodowego Polski- flagi. Celem tematyki pierwszego tygodnia maja będzie kształtowanie postaw patriotycznych.

 

Pozdrawiam.

E. Kostyła

           

 

 

Temat tygodnia: Tajemnice książek.

 

Cele:

  • rozbudzanie zainteresowań czytelniczych;
  • kształtowanie poszanowania dla książek;
  • bogacenie słownictwa dziecka;
  • pogłębianie więzi rodzinnych
  • doskonalenie myślenia przyczynowo- skutkowego ;
  • zapoznanie z litera F, f;
  • kształtowanie motywacji do samodzielnego czytania;
  • zapoznanie z różnymi rodzajami książek;
  • rozwijanie sprawności językowych.
  • doskonalenie umiejętności matematycznych

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Czym są dla nas książki?
  2. Jak powstaje książka?
  3. Jesteśmy autorami.
  4. Księgarnia.

 

Temat 1. Czym są dla nas książki?

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawek. Zachęcanie dzieci do samodzielnego wymyślania

zabaw,

  • Zestaw ćwiczeń porannych (wg K. Wlaźnik):

 „Wąską ścieżką” – rodzic rozkłada skakankę lub wstążkę, a dzieci muszą przejść po niej noga za nogą, przeskoczyć ją, ćwiczenie powtarzamy kilka razy.

 „Dzieci i pszczoła” – dzieci biegają swobodnie po pokoju i udają, że zbierają kwiatki. Na odgłos bzyczenia pszczoły (wydaje go rodzic) uciekają do domku (w wyznaczone miejsce). Gdy pszczoła odleci, wracają do zbierania kwiatów.

  1. Zachęcam do codziennego kształtowanie nawyków kulturalnych, przestrzeganie zasad kulturalnego spożywania posiłków (przypominamy dziecku, że podczas jedzenia nie mlaszczemy, nie mówimy z pełnymi ustami).
  2. „Niewidzialna zagadka” – doskonalenie percepcji słuchowej, rozbudzanie wyobraźni. Zakrywamy oczy dziecka chustką, rodzic w pobliżu dziecka przekłada kartki książki wydając szelest kartek, dzieci wysuwają propozycje, co to może być. Następnie rodzic umieszcza książkę w worku, dziecko używając zmysłu dotyku próbuje odgadnąć, co jest w środku.
  3. „Mapa myśli” – ćwiczenie na budowanie wypowiedzi i formułowanie pytań. Dzieci dzielą się

swoją wiedzą na temat książek. Rodzic może zadawać pytania pomocnicze: Co to jest książka? Z czego jest zbudowana? Jakie mogą być książki? O czym mogą być? itp. Rodzic tworzy mapę myśli za pomocą prostych słów i symboli ( zapisuje bądź rysuje wszystkie skojarzenia i pytania dzieci dotyczące książek; potrzebne materiały: duży karton, długopis lub flamaster).

  1. „Ulubione” – swobodne wypowiedzi dzieci na temat ulubionych książek. Zachęcanie dzieci do budowanie dłuższych wypowiedzi. Rodzic prosi dziecko, by opowiedziało, jakie książki lubi i dlaczego.
  2. „Do czego nam służą książki?” – rodzic zadaje dziecku pytanie, dzieci odpowiadają, formułowanie przez dzieci hipotez na podstawie własnych doświadczeń. Starajmy się nie poszerzać wiedzy dzieci bezpośrednio, lecz one same zdobywają ją podczas kolejnych

zadań w całym tygodniu i decydują, kiedy uzupełniają z pomocą Państwa mapę myśli.

  1. „Imię” – Odnajdywanie liter tworzących imię dziecka. Przygotowujemy kartoniki z różnymi literami, wśród nich powinny być te, które tworzą imię dziecka. Następnie zapisujemy imię dziecka w całości, a zadaniem dzieci jest wskazanie tych liter, które tworzą jego imię, układanie imion przez dzieci.
  2. Zabawy dowolne, zachęcanie do korzystania z dostępnych materiałów plastycznych – podaję przykład – odrysowywanie różnych kształtów na gazetach i kartkach oraz ich wycinanie.
  3. Czytanie dziecku wiersza Anny Kamieńskiej „Książka” i rozmowa na temat treści utworu.

 

Anna Kamieńska „Książka”

Czemu książka stoi niema?

Może o czym mówić nie ma?

Jej literek czarne rządki

smutne jak jesienne grządki.

Czemu taka nudna, pusta,

jakby jej zamknięto usta?

Aż tu nagle, moja miła,

niema książka przemówiła.

I gadała i śpiewała,

czego nie opowiadała!

O przygodach, awanturach,

ptakach, kwiatach, morzach, górach.

Gdzie to wszystko w niej mieszkało?

Jak to wszystko w niej drzemało?

Chyba nie ma o co pytać:

nauczyliśmy się czytać.

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dzieciom pytania: Czemu początkowo książka była smutna?

Czy miała kolorowe obrazki? Dlaczego nagle zaczęła być ciekawa dla osoby mówiącej w wierszu?

Co się zmieniło? • „Do czego nie są książki?” – zwrócenie uwagi na niewłaściwe korzystanie

z książek. Rodzic sugeruje, że skoro dzieci wiedzą, do czego są książki, to teraz prosi o wskazanie,  do czego nie są. Dzieci podają swoje pomysły.

10.„Szpital dla książek” – zabawa w naprawianie zniszczonych książek. W tej zabawie możemy wcielić dzieci w następujące role:

1 – dzieci segregują książki na „chore” i „zdrowe” (czyli uszkodzone i nieuszkodzone);

2 – dzieci transportują książki z biblioteczki do stolików (dla urozmaicenia mogą to robić autami);

3 – dzieci pielęgniarki tną taśmę klejącą i folię na okładki;

4 – dzieci lekarze przyklejają taśmę;

5 – dzieci transportują książki ponownie do biblioteczki • karteczki z liczbami, książki, taśma klejąca, folia.

  1. Ćwiczenia słuchu fonemowego, rodzic zadaje dziecku pytania: Co słyszysz na początku wyrazu „wypożyczać”? Co słyszysz na początku wyrazu „stolik”? Co słyszysz na końcu słowa „grzbiet”? Co słyszysz na końcu słowa „grzeczny”? Co słyszysz na początku słowa „druk”?

 Zadanie dotyczące emocji: WSTYD

„Ale wstyd!” –  czytanie dziecku wiersza Dominiki Niemiec.

Dnia pewnego ciepłą zieloną wiosną

mała Ania patrzyła, jak kwiatki rosną.

A że chciała narysować sobie takie ładne kwiatki,

umieściła je na książce, na środku okładki.

Wiem, powiecie, że Ania książkę tak zniszczyła,

ale jeszcze ta historia wcale się nie skończyła.

Ale wstyd!

Siostra Ani, gdy tylko spostrzegła jej poczynania,

zaczęła szukać jakiegoś rozwiązania.

Chciała książkę wyszorować szczoteczką i wodą.

Może one na ten kłopot coś pomóc tu mogą?

Ale zamiast się poprawić, wszystko się pogorszyło,

bo książce to pranie wcale nie posłużyło.

Ale wstyd!

Mama, gdy zobaczyła poczynania swoich córek,

za zniszczenie książki dała im porządną burę.

Bo się okazało, że książka nie należy do dzieci,

a jedynie ktoś im tę książkę do czytania polecił.

I mama z biblioteki ją wypożyczyła.

A to bardzo ważna kwestia w tym momencie była.

Ale wstyd!

Przecież książki nawet pomazanej nie można wyrzucić.

Trzeba będzie ją do biblioteki jak należy zwrócić.

I wyjaśnić przyczynę jej stanu fatalnego,

jej pogięcia i pomięcia, obrazka nieoczekiwanego.

I książkę odkupić lub zapłacić karę.

Nikt się w takiej sytuacji nie czuje doskonale.

Ale wstyd!

Szybko do biblioteki poszła z córkami mama.

W bibliotece jak zwykle siedziała pani ta sama.

Przywitała wszystkich i już książkę ogląda.

Badawczo się przygląda książce, dziewczynkom się przygląda.

– I co żeście tutaj, łobuziaki, uczyniły?

– Przepraszamy, trochę żeśmy książkę uszkodziły.

Ale wstyd!

– No cóż, musicie teraz naprawić swe zachowanie.

Zaraz wymyślę dla was jakieś zadanie.

Pomożecie mi poustawiać stos książek na półki,

a wtedy wybaczymy wam te wyczyny, te bzdurki.

Dziewczynki zabrały się do pracy ku uciesze mamy.

– Jak dbać i szanować książki, teraz zapamiętamy.

A gdzie wstyd? Już minął, znikł!

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dziecku pytania: Czego dotyczył wiersz? Co stało się z książką? Kto ją zniszczył? Czy takie zachowanie było właściwe? Skąd dziewczynki miały książkę? Co musiały zrobić po tym, jak zniszczyły książkę? Co czuły dziewczynki, gdy oddawały książkę do

biblioteki? Co musiały zrobić w bibliotece? Czy to, co czuły, minęło? Czy Ty  też kiedyś wstydziłeś

się z jakiegoś powodu?  W jakiej to było sytuacji? Czy to było przyjemne uczucie? Jak czuliście się,

gdy wstyd minął?

  1. „Różne zakończenia” – zabawa w kończenie zdań. Rodzic. odczytuje początek zdania, a dzieci je kończą.

Ola nigdy się nie wstydzi gdy… Klara poczuła wstyd, ale…

Maciej wstydzi się… Można się zawstydzić, kiedy…

To wstydliwa sprawa… Nie czuję wstydu, kiedy…

Kasia czuła się zawstydzona, gdy… Wstyd to uczucie, które…

Kiedy się wstydzę…

  1. Przypomnienie piosenki „Lubimy bajki” słowa S. Kraszewski, muzyka T. Strąk
  2. Oj rety, rety, co tu się dzieje,

wszędzie są wróżki i czarodzieje.

To nie do wiary, ja chyba śnię,

wszystko, co zechcę, to spełnia się!

Ref.: No, bo my lubimy bajki,

wtedy, kiedy jest nam źle.

My lubimy takie bajki,

które dobrze kończą się.

  1. Jeden ruch różdżką, jedno zaklęcie,

oto księżniczka tańcuje z księciem.

Wróżka Kopciuszka stroi na bal,

tylko macochy trochę mi żal.

Ref.: No, bo my lubimy bajki…

III. Abrakadabra, hokus–marokus,

w czarach jest siła i mnóstwo pokus.

Dla czarodzieja przestroga ta,

aby nie zbudził śpiącego zła.

Ref.: No, bo my lubimy bajki…

 

Temat: Jak powstaje książka?

 

  1. Zabawy dowolne w kącikach zabawek. Zachęcanie dzieci do korzystania z biblioteki domowej – swobodne wypowiedzi dzieci podczas oglądania książek, rozwijanie mowy i myślenia.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych (z poprzedniego dnia). Kształtowanie nawyków kulturalnych. Przestrzeganie zasad kulturalnego spożywania posiłków.
  3. „Mała książka o książce” – czytanie dziecku opowiadania Agnieszki Filipkowskiej i rozmowa na jego temat.

Julka już od kilku dni nie chodziła do przedszkola. Miała anginę i musiała zostać w domu. Mama

nie zawsze miała czas, żeby się z nią pobawić, czy poczytać jej jakąś książkę, bo była zajęta nadrabianiem

zaległości w pracy. Żeby się nie nudzić, dziewczynka wymyślała sobie przeróżne zajęcia.

Najbardziej spodobało jej się tworzenie własnych, barwnie ilustrowanych książeczek. Kilka kartek

papieru składała na pół, wkładała jedną w drugą i po zrobieniu na grzbiecie dwóch otworów dziurkaczem,

związywała wszystko razem ozdobną wstążeczką. Potem zabierała się do zapełniania stron

obrazkową opowieścią, gdzieniegdzie opatrzoną prostym słowem, które już potrafiła samodzielnie

napisać.

–– Mamo, jak będę duża, to zostanę księgarnią – oznajmiła pewnego dnia Julka pochłonięta ozdabianiem

swoich małych arcydzieł.

–– Doprawdy? – rzuciła mama, zerkając na córkę znad laptopa, po czym zanurzyła usta w zimnej

już kawie, tylko po to, by nie wybuchnąć śmiechem. – To znaczy, czym dokładnie będziesz się zajmować?

–– No jak to czym? Robieniem książek, tak jak teraz – odpowiedziała dziewczynka.

–– Wiesz, córciu, księgarnia to właściwie nie jest osoba, tylko miejsce, taki sklep, w którym można

kupić książki. I tam pracują księgarze albo księgarki, czyli osoby, które powinny znać się na literaturze,

umieć coś doradzić, polecić – wyjaśniła mama. – Ale zanim książka trafi do księgarni, nad jej

powstaniem pracuje wiele osób.

–– No popatrz, a ja robię wszystko sama i to jeszcze z anginą – rzekła z dumą Julka.

–– Tak, jesteś bardzo dzielna – przyznała ze śmiechem mama. – I wiesz co? Mam dla ciebie ciekawe

zadanie. Co powiesz na stworzenie książki o tym, jak powstaje książka?

–– Super pomysł! – ucieszyła się mała artystka. – To od czego powinnam zacząć?

–– Hmmm… Najpierw powinnaś narysować las.

–– Jak to? To książki powstają w lesie?

–– Nie w lesie, tylko z lasu, a dokładnie z rosnących w nim drzew, które są ścinane, potem odpowiednio

mielone i w specjalnej fabryce przetwarzane na papier – sprostowała mama.

Julka zostawiła na razie stronę okładki pustą. Na kolejnej zaś naszkicowała stojące w szeregu

drzewa o rozłożystych koronach. Od nich skierowała strzałkę w stronę złożonej z prostokątów i trójkątów

fabryki z dymiącymi kominami. A dalej narysowała pokaźną stertę papierów. I czekała na

dalsze wskazówki.

–– Teraz potrzebujemy autora, czyli osoby, która wymyśli opowieść. Od niego wszystko zależy. To

on tworzy świat, jaki będziesz sobie później wyobrażać jako czytelnik. Zapełnia ten świat bohaterami,

którym pozwala przeżywać różne przygody – kontynuowała mama. – To on w magiczny sposób

przemienia pustą kartkę papieru w barwną, tętniącą życiem historię.

W Julkowej książeczce wnet pojawił się pochylony nad dużym zeszytem mężczyzna w okularach,

trzymający w ręce coś, co chyba miało być długopisem. Z głowy pisarza „wypączkowała” chmurka

pełna pomysłów autora. Była tam królewna w krzywej koronie, ziejący pomarańczowym ogniem

smok i rycerz z mieczem w dłoni.

–– Piękne te twoje rysunki – skomentowała mama z uznaniem. – Może zamiast księgarnią, zostaniesz

ilustratorką. To kolejna ważna osoba tworząca książkę.

–– Czasami ważniejsza od pisarza, prawda? Bo w niektórych książkach są tylko obrazki, tak jak

w mojej! – ożywiła się Julka. – Wiem! Na następnej stronie narysuję siebie, jak tworzę ilustracje do

mojej książki! – I tak też zrobiła.

–– Dobrze, to teraz czas na współpracę z wydawnictwem – podsumowała mama. – Pracują tam

redaktorzy, którzy podpowiadają autorowi, jak ulepszyć napisany tekst, dokonują korekty, czyli poprawiają

znalezione błędy, i przygotowują książkę do druku.

–– A na czym polega to przygotowanie? – zainteresowała się mała ilustratorka.

–– Na wybraniu odpowiedniego koloru, kształtu czy wielkości liter, rozmieszczeniu tekstu oraz

ilustracji na stronie, na zaprojektowaniu okładki i stron tytułowych – wyliczała mama. – O, widzę,

że już naszkicowałaś małe wydawnictwo.

–– Tak, tu jest redaktor, który czyta książkę i poprawia błędy – objaśniała Julka, wskazując postać

siedzącą przy nieforemnym biurku. – A ten wybiera najładniejsze literki z tych powieszonych na

maleńkich wieszaczkach.

–– Pięknie! – zachwyciła się mama. – Choć wiesz, dziś pisarze i redaktorzy zwykle pracują na

komputerach, tak jest szybciej i wygodniej – dodała rozbawiona. – Ciekawa jestem, jak narysujesz

drukarnię, do której właśnie zmierzamy. Są tam specjalne maszyny, które na ogromnych arkuszach

papieru drukują wiele stron książki jednocześnie. Potem te arkusze trzeba odpowiednio pociąć, złożyć

w całość i skleić albo zszyć. A na koniec oprawić w piękną okładkę.

I tak powstał szkic drukarni, w której drukarze, niczym dzielne krawcowe, próbowali okiełznać

pokrytą mrówczym pismem płachtę papieru za pomocą nożyczek oraz igły z nitką.

– Brawo, Julciu! – Mama pogładziła córkę po głowie. – Tak właśnie powstaje książka, która zostanie

teraz wysłana do księgarni, gdzie stanie na półce, a potem trafi do rąk czytelników.

–– A moja, jak już wyzdrowieję, trafi do Julka, którego narysuję na okładce z otwartą książką na

kolanach! – oznajmiła radośnie dziewczynka, dumna ze swojego dzieła.

Rodzic czyta dzieciom wierszyk:

Jak powstaje każda książka? Kto słuchał, odpowie.

Najpierw rodzi się w pisarza pomysłowej głowie.

Gdy redaktor w wydawnictwie tekst dobrze ogarnie,

O druk, cięcie i oprawę poprosi drukarnię.

  1. zapoznanie z literą F, f:
  • wypowiadamy różne słowa, które rozpoczynają się głoską f (mogą być również słowa, które głoskę f mają na końcu lub w środku)
  • zadajemy pytanie dziecku, co wspólnego mają ze sobą wypowiedziane słowa
  • prezentujemy prawidłową artykulację głoski f, wspólnie ćwiczymy z dzieckiem prawidłową wymowę poznanej głoski, prosimy, aby dziecko podało inne słowa z głoską f
  • podział słowa „farby” na sylaby i głoski, przeliczanie ich
  • prezentujemy znak graficzny litery, drukowany i pisany, wielkiej i małej litery F, f
  • prosimy dziecko o wyszukanie poznanej litery w różnych czasopismach lub książkach
  • następnie dziecko wodzi palcem po literach, pisze literę w powietrzu, na stole lub innych miejscach
  • rozwijanie pomysłowości i wyobraźni dziecka- dziecko otrzymuje kartkę z napisaną małą lub wielką literą f, F, prosimy dziecko, aby zamieniło literę w obrazek lub ozdobiło dowolnym materiałem
  • czytanie globalne wyrazu „farby”- dziecko otrzymuje kartkę z napisem „farby”, nazywa kolejne litery i z pomocą rodzica czyta wyraz (ćwiczenie możemy powtórzyć kilka razy w ciągu dnia)
  1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych

– „Tajemnicza książka” – każdy uczestnik zabawy otrzymuje książkę, którą kładzie na głowę. Stara

się utrzymać ją w tej pozycji podczas wykonywania kolejnych poleceń: Obracamy się,

Tańczymy, Chodzimy bokiem, Kucamy, Chodzimy do tyłu itp. Dziecko, któremu książka spadła

z głowy, zastyga przez chwilę w bezruchu. Powtarzamy zadanie kilka razy.

-„W księgarni” – dzieci zajmują dowolne miejsca na dywanie. Leżą na bokach. Na hasło rodzica: Książki się otwierają! – przechodzą do leżenia na wznak, wyciągają na boki wyprostowane ręce i nogi. Na hasło: Kartki się przewracają! – klaszczą w dłonie (rodzic mówi, ile stron ma książka, a dzieci tyle razy klaszczą). Na hasło: Książki się zamykają! – powracają do pozycji wyjściowej – leżenie na bokach, nogi podkurczone. Gdy N. powie: Książki stoją na regale, przechodzą do stania na baczność.

-„Odgadywanie tytułów bajek” – zabawa z rodzicami, rodzic przedstawia za pomocą gestów i ruchów postać z jakiejś bajki, np. Kubuś Puchatek, Król Lew, Śpiąca królewna, 101 Dalmatyńczyków- dziecko zgaduje nazwę postaci. Po udzieleniu poprawnej odpowiedzi następuje zamiana ról.

– „Nasze nogi” – dziecko z rodzicem tworzy parę. Przechodzimy do leżenia na plecach. Dotykamy się stopami w taki sposób, aby nogi zgięte w kolanach tworzyły w powietrzu kąt prosty. „Siłujemy  się” stopami, próbując wyprostować nogi. Ćwiczenie wykonują w taki sposób, żeby nie odrywać stóp od stóp partnera. Następnie odpychamy się od siebie stopami.

– „Baba Jaga patrzy” – rodzic jest Babą Jagą, dziecko stoi w jednej linii w wyznaczonym

miejscu. Baba Jaga jest odwrócona tyłem, ma zamknięte oczy i powtarza słowa: Raz, dwa, trzy,

Baba Jaga patrzy. W tym czasie dziecko biegnie w jej stronę. Baba Jaga odwraca się po wypowiedzeniu się tych słów. Dzieci muszą się w tym czasie zatrzymać w miejscu, do którego dobiegły i się nie ruszać. Baba Jaga chodzi i patrzy, czy nikt się nie rusza (może też rozśmieszać dzieci). Ten, kto się poruszy, wraca na start. Baba Jaga znów wypowiada słowa: Raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy. Ten, kto pierwszy dobiegnie do Baby Jagi,

wygrywa i w kolejnej rundzie staje się Babą Jagą.

  1. Zabawy równoważne na świeżym powietrzu – rysowanie kredą na kostce lub patykiem

na ziemi linii, następnie wędrowanie po niej noga za nogą. Można wprowadzić utrudnienie

– przerwy, kałuże, zygzaki.

  1. Dowolne gry i zabawy z rodzicami np. planszowe, układanie puzzli, układanki rozwijające wyobraźnię z dostępnych przedmiotów, układanie z kredek lub patyczków liter znanych dzieciom, nazywanie ich.

 

 

Temat: Jesteśmy autorami

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zainteresowań. Słuchanie bajek czytanych przez rodziców, próby opowiadania fragmentów bajek. Rozwijanie inteligencji językowej dzieci.
  2. Zestaw ćwiczeń porannych (z 1-go dnia). Kształtowanie nawyków kulturalnych. Przestrzeganie zasad kulturalnego spożywania posiłków:
  3. „Rodzaje książek” – wprowadzenie klasyfikacji książek ze względu na rodzaj. N. układa na podłodze stos dostępnych książek (różne rodzaje i tematyka, np. książki kucharskie, atlasy, albumy, przewodniki, słowniki, książki dla dzieci z obrazkami, bez obrazków, wiersze, proza) – jedna na drugiej, tak by nie było widać okładek. Dziecko kolejno wybiera po jednej książce i siada na dywanie. Następnie opisuje, jak wygląda wybrana przez niego książka: Co ma na okładce? Jaki ma tytuł? Co zawiera w środku? O czym jest? Następnie rodzic wyjaśnia, że książki mogą się różnić

wyglądem, tematem, rodzajem, budową, sposobem zapisu czy przeznaczeniem. Możemy posegregować biorąc pod uwagę jedną cechę: wielkość, grubość, rodzaj książki i przeliczyć je wskazując, których jest najmniej lub najwięcej.

  1. „Dla kogo?” – kończenie rozpoczętego zdania, budowanie logicznych wypowiedzi. Dzieci wybierają dowolne książki. Oglądają je, a następnie na forum kończę zdanie: Ta książka mogłaby być dla kogoś, kto lubi…
  2. „Części książki” – wprowadzenie słownictwa do czytania globalnego dotyczącego budowy książek. Rodzic przygotowuje wyrazy do czytania globalnego (wyrazy: autor, okładka, grzbiet, ilustracja, tytuł, numer strony, spis treści). Dzieci próbują odczytać pierwszą literę, następnie rodzic

czyta cały wyraz, a dzieci go powtarzają.

  1. „Budowa książki” – dzieci losują kartki z wyrazami przygotowanymi do poprzedniego zadania, z pomocą rodzica odczytują wyraz i umieszczają wylosowane karteczki w odpowiednich miejscach książki.
  2. „Quiz” – rozpoznawanie zdań prawdziwych i fałszywych, doskonalenie logicznego myślenia. Rodzic czyta zdania na temat budowy książek, a dzieci za pomocą dwóch kartek w kolorze czerwonym i zielonym głosują, czy są to zdania prawdziwe, czy fałszywe. Zdanie prawdziwe- dzieci podnoszą kartkę zieloną, fałszywe- czerwoną.

Przykładowe zdania:

–– Okładka to zewnętrzna część książki.

–– Autor to osoba, która napisała książkę.

–– Każda książka ma 5 stron.

–– Spis treści to miejsce, gdzie jest umieszczone nazwisko autora.

–– Ilustracja to rysunek w książce.

–– Ilustracje zawsze muszą być kolorowe.

–– Grzbiet książki to inna nazwa pierwszej strony.

–– Spis treści pozwala zobaczyć, co zawiera książka i na których stronach.

–– Okładka jest w środku książki.

  1. „Moja książka” –doskonalenie twórczego myślenia i zdolności grafomotorycznych,

przypomnienie przez rodziców rodzajów książek (kucharskie, przewodniki, dla dzieci, albumy, atlasy, słowniki itp.). Dzieci decydują, jaki rodzaj książki chciałyby stworzyć. Następnie projektyją okładkę do książki i prezentują ją ( rysowanie kredkami, malowanie farbami).

  1. „Ilustracja” – praca plastyczna w dowolnej technice. Dzieci tworzą ilustrację do swojej książki

z wykorzystaniem dowolnej techniki, np. farb, pasteli, kredek, mazaków, wyklejanek. Podpisują się na odwrocie kartki.

  1. „Dlaczego lubimy książki?” – zachęcanie dzieci do wypowiedzi na temat zalet książki, ukierunkowujemy rozmowę lub wyjaśniamy np.: Dzięki książkom poznajemy ciekawe historie i postaci. Uczymy się nowych słów. Uczymy się wyrażać myśli i rozumieć innych. Rodzic zadaje dziecku pytania: Lubicie, kiedy ktoś czyta wam książki? Jakie są wasze ulubione?

„Książkę mam – tobie dam” – zabawa rytmiczna dla całej rodziny do utworu La Raspa.

Pierwsza wersja:

Każde dziecko ma woreczek.

Cześć pierwsza: Worek mam – tobie dam x 4 (dzieci z innymi domownikami ustawiają się w kole i podają sobie worek).

Część druga skoczna: ja – Tobie, ja – Tobie (dzieci podają kolejnym uczestnikom zabawy worek, jak na taśmie w fabryce).

Druga wersja:

Zabawa rytmiczna z elementami orientacyjno–porządkowymi:

  1. Dzieci idą w rytmie: nóżka, nóżka, stop.
  2. Dzieci podskakują.
  3. Dzieci rytmicznie idą na kolanach.
  4. Dzieci podskakują.
  5. Dzieci rytmicznie idą do tyłu.
  6. Dzieci podskakują.
  7. Dzieci rytmicznie idą na kolanach i łokciach.
  8. Dzieci podskakują.
  9. Czytanie prostych książek złożonych z piktogramów i pojedynczych wyrazów. Ewentualnie

stworzenie wspólnie książki z piktogramami wg pomysłu rodzica, piktogramy mogą dotyczyć np. emocji, znaków drogowych, posiłków itp.

  1. „Pamięć” – zabawa doskonaląca pamięć. Zabawa dla całej rodziny. Siedzimy w kole na dywanie, zakrywamy oczy i głowę pochylamy do przodu, by nie podglądać. Na środku leżą różne rodzaje książek. Wybrana osoba zakrywa kawałkiem materiału jedną z książek i zadaje pytanie pozostałym uczestnikom: Której książki brakuje?Uczestnicy zabawy odgadują, która książka kryje się pod materiałem. Można utrudniać zadanie, np. zamieniając kolejność ułożonych elementów. W razie trudności możemy podpowiadać: podać kolor okładki, grubość i wielkość książki.
  2. Zabawy dowolne dzieci. Stosowanie form grzecznościowych w czasie zabawy.

 

 

Temat: Biblioteka.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci w kącikach zabawowych. Zabawy manipulacyjne – przewlekanie lub

nawlekanie koralików na sznureczki. Doskonalenie motoryki małej.

  1. Zestaw ćwiczeń porannych ( z poprzedniego dnia)
  2. „Jak wyglądają książki?” – poszerzanie słownika o przymiotniki, wzbogacenie mapy myśli. Dzieci podają różne określenia książek, ich wyglądu, materiału, z jakiego są zrobione- rodzic zapisuje skojarzenia na mapie myśli przygotowywanej w pierwszym dniu.

Czy książki są tylko papierowe? Gdy dzieci podadzą swoje pomysły, rodzic prezentuje dostępne książki ( papierowe, materiałowe, plastikowe, e–booki, audiobooki). Rodzic pyta czy dzieci wiedzą, co to są audiobooki i e–booki. Włącza wybrany przez siebie audiobook.

  1.  „Od… do…” – matematyczna zabawa dydaktyczna, doskonalenie umiejętności porównywania. Do wykonania zadań dzieci nie używają żadnych przedmiotów.

Dzieci mają następujące zadania:

  • ułożyć przygotowane im książki od najwyższej do najniższej
  • ułożyć książki od najcieńszej do najgrubszej
  • ułożyć książki od najlżejszej do najcięższej.

Następnie dzieci otrzymują linijki, centymetr krawiecki oraz wagę (jeśli brak

wagi, wykonujemy konstrukcję z wieszaka i dwóch torebek foliowych). Za pomocą tych przedmiotów sprawdzamy,  z dzieckiem czy poprawnie wykonało zadanie.

  1. „Na półce” –segregowanie książek w bibliotece domowej.

„Znajdź” – zabawa dydaktyczna, wyszukiwanie książek. Dzieci wykonują zadania:

  1. Znajdź 3 najmniejsze książki.
  2. Znajdź 5 książek dla dzieci.
  3. Znajdź 3 książki o świecie roślin.
  4. Znajdź 2 książki o świecie zwierząt.
  5. Znajdź 1 książkę dla dziewczynek i 1 dla chłopców.
  6. „Po kratkach” – zabawa ćwicząca umiejętności grafomotoryczne, odtwarzanie wzorów, szlaczków, obrazków, figur w kratkach zeszytowych. Przygotowujemy kartkę w kratkę i kolorowe kredki, rodzic zamalowuje kratki tworząc różne wzory, dzieci je odwzorowują.
  7. „Rymy” – zabawa językowa z wykorzystaniem rymów. Rodzic wypowiada jedno słowo, dzieci szukają do niego rymu. Zwracamy uwagę, aby wypowiadane przez dzieci słowa zawsze miały swoje znaczenie, dzieci często podają słowa, których nie ma w języku polskim. Po chwili zamiana ról- dzieci podają słowo, rodzice rym.
  8. Wykonanie zakładki do książki z dostępnych materiałów.

 

Pomocne strony:

 

https://www.youtube.com/watch?v=DHRutAEF4Zs

https://www.youtube.com/watch?v=L2PQj85PYDY

https://przedszkolankowo.pl/2018/02/26/jak-powstaje-ksiazka-tekst-pomoce/

https://przedszkolankowo.pl/2018/04/20/dzien-ksiazki-kilka-pomyslow-na-zabawy/

https://miastodzieci.pl/kolorowanki/k/bajki-i-basnie/

http://zagadkidladzieci.net/zagadki/Zagadki+dla+dzieci+o+postaciach+z+bajek

https://www.superkid.pl/prace-plastyczne-zakladki

https://www.bajkidoczytania.pl/litery-cyfry-znaki-do-druku

 


 

Drodzy Rodzice!

            Przed nami kolejny etap aktywności domowych. Dziękuję Państwu za poświęcony czas dzieciom na zdobywanie wiadomości w ubiegłym tygodniu. Dzięki temu przypomniały sobie i utrwaliły wiedzę dotyczącą zwierząt mieszkających na wsi. W kolejnych dniach zajęcia dotyczyć będą pracy rolnika. Myślę, że ten temat również zainteresuje dzieci i chętnie zaangażują się w praktyczne działania, które zaplanowałam na przyszły tydzień.

Serdecznie pozdrawiam wszystkie dzieci razem i każdego z osobna.

Kochane „Biedronki”! –  bardzo za Wami tęsknię i często myślę o Was- Jak spędzacie czas? Czy staracie się być grzeczni? Czy słuchacie rodziców? Czy tęsknicie za przedszkolem, kolegami, koleżankami? Obiecuję, że po powrocie do przedszkola będzie mnóstwo wspaniałej zabawy!!! Ściskam Was bardzo mocno i wierzę, że już niedługo się spotkamy.

E.Kostyła

 

            Założenia programowe Kwiecień 20-24.04.2020

 

Temat tygodnia: Praca rolnika.

 

Cele:

  • poznanie różnic między słomą a sianem
  • doskonalenie umiejętności szeregowania
  • doskonalenie umiejętności rozpoznawania i podawania nazw roślin rosnących na polu
  • doskonalenie chwytu pęsetkowego i motoryki małej
  • rozszerzanie słownika dziecka
  • doskonalenie umiejętności opisu
  • doskonalenie umiejętności dostrzegania związków przyczynowo-skutkowych
  • poznanie nazw i działania maszyn rolniczych
  • rozwijanie ekspresji twórczej
  • poszerzanie wiedzy na temat produktów ekologicznych

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Na polu.
  2. Polne rośliny.
  3. Jak powstaje chleb.
  4. Maszyny rolnicze.
  5. Produkty ekologiczne.

 

Temat: Na polu.

  1. Zabawy konstrukcyjne z klocków- doskonalenie koordynacji ręka- oko.
  2. Ćwiczenia poranne:

 „Wyścigi raków”- wyznaczamy linię startu i mety, dzieci leżą na plecach, na sygnał rodzica podnoszą tułów do góry i podpierając się rękami i nogami, idą do mety;

„Przeciąganie liny”- do tego ćwiczenia zamiast liny możemy użyć szalika lub lub związanych chustek, wyznaczamy ich środek oraz linie, których nie można przekraczać, na sygnał rodzica przeciągamy szalik z dzieckiem, wygrywa ten, kto przeciągnie znacznik za swoją linię.

  1. „Wieś i miasto”- szukanie różnic i podobieństw na podstawie zdjęć terenów wiejskich i miejskich, rodzic prosi dziecko o wskazanie różnic i podobieństw oraz zadaje pytanie:„ których terenów w Polsce jest więcej?”
  2. „Skojarzenia ze słowem wieś”- swobodne wypowiedzi dzieci na temat słowa „wieś”.
  3. Pokaz dziecku ilustracji przedstawiającej siano i słomę, pytamy dzieci czym się różnią oraz podajemy informację (siano- wysuszona trawa, pożywienie dla zwierząt, słoma- odpadowy materiał po koszeniu zboża, siano- bardziej miękkie, słoma szorstka, siano- zielone, słoma- żółta. W razie możliwości udostępniamy dzieciom siano i słomę do polisensorycznego poznania. „Czytanie globalne wyrazów”- przygotowujemy dwa paski z napisanymi wyrazami: słoma i siano- odczytanie ich przez rodzica potem wspólnie czytamy z dzieckiem i na koniec dzieci odczytują je samodzielnie.
  4. „ Do czego służy strach na wróble”- rozmowa kierowana, zadajemy dziecku pytania: Do czego służy strach na wróble na polu? Kogo ma odstraszać? Dlaczego odstrasza się ptaki z pól? Co takiego robią? Co wyjadają ptaki na polu?
  5. Praca plastyczna „Myszy z siana”- do wykonania pracy potrzebne są koszulki do segregatora, siano, druciki kreatywne, klej, nożyczki i papier kolorowy. Dzieci wypychają koszulki sianem i przewiązują nitką tak, by powstały myszki, następnie doklejają ogonki z drucików kreatywnych, oczy i uszy z papieru. Udzielenie pochwał dzieciom, wspólna zabawa wykonaną pracą.
  6. Zabawa matematyczna- sprawdzanie długości pojedynczych źdźbeł siana lub trawy, szeregowanie, układanie ich od najmniejszego do największego i odwrotnie.
  7. „ Od ziarenka do bochenka”- opowieść ruchowo-naśladowcza połączona z ćwiczeniami artykulacyjnymi. Czytamy dzieciom zdania, dzieci naśladują odgłosy i przedstawiają ruchem opowieść. 1.„Jedziemy dziś do gospodarstwa rolnego pociągiem i przekonamy się jak wygląda życie na wsi ( odgłos ciuch, ciuch oraz tworzenie z dzieckiem pociągu). 2. „Jedziemy na konikach do pana rolnika” ( odgłos kląskania, podskoki konika). 3. „ Praca rolnika”. „Najpierw rolnik sieje zboże” ( odgłos- sieje je, sieje je, sieje je, ruch ręką naśladujący siew), deszcz pada na pole ( odgłos kap, kap, kap, ruch rękami z góry na dół). 4. „Słońce grzeje całe lato” ( odgłos uf, uf, uf, wskazujemy słońce). 5. „Nastała pora zbiorów, już na pole wyjeżdża kombajn” ( odgłos- wrr, wrr, wrr, ruch kierowania kombajnem). 6. „Kombajn przesypuje ziarno na przyczepę” (odgłos szszsz, szszsz, szszsz). 7. „Rolnik wiezie siano ciągnikiem do młynarza” (odgłos wrrr, wrrr, wrr). 8. „Młynarz w młynie zmiele ziarno” (szerokie otwieranie ust i kręcenie szczęką). 9. „ Z ziaren powstaje mąka” ( odgłos aaa psik). 10. „Mąka jest gotowa, do piekarni jedziemy samochodem” ( odgłos brum, brum, brum, ruch kierowania autem). 11. „Nocą kiedy dzieci śpią” ( odgłos chrapania, przyjmujemy pozycję do snu) piekarz piecze z mąki chleb i bułki ( naśladowanie ruchem wyrabianie ciasta). 12. „ Z samego rana samochody ( odgłos brum, brum, brum) z piekarni rusza do sklepu, by dostarczyć pieczywo, uwaga jeszcze gorące ( ruch dmuchania na dłoń), ale jak pięknie pachnie ( ruch wąchania, głęboki wdech nosem, wydech ustami). 13. „Wracamy pociągiem do domu” ( odgłos ciuch, ciuch, ciuch).

 

Osłuchanie z piosenką „ Zasiali górale owies”.

Zasiali górale owies, owies,
Od końca do końca, tak jest, tak jest!
Zasiali górale żytko, żytko,
Od końca do końca wszystko, wszystko!

A mom ci ja mendelicek,
W domu dwa, w domu dwa!
U sąsiada śwarnych dziewuch
Gromada, gromada.
A mom ci ja trzy mendele,
W domu dwa, w domu dwa!
Żadna mi się nie podoba,
Tylko ta, tylko ta!

Zasiali górale owies, owies,
Od końca do końca, tak jest, tak jest!
Pożęli górale żytko, żytko,
Od końca do końca wszystko, wszystko.

A na polu góraleczek
Gromada, gromada,
Czemużeś się wydawała,
Kiejś młoda, kiejś młoda?
Czemużeś się wydawała,
Kiejś mała, kiejś mała?
Będzie z ciebie gospodyni
Niedbała, niedbała!

Temat: Polne rośliny.

 

  1. Układanie kompozycji z dowolnych materiałów, rozwijanie u dzieci pomysłowości, wyobraźni przestrzennej i inteligencji wizualno-przestrzennej.
  2. „Rośliny zbożowe”- rozpoznawanie roślin zbożowych, okopowych, oleistych i włóknistych na podstawie naturalnych okazów lub zdjęć, klasyfikowanie ich i nazywanie z pomocą rodziców ( rośliny zbożowe- żyto, pszenica, owies; okopowe- buraki, ziemniaki, marchew; oleiste- słonecznik, len, rzepak; włókniste- len) . Dzieci zastanawiają się nad nazwą „rośliny okopowe”- wyjaśniamy, że okopuje się je podczas sadzenia i wykopuje z ziemi, wyjaśniamy również pochodzenie nazwy roślin oleistych i włóknistych ( produkcja oleju oraz wytwarzanie nici i włókien).
  3. Zabawa ruchowa przy piosence „Zasiali górale”. Układanie dostępnych roślin w obręczy ze wstążki, przy włączonej muzyce dzieci dowolnie poruszają się wokół, na przerwę w muzyce wskazują roślinę, której nazwę wypowie rodzic.
  4. Jak powstaje popcorn?- prezentacja dziecku popcornu, zadanie pytań: Kiedy najczęściej jemy popcorn? Czy popcorn może być tylko słony? Do czego jeszcze można wykorzystać kukurydzę?- wyjaśniamy: mąka kukurydziana lub kukurydza konserwowa. Degustacja przygotowanego popcornu. Ćwiczenie matematyczne- przeliczane ilości popcornu.
  5. Zabawa plastyczna- przyklejanie ziarenek kukurydzy lub popcornu do kartki, tworzenie przez dzieci własnej kompozycji. Opisywanie gotowej pracy plastycznej.
  6. Zabawa manipulacyjna- oddzielanie ziaren kukurydzy od ziaren fasoli. ćwiczenie chwytu pęsetkowego.
  7. Ćwiczenia gimnastyczne. 1. „Maszyny rolnicze”- rodzic wymienia nazwy różnych maszyn rolniczych, dzieci naśladują maszyny ruchem oraz odgłosem wydawanym przez maszynę (traktor, kombajn, młynek, wóz z konikiem). 2. „Noszenie wody”- dzieci naśladują pracę rolnika, który nosi wodę, wkładamy dłuższy prosty patyk między łopatki dzieci i wypowiadamy polecenia: w prawo zwrot, w lewo zwrot- dzieci przemieszczają się we wskazanym kierunku.
  8. Zabawy dowolne dzieci przy znanej piosence „Rolnik sam w dolinie”, zachęcanie do wspólnego śpiewania, przypomnienie słów i melodii piosenki.

 

 

Temat: Jak powstaje chleb?

 

  1. Słuchanie wierszy i bajek zachęcających dzieci do jedzenia zdrowych pokarmów.
  2. Degustacja różnego rodzaju pieczywa ( pszenne, żytnie, razowe, bułka, rogal, bułka maślana). Dzieci dostają na talerzykach kawałeczki różnego rodzaju produktów piekarskich, smakują pieczywo, określają jego smak, zapach, kształt, porównują kolor, przeliczają je. Zachęcamy, by przy opisywaniu używały jak największej ilości przymiotników.
  3. Skąd się bierze chleb?- rozmowa z dzieckiem na temat różnych rodzajów mąki, z której pozyskuje się produkty piekarskie. Zadanie dzieciom pytań: Skąd się bierze chleb? Czy wszystkie rodzaje pieczywa, które wam smakowały zrobione były z mąki pszennej? Jakie rodzaje mąki wyróżniamy?- ziemniaczana, żytnia, razowa, kukurydziana, jaglana. Zabawa w rozpoznawanie kawałków pieczywa po smaku ( z zamkniętymi lub zawiązanymi oczami), określanie jego smaku.
  4. „Zawody”- prezentacja obrazków osób pracujących w różnych zawodach, wśród nich powinny być (piekarz, młynarz, rolnik). Prosimy dziecko o wybranie tych obrazków, które wskazują osoby biorące udział w produkcji chleba i nazwały wykonywany zawód.
  5. Anna Dąbrowska – opowiadanie „Praca rolnika”.Pewnego lata mała Aniela przyjechała do swoich dziadków na wieś. Była bardzo szczęśliwa, że może być ze swoją kochaną babcią, która piecze najpyszniejsze ciasta, może zajadać porzeczki i maliny prosto z krzaka i leżeć na świeżym pachnącym sianie, głaskać krowy i konie. Po 2 dniach Aniela zauważyła, że dziadek długo przebywa na polu i przychodzi bardzo zmęczony późnym popołudniem, a babcia wstaje wcześnie rano i ciągle coś robi. Przyszło jej też do głowy pytanie: – Dziadku jak to się dzieje, że rosną te wspaniałe owoce w sadzie i warzywa na polu? Dziadek odpowiedział: – Wisz dziecko, żeby były dorodne warzywa i owoce trzeba o nie dbać przez cały rok. Wczesną wiosną trzeba przekopać grządki w ogródku i przeorać pole. Robi się to po to, aby ziemia była spulchniona, napowietrzona i aby woda z deszczu mogła ją łatwo nawilżać. Potem kiedy złagodnieją mrozy można wysiewać niektóre bardziej odporne na spadki temperatury warzywa, a w późniejszym czasie resztę warzyw. Są to, np. ziemniaki, marchewka, buraki, pietruszka. Obsiać takie pole to długotrwała ciężka praca, całe szczęście, że żyjemy w czasach maszyn, które pomagają w pracy rolnika. Trzeba też nawozić ziemię aby rośliny były dorodne oraz pielić grządki by chwasty nie zabierały składników odżywczych i nie powodowały cienia. Warzywa i owoce dojrzewają w różnym czasie. Jeszcze podczas lata zbieram kapustę, marchew, , potem ziemniaki, a we wrześniu buraki, jabłka i gruszki z sadu. Zbieranie plonów to ciężka praca. Na ten czas zatrudniam osoby do pomocy, sam nie dał bym rady. Wiele warzyw, np. ziemniaki, marchew rosną w ziemi, trzeba je wyciągnąć, a nawet wykopać stąd nazwa „wykopki” na zbiór ziemniaków. Kiedy warzywa i owoce są już zebrane trzeba je posegregowań na te najlepsze, które chcę sprzedać do skupu, hurtowni czy przetwórni, używać we własnej kuchni. Potem na te mniej dorodne, które mogę dawać moim zwierzętom, np. konie chętnie jedzą marchewkę i jabłka, świnie lubią ziemniaki. Segregujemy też gatunkami. Posegregowane warzywa przeznaczone do sprzedaży trzeba powarzyć po 20 i 50 kg i wsypać do worków. A potem zawieść do odbiory czyli hurtowni warzyw lub przetwórni, w której warzywa się przerabia np. na gotowe sałatki, surówki, buraczki w słoiku. Stamtąd warzywa trafiają najczęściej do sklepów, restauracji, stołówek. A na końcu do naszych brzuszków. Kiedy sprzedam już owoce swojej pracy nawożę pole, aby ziemia była żyzna na przyszły rok. Warto się starać, ponieważ warzywa są bardzo zdrowe, a ludzie o tym wiedzą i coraz chętniej chcą je jeść. I tak to się kręci. W zimie można trochę odpocząć od pracy. Jednak codziennie trzeba zajmować się zwierzętami i przygotować maszyny na następne prace, które trzeba rozpocząć wczesną wiosną. – Oj dziadku, dziadku ty to masz ciężko.
    – Tak, mam, ale razem z babcią kochamy to co robimy.

 

Rodzic prosi dziecko, aby spróbowało wspólnie z nim opowiedzieć treść, chętne dzieci zaczynają opowiadać, dzieci układają po jednym zdaniu. Następnie pytamy dziecko, jakie emocje i odczucia towarzyszyły bohaterom.

  1. Dyskusja z dzieckiem na temat uczucia doceniania, zadajemy dziecku pytania: Co to znaczy być docenionym? Czy jest to przyjemne uczucie? Za co kogoś można docenić? Czy wy czuliście się kiedyś docenieni? W jakiej to było sytuacji? Jak komuś można okazać, że się go docenia?- swobodne odpowiedzi dzieci na zadane pytania.
  2. „Czuję się doceniony”- dzieci otrzymują kartki i kredki, rodzic prosi, aby narysowały sytuację, w której czuły się docenione. Następnie prezentują rodzicom swoją pracę i opowiadają o sytuacji, która im się przydarzyła.
  3. Zabawa logopedyczna z kawałkiem chleba- usprawnianie aparatu mowy. Dziecko dostaje kawałek chleba ze skórką, smakuje ją, przeżuwa, mlaska, grysie skórkę, oblizuje.
  4. Zabawa manualna- przygotowanie ciasta na chleb, wypiek chleba, degustacja.

 

Temat: Maszyny rolnicze.

 

  1. Zabawy dowolne dzieci. Po skończonej zabawie czynności porządkowe i gospodarcze: porządkowanie klocków lub innych zabawek, segregowanie ich według rodzaju.
  2. Rozmowa z dzieckiem na temat różnych narzędzi i maszyn rolniczych oraz bezpieczeństwa ich wykorzystywania. Prezentacja obrazków przedstawiających podstawowe narzędzia rolnicze: pług do orania ( wyjaśniamy, że napowietrza glebę, odwraca jej wierzchnią warstwę), brona ( wyrównuje powierzchnię gleby, działa jak grabie), siewnik ( służy do zasiewu zbóż) oraz inne narzędzia kosa, gracka łopata.
  3. Zabawa „Kosiarze”- zabawa fabularyzowana z muzyką. Przy włączonej muzyce dzieci naśladują ruchy kosiarzy (ruchy obu ramion jednocześnie). Na przerwę w muzyce kosiarze odpoczywają- dzieci siadają ze skrzyżowanymi nogami. Zabawa jest kontynuowana, gdy dzieci ponownie usłyszą muzykę.
  4. „Traktor”- wykonanie pracy plastycznej. Dzieci tworzą traktor z dwóch patyczków logopedycznych lub innych, które przyklejają do kartki. Dodają kółka z papieru kolorowego oraz dorysowują kierownicę i resztę rysunku według własnego pomysłu.
  5. Zabawy dowolne, zachęcanie dzieci do oglądania dostępnych czasopism lub książek przedstawiających dawne i współczesne maszyny rolnicze podczas pracy, rozmowa z dzieckiem na ich temat- poszerzanie słownika dzieci związanego z uprawą ziemi.
  6. Zabawa plastyczna rozwijająca wyobraźnię- rysowanie przez dziecko maszyny przyszłości, która ułatwi rolnikom pracę na polu, potrzebne materiały: kartki i kredki.

 

  1. Ćwiczenia słuchowe, przypomnienie piosenki „Rolnik sam w dolinie”. Zachęcamy do wspólnego śpiewania

 

Rolnik sam w dolinie, rolnik sam w dolinie.
Hejże dzieci, hejże ha, rolnik sam w dolinie.
Rolnik bierze żonę, rolnik bierze żonę,
Hejże dzieci, hejże ha, rolnik bierze żonę.
Żona bierze dziecko, żona bierze dziecko.
Hejże dzieci, hejże ha, żona bierze dziecko.
Dziecko bierze kotka, dziecko bierze kotka.
Hejże dzieci, hejże ha, dziecko bierze kotka..
Kotek bierze myszkę, kotek bierze myszkę.
Hejże dzieci hejże ha, kotek bierze myszkę.
Myszka bierze serek, myszka bierze serek.
Hejże dzieci hejże ha, myszka bierze serek
Ser zostaje w kole, bo nie umiał w szkole     
Tabliczki mnożenia, ani podzielenia.

 

Temat: Produkty ekologiczne.

 

  1. Czytanie dziecku dostępnej literatury według ich zainteresowań- rozwijanie zainteresowania książką, bogacenie słownictwa dziecka.
  2. Czym jest gospodarstwo ekologiczne?- rozmowa z dzieckiem. Wyjaśniamy dziecku czym jest gospodarstwo ekologiczne np. w czasie produkcji żywności zakaz używania chemicznych środków ochrony roślin, nawozów sztucznych, pasz przemysłowych, stymulatorów wzrostu, karmienie zwierząt paszą produkowaną w tym gospodarstwie, konieczność zachowania różnorodności gatunków roślin i zwierząt.
  3. Prezentacja dziecku symbolu żywności ekologicznej, wspólne opisywanie symbolu, przeliczanie gwiazdek przez dzieci.
  4. Projektowanie własnych symboli żywności ekologicznej według pomysłu dzieci, potrzebne materiały: kartki, kredki.
  5. „Ekologiczna żywność”- porównywanie zdjęć warzyw i owoców pochodzących z gospodarstwa ekologicznego, poszukiwanie produktów w gazetach, czytanie cyfr na cenach.

Wyjaśniamy dziecku, że uprawy pięknych, okazałych owoców i warzyw są wspomagane szkodliwymi dla zdrowia środkami chemicznymi, natomiast owoce i warzywa pochodzące z gospodarstwa ekologicznego są naturalne i bezpieczne dla naszego zdrowia, do ich uprawy nie stosuje się szkodliwych dodatków i konserwantów.

  1. „Ekologiczne gospodarstwo”- zachęcam do założenia ekologicznego mini gospodarstwa na parapecie okna, potrzebne materiały: doniczki, ziemia, cebulka, pietruszka, nasiona. Wspólnie z dzieckiem sadzimy lub siejemy warzywa, hodujemy, pielęgnujemy, obserwujemy z dzieckiem każdego dnia, wymieniamy się spostrzeżeniami.
  2. „Słoneczniki”- zabawa plastyczna. Dzieci wycinają płatki z żółtego papieru i naklejają je na papierowe talerzyki. W środku przyklejają ziarna słonecznika, całość przyklejają do kartki technicznej. Wycinają łodygę, liście i doklejają te elementy do słonecznika.
  3. „Zbieranie ziaren”- zabawa ruchowa. Przygotowujemy z dzieckiem kartki z cyframi od 0 do 10, rozsypujemy na talerzu dowolne ziarenka, dziecko otrzymuje plastikowy kubek i porusza się w rytm muzyki. Na jego przerwę rodzic pokazuje dziecku kartonik z cyfrą, a dziecko umieszcza w kubeczku tyle ziarenek, ile wskazuje cyfra. Wspólnie sprawdzamy poprawność wykonania zadania.

 

            Pomocne strony:

 

            https://naogrodowej.pl/czy-wiesz-jakie-to-zboze/

            https://pl.depositphotos.com/stock-photos/pieczywo.html

            https://www.youtube.com/watch?v=ywS5YL9m6pI

            http://zasobyip2.ore.edu.pl/uploads/publications/cc9accae6df9acb44c3b27bd6e93e998

            https://pixabay.com/pl/images/search/pojazdy%20rolnicze/

            https://www.youtube.com/watch?v=kVVKcnxqm9U

            https://www.youtube.com/watch?v=WV57FDY8tBs

            https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2017/02/narzędzia-ogrodnika-plansze.pdf

            http://podr.pl/wp-content/uploads/2017/07/JAK-PRAWIDŁOWO-OZNAKOWAĆ-I-ROZPOZNAĆ-PRODUKTY-EKOLOGICZNE.pdf

 

 

 

 


 

         Drodzy Rodzice!

 

         Za nami pełen wrażeń tydzień świąteczny. Jestem pewna, że z pomocą Państwa dzieci przypomniały bądź utrwaliły sobie wiadomości dotyczące tradycji i zwyczajów wielkanocnych. Dziękuję za poświęcony im czas , a kolejny nasz temat dotyczyć będzie zwierząt hodowlanych.

Dzieci doskonale znają nazwy zwierząt mieszkających na wsi, postarajcie się porozmawiać o nich. Podajcie ich nazwę, podzielcie ją na sylaby- przeliczcie je, posłuchajcie odgłosów wydawanych przez zwierzęta, spróbujcie je naśladować,   opiszcie wspólnie wygląd zwierząt, kształt, wielkość, nawyki żywieniowe, przeliczcie je. Mogą Państwo wspólnie z dzieckiem wykonać dowolną pracę plastyczną wykorzystując dostępne materiały. Wspaniałą zabawą z rodzicami  są również  zabawy w naśladowanie zwierząt- dzieci bardzo je lubią. Zachęcam  do aktywnego spędzania wolnego czasu. Poniżej przedstawiam tematykę kolejnych dni. Pozdrawiam- E.Kostyła.

 

 

       Założenia programowe – Kwiecień   15-17.04.2020

 

Tematyka tygodnia: Zwierzęta na wiejskim podwórku.

 

Cele:

-utrwalenie informacji dotyczących zwierząt wiejskich oraz ich młodych

-wprowadzenie litery Ł/ł

-pogłębianie wiedzy na temat jajek, ich budowy i sposobów ich wykorzystania;

-poznanie ptaków znoszących jajka;

-doskonalenie umiejętności ich porównywania;

-doskonalenie umiejętności rozróżniania fikcji i rzeczywistości;

-poszerzanie wiedzy na temat wyglądu i zwyczajów zwierząt hodowlanych np. świnki

 

Tematy kolejnych dni:

  1. Zwierzęta wiejskie.
  2. Skąd się biorą jajka?
  3. Czy świnka to brudne zwierzę?

 

Temat: Zwierzęta wiejskie.

 

  1. Układanie z kredek lub patyczków poznanych liter. Próby podawania nazw liter.
  2. Ćwiczenia poranne z elementem rzutu- doskonalenie umiejętności rzutu do celu- dzieci stają na wyznaczonej linii i kolejno wrzucają wybrane przez Państwa elementy np. do pudełka.

Wspólne wykonywanie ćwiczeń gimnastycznych przez naśladowanie rodziców np. 5 przysiadów, 3 pajacyki, 3 obroty wokół siebie.

  1. Zabawa „ Lusterka”- dzieci siedzą naprzeciwko rodziców, jedno z nich pokazuje minę, a drugie naśladuje, po każdym pokazie zamiana rolami.
  2. Wprowadzenie litery ł, Ł – pokaz napisanej litery, pisanie po śladzie prezentowanej litery, pisanie w powietrzu litery Ł,ł pisanie litery palcem po podłodze, układanie litery z nitki na stoliku, wskazywanie litery w czasopismach lub książkach, wskazywanie wyrazów z literą ł, Ł podawanie nazw przedmiotów znajdujących się w najbliższym otoczeniu rozpoczynających się głoską ł.
  3. Praca z wierszem S. Kraszewskiego „Na wiejskim podwórku”- rozpoznawanie przez dziecko nazw zwierząt mieszkających na wsi oraz ich młodych.

 

Wiersz „Na wiejskim podwórku”.

Stanisław Kraszewski

 

Na podwórko dumne matki prowadziły swoje dziatki:

Krowa – łaciate cielątko,

Koza – rogate koźlątko,

Owca – kudłate jagniątko,

Świnka – różowe prosiątko,

Kurka – pierzaste kurczątko,

Gąska – puchate gąsiątko,

Kaczka – płetwiaste kaczątko,

Każda prowadzi swoje dzieciątko!

Wtem ujrzały pieska Burka, który urwał się ze sznurka.

Tak się bardzo przestraszyły, że aż dzieci pogubiły.

Krowa – łaciate cielątko,

Koza – rogate koźlątko,

Owca – kudłate jagniątko,

Świnka – różowe prosiątko,

Kurka – pierzaste kurczątko,

Gąska – puchate gąsiątko,

Kaczka – płetwiaste kaczątko,

Każda zgubiła swoje dzieciątko!

Wtem gospodarz konną furką wjechał prosto na podwórko.

Zszedł czym prędzej ze swej furki, zamknął Burka do komórki.

Lamentują biedne mamy: „Co my teraz robić mamy?”.

Wtem z kryjówek wyszły dziatki, odnalazły swoje matki:

Krowę – łaciate cielątko,

Kozę – rogate koźlątko,

Owcę – kudłate jagniątko,

Świnkę – różowe prosiątko,

Kurkę – pierzaste kurczątko,

Gąskę – puchate gąsiątko,

Kaczkę – płetwiaste kaczątko,

Znalazło mamę każde dzieciątko.

 

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje pytania:

O jakim wydarzeniu mowa była w wierszy?

Kto spowodował kłopoty?

Co zrobił gospodarz?

Następnie rodzic nazywa zwierzę, a dzieci starają się nazwać jego potomstwo: koż np. krowa- cielę, koza- koźlątko, gąska- gąsiątko.

  1. „Odgłosy zwierząt”- rodzic zadaje dzieciom pytanie: Jakie zwierzęta można spotkać na wiejskim podwórku? Jakie odgłosy wydają?
  2. Zabawa ruchowa „Zwierzęta”- rodzice podają nazwę zwierząt, dzieci naśladują ruchem jego poruszanie się.
  3. Przygotowanie eksperymentu na kolejny dzień, dzieci zanurzają w occie kilka jajek, można do jajek doda barwnik spożywczy.
  4. Słuchanie piosenki „Stary Donald farmę miał”- słowa i muzyka tradycyjne.

 

  1. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie krowę miał ija, ija o!
    Krowa mu, krowa – mu, krowa – mu, mu, mu.
    Ija, ija o!2. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie świnkę miał ija, ija o! 
    Świnka chrum, świnka – chrum, świnka – chrum, chrum, chrum.
    Ija, ija o! 3. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie kury miał ija, ija o! 
    Kury ko, kury – ko, kury – ko, ko, ko. 
    Ija, ija o!
  2. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie gąskę miał ija, ija o! 
    Gąska gę, gąska – gę, gąska – gę, gę, gę.
    Ija, ija o!5. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie kaczkę miał ija, ija o! 
    Kaczka kwa, kaczka – kwa, kaczka – kwa, kwa, kwa.
    Ija, ija o!6. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie owce miał ija, ija o!
    Owce be, owce – be, owce – be, be, be.
    Ija, ija o!7. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie kotka miał ija, ija o!
    Kotek miau, kotek – miau, kotek – miau, miau, miau.
    Ija, ija o!8. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
    A na tej farmie pieska miał ija, ija o!
    Piesek – hau, piesek – hau, piesek – hau, hau, hau.
    Ija, ija o!
  3. Pisanie pośladzie wybranych konturów zwierząt hodowlanych na wiejskim podwórku.
  4. „Patyczkowe zagrody”- zabawa plastyczna, dzieci rysują kredkami zwierzęta wiejskie, wycinają je i przyklejają do patyczków od szaszłyka, następnie tworzą płotek wbijając je w doniczki z kwiatami.
  5. Zabawy dowolne dzieci klockami konstrukcyjnymi, układankami geometrycznymi, układankami figurek zwierząt wiejskich według własnego pomysłu.

 

Temat: Skąd się biorą jajka?

 

  1. Zabawy dowolne dzieci z rodzicami np. w rodzinę.
  2. „Ptaki i ich jajka”- rodzic zadaje dzieciom pytanie : Jakie zwierzęta znoszą jajka? Czy są to tylko ptaki? Pokaz dzieciom różnych zdjęć ptaków. Pokaz różnych zdjęć jajek ptaków, porównywanie koloru i wielkości jaj przez dzieci. Zadanie pytania : Czym różnią się kury od koguta? Pokaz zdjęcia kury i koguta- wskazywanie przez dzieci różnic i podobieństw w ich wyglądzie. Na koniec rodzic przekazuje informacje o kurach : jest ptakiem, który kiepsko lata, zniesienie jajka zajmuje jej więcej niż dobę, jest mniejsza od koguta.
  3. „Jak wygląda pisklę?- zabawa plastyczna- wykonanie pisklaków techniką stemplowania, rodzic przygotowuje stempel z korka, dziecko moczy go w żółtej farbie i stempluje na kartce papieru, następnie dorysowuje do śladu stempla nogi, dziób, oczy i skrzydełka- powstaje pisklę, dzieci tworzę prace plastyczne, rodzice oceniają, udzielają pochwał i dekorują nimi wybrane miejsca w domu.
  4. „Jakie potrawy można zrobić z jajek?”- dzieci tworzą książkę kucharską zawierającą potrawy z jajek, rysują swoje pomysły ( np. jajecznica, jajko sadzone, jajko na twardo, jajka faszerowane, kogel-mogel)- prace oceniają rodzice, wspólnie z dziećmi je uporządkowują i łączą za pomocą wstążki w książkę kucharską. Rodzic zadaje pytanie: Jak robi się jajko na miękko lub na twardo? Następnie gotuje jajka, dzieci obserwują co stało się z jajkiem- ugotowanym na twardo i miękko? Wspólna degustacja jajek- swobodne wypowiedzi dzieci.
  5. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych: dzieci rozbiegają się w wyznaczonym miejscu, rodzic wydaje polecenie, dzieci naśladują ruchy i głos danego zwierzęcia:

– piesek szczeka

            -kotek miauczy

            -kura gdacze

            -kaczka kwacze

            -gąska gęga

            -owca beczy

            -koza meczy

            -indor gulgocze

            -krowa ryczy

            -konik parska

            -pies warczy

 

  1. „Koci spacer”- dzieci wykonują ćwiczenie równoważne, stopa za stopą, ręce w bok- pokonują w ten sposób wskazaną powierzchnię, następnie wykonują to samo ćwiczenie z akcentowaniem uginania nogi w przód lub tył.
  2. „Pełzające dżdżownice- dzieci kładą się na podłodze- najpierw przodem, potem tyłem ciągną swoje ciało w dowolnym kierunku.
  3. „Pisklęta” – zabawa plastyczna. Dzieci moczą dłoń w żółtej farbie, odciskają ją na kartce papieru i wycinają, na środku odcisku rysują oczy i dziób, następnie przyklejają wyciętą dłoń do słomki do napojów. Potem składają w harmonijkę pomarańczowe paski papieru, przyklejają je do pracy tak, by imitowały nogi pisklęcia. Całość można ozdobić dodatkowo żółtymi piórkami.
  4. Eksperyment „Z czego składa się jajko? Dzieci rozbijają jajko i wyszczególniają białko i żółtko. Omawiają wyniki eksperymentu z poprzedniego dnia. Rodzic pyta jak wygląda jajko po umieszczeniu w occie? Dlaczego jajko zrobiło się gumowate?( ocet wchłonął cały wapń umieszczony w skorupce, następnie rodzic podświetla jajko, dzieci mogą dostrzec białko i żółtko.

 

Temat: Czy świnka to brudne zwierzę?

 

  1. Zabawy dowolne dzieci według ich zainteresowań, wdrażanie dzieci do odkładania zabawek, po skończonej zabawie, na swoje miejsce.
  2. „Świnki w bajkach”- rodzic prosi dziecko o wymienienie bajek, w których występują świnki( np. Kubuś Puchatek, Trzy małe świnki, Świnka Peppa). Dzieci oglądają wspólnie z rodzicami fragment wybranej bajki i rozmawiają o świnkach z filmu: gdzie żyją, jak wyglądają, jakie mają przygody, , następnie przypominają sobie domki, w których mieszkały świnki z bajki „Trzy małe świnki”.
  3. „Domki trzech świnek”- praca plastyczna z dostępnych materiałów, wykonanie wspólnie z dziećmi domków z bajki „Trzy małe świnki”, ozdabiają przce według własnego pomysłu.
  4. „Ciekawostki o świnkach”- rodzic pyta dzieci: Czym różniły się świnki z bajek od prawdziwych świnek? Gdzie mieszkały trzy małe świnki, gdzie mieszkają prawdziwe? Następnie rodzic przekazuje informacje o świnkach : świnie wchodzą do błota, by się ochłodzić, są obdarzone doskonałym węchem, są bardzo inteligentne (podobnie jak psy), są bardzo inteligentne (mają wyższy poziom inteligencji niż psy).
  5. „Brudna świnka”- praca plastyczna. Dzieci wycinają kontury świnki wydrukowane na różowym papierze, ozdabiają świnki palcami przy użyciu kremu czekoladowego lub brązowej farby i płatków owsianych.
  6. „Malowanie w błocie”- praca plastyczna, dzieci malują różową kartkę brązową farbą, następnie za pomocą patyczka do higieny uszu rysują w farbie sylwetę świnki.
  7. Blok zajęć o emocjach- wdzięczność- rozmowa rodzica z dzieckiem, rodzic zadaje pytania: Co to znaczy” być komuś za coś wdzięcznym”? Za co możemy być wdzięczni wiejskim zwierzętom? Jak możemy okazać im swoją wdzięczność? Za co zwierzęta mogą być wdzięczne ludziom? Jak zwierzęta mogą nam okazać swoją wdzięczność?. Po zadaniu kolejnych pytań wysłuchujemy swobodnych wypowiedzi dzieci.
  8. Zabawa w karmienie świnek- rodzic przygotowuje na kartce papieru sylwetę świni z otwartą buzią, dzieci próbują trafić w otwór np. piłeczkami, imitując karmienie świnki.

 

 

„Zwierzęta na wsi”- wiersz

 

Tam gdzie szumią lasy, gdzie spokojnie płynie woda,

przy niewielkiej starej chatce znajdowała się zagroda.

Co dzień z małej chatki starsza Pani wychodziła,

kury, gęsi, kaczki wczesnym rankiem już karmiła.

Był też piesek, dwa króliki nawet kotek mały,

z całą tą wiejską zwierzyną mijał dzionek cały.

Starsza Pani swe zwierzątka tak bardzo kochała,

dla nich wszystko by zrobiła – serce by oddała.

Piesek co dzień pyszne kostki z swej miseczki zjadał,

kotek białe spijał mleczko, dużo łat posiadał.

Kury wczesnym rankiem ziarno dostawały,

dzięki czemu pyszne jajka ludziom dostarczały.

Tuż za lasem, nieopodal – dziewczynka mieszkała,

bardzo często starszej Pani chętnie pomagała.

Popołudniu, tuż po szkole, co dzień przychodziła,

pomagała przy zwierzętach, z nimi się bawiła.

Wieczorami na ławeczce Pani przysiadała,

razem z swymi zwierzątkami często rozmawiała.

Kotek siadał na kolanach, pies non stop warował,

swojej Pani i przyjaciół z zagrody pilnował.

Starsza Pani prócz zwierzątek nie miała zbyt wiele,

kotek, piesek gęsi, kury – byli to Jej przyjaciele.

One również swoją wdzięczność Pani swej okazywały,

pies szczekając, kotek mrucząc, radość Jej dawały.

Czasem człowiek w swoim życiu nie musi mieć wiele,

mały piesek może również być Twym przyjacielem.

Więc pamiętać każdy musi, nie ma co tu kryć,

że dla wszystkich zwierząt trzeba zawsze dobrym być.

 

Pomocne strony:

 

 https://przedszkouczek.pl/2019/03/29/zwierzeta-na-wsi/

https://miastodzieci.pl/kolorowanki/k/zwierzeta-gospodarskie/

http://www.supercoloring.com/pl/kolorowanki/tags/zwierzeta-hodowlane

https://pracaplastyczna.pl/index.php/zwierzeta/476-rozowa-swinka

https://miastodzieci.pl/kolorowanki/k/alfabet/

http://zagadkidladzieci.net/zagadki/Zagadki+dla+dzieci+o+zwierzętach+wiejskich

https://www.youtube.com/watch?v=KITSIpt5GzA

https://www.youtube.com/watch?v=tj2ccM-9kF0

https://www.eprzedszkolaki.pl/karty-pracy/zabawy-matematyczne/2903/liczenie-zwierzeta-wiejskie

 

 

 


 

Założenia programowe „Biedronki”   

 

06-10.04-2020

 

            Drodzy Rodzice!

 

            Od wielu dni uczestniczymy w niespotykanym wydarzeniu globalnym. W związku

z przeżywaną sytuacją doświadczamy wszyscy różnych emocji. Konieczne ograniczenia dla wielu

z nas są mocno obciążające. Dla dzieci przymusowy pobyt w domu jest również niezwykle trudny, pozbawione zostały codziennych kontaktów z rówieśnikami i innymi bliskimi rodziny

oraz swobodnego rozładowania energii. Mogą w tym czasie przejawiać wiele trudnych emocji.

Dlatego proszę – zachowajmy spokój i dystans, uczmy dzieci wzajemnego wspierania się, poszukiwania rozwiązań na sytuacje problemowe. Swoją postawą zachęcajmy ich do aktywności

i działań praktycznych. Wierzę, że czas, który teraz Państwo poświęcają dzieciom przyniesie wiele dobra i niezapomnianych wrażeń.

            Przed nami kolejny tydzień aktywności domowych. Tematyka kolejnego tygodnia dotyczyć będzie zbliżających się świąt. Dzieci czekają już na Wielkanoc. Starajmy się włączyć ich

w świąteczne przygotowania np. porządkowanie domu, przygotowywanie potraw, zapewne są do tego gotowe. Porozmawiajcie Państwo o tradycjach i zwyczajach związanych z Wielkanocą.  Zaangażujcie swoje pociechy do wykonania świątecznych stroików, pisanek, kartek, omówcie potrzebne materiały do ich wykonania- nazwa, kolor, kształt, wielkość, zasiejcie razem owies. Dzieci poczują się bardzo wyróżnione, jeśli będą mogły przystroić nimi świąteczny stół. Przygotujcie wspólnie koszyczek ze święconką- nazwijcie pokarmy, w kilku prostych słowach omówcie ich symbolikę. Proszę również w praktyce przypomnieć dzieciom o tradycji

Śmigus-Dyngus. Myślę, że dzieci i Państwo wykażą się dużą kreatywnością. Pozdrawiam.

E. Kostyła

 

 

 

            Założenia programowe „ Biedronki”   06-10.04.2020

 

Tematyka tygodnia: Wielkanoc.

 

Cele:

 

-przypomnienie tradycji wykonywania palm wielkanocnych;

-doskonalenie umiejętności opowiadania, słuchania i dzielenia się własnymi doświadczeniami;

-poszerzanie wiedzy na temat tradycji ozdabiania jajek;

-doskonalenie motoryki małej;

-utrwalenie nazw i symboliki elementów święconki;

-identyfikowanie i podawanie nazw emocji;

-porządkowanie wiedzy na temat tradycji obchodzenia Wielkanocy;

-doskonalenie precyzji ruchów i sprawności ruchowych

 

Tematyka kolejnych dni:

 

  1. Wielkanoc za pasem.
  2. Wielkanocne jajka.
  3. Co się kryje w święconce?
  4. Świąteczny stół.
  5. Wielkanocne zwyczaje.

 

 Temat: Wielkanoc za pasem.

 

  1. Zabawa fabularyzowana- poszukiwanie ukrytych w domu przedmiotów związanych z Wielkanocą. Wielkanoc kojarzy mi się z …- kończenie zadania przez dzieci. „Moje święta”- rozmowa z dziećmi na temat świąt na podstawie własnych doświadczeń.
  1. „Palmy wielkanocne”- omówienie wyglądu palm oraz tradycji związanych z ich święceniem, pokaz palm na zdjęciach, omówienie różnic i podobieństw.
  2. Słuchanie wiersza B. Formy ‚Wielkanoc”- rozmowa o jego treści, swobodne wypowiedzi dzieci. Zabawa ruchowa do piosenki „Bajkowe pisanki”- swobodny taniec dzieci.
  3. „Kartki dla rodziny”- wspólne wykonanie kartek świątecznych z dostępnych materiałów.
  4. Zabawa „Kurki trzy”. Rodzic wypowiada tekst rymowanki, dziecko wystukuje rytm na dowolnym instrumencie lub rytm wystukuje na wybranym przedmiocie. „ Były sobie kurki trzy i gęsiego sobie szły. Najpierw jedna, potem druga, trzecia z tyłu oczkiem mruga. I tak sobie kurki trzy, raz, dwa, raz, dwa sobie szły”.
  5. Ćwiczenia ruchowe: „Skaczące pisanki”- dzieci skaczą od linii startu do wyznaczonego miejsca. „Jajko na łyżce”- przenoszenie jajek na łyżce do wyznaczonego miejsca.

 

 

Temat: Wielkanocne jajka.

 

  1. „Wielkanocne jajka”- porównywanie różnego rodzaju jajek, kraszanek, wydmuszek, pisanek. Porównywanie wielkości, koloru- wskazywanie różnic i podobieństw. Przeliczanie jajek, tworzenie zbiorów w dostępnym zakresie.
  2. Wyjaśnienie dzieciom powiedzenia: Jajko mądrzejsze od kury. Kura znosząca złote jajka. Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci.
  3. Doskonalenie zdolności grafomotorycznych- ozdabianie konturu jajka pisanki według własnego pomysłu lub pisanie po śladzie wzorów.
  4. Zabawa „Mówiąca pisanka”- rodzic rzuca piłkę do dziecka, dziecko łapie i czeka na hasło np. rzuć piłkę kucając, skacząc, turlając, siedząc, skacząc.
  5. Nauka 1 zwrotki piosenki „Bajkowe pisanki”. Zapoznanie z refrenem. Próby wspólnego śpiewania.
  6. Fabularyzowana zabawa ruchowa „Jajka i kurczęta”- dzieci poruszają się dowolnie przy piosence. Na przerwę w muzyce reagują ruchem na jedno z poleceń, np. jajko zwija się

w kulkę, jajko staje na jednej nodze, jajko bije brawo itp.

 

 

Temat: Co kryje się w koszyczku?

 

  1. Prezentacja koszyczka wielkanocnego. Omówienie z dzieckiem tradycji obchodzenia Wielkiej Soboty. Oglądanie obrazków przedstawiających pokarmy, które powinny znajdować się w koszyczku. Dzieci podaj nazwy produktów, dzielą je na sylaby, przeliczają sylaby i ilość produktów.
  2. Wyjaśnienie symboliki niektórych produktów:

            -chleb- symbolizuje ciało Pana Jezusa, a także dobrobyt

            -jajko- symbol życia i zwycięstwa nad śmiercią, dzielenie się jajkiem- wzmacnianie więzi             rodzinnych

            -wędlina- zapewnia zdrowie

            -sól- symbol oczyszczenia, chroni przed złem

            -chrzan- zapewnia siłę fizyczną

            -ciasto- symbolizuje umiejętność i doskonałość.

  1. Blok zajęć o emocjach- rozmowa z dzieckiem o zadowoleniu i niezadowoleniu. Zdanie pytań dziecku: Co to znaczy czuć zadowolenie? Co to znaczy być niezadowolonym?

W jakich sytuacjach można się tak czuć? Jakie są te uczucia- przyjemne czy nieprzyjemne? Jakie odczucia mu towarzyszą podczas oczekiwania na Wielkanoc? Dlaczego? Dzieci udzielają swobodnych odpowiedzi.

  1. „Jajka z koszyczka”- wspólne wycinanie sylwet jajek i oznaczanie ich poznanymi literami lub cyframi. Nazywanie pokazywanych dziecku jajek np., jajko A, jajko B, jajko 3.
  2. Ćwiczenia grafomotoryczne- ozdabianie sylwety wielkanocnego koszyczka.

 

 

Temat: Świąteczny stół.

 

  1. „Stół wielkanocny”- opisywanie zdjęcia stołu nakrytego na różne okoliczności, podawanie nazw potraw, dzielenie ich na sylaby, przeliczanie.
  2. Praca z wierszem E. Skarżyńskiej „Wielkanocny stół”.

 

Nasz stół wielkanocny haftowany w kwiaty.

W borówkowej zieleni listeczków skrzydlatych

lukrowana baba rozpycha się na nim,

a przy babie – mazurek w owoce przybrany.

Palmy – pachną jak łąka w samym środku lata.

Siada mama przy stole, a przy mamie tata. I my.

Wiosna na nas zza firanek zerka,

a pstrokate pisanki chcą tańczyć oberka.

Wpuścimy wiosnę. Niech słońcem zabłyśnie nad stołem

w wielkanocne świętowanie jak wiosna wesołe.

 

Zadanie pytań dzieciom: Po co ludzie spotykają się przy świątecznym stole? Jak spędzają święta?

 

  1. „Wielkanocne kwiaty”- pokaz dzieciom na obrazkach kwiatów tulipan, mak, narcyz, gwiazda betlejemska, chryzantema, krokus . Zadanie pytań:

Co oprócz potraw może znaleźć się na świątecznym stole? Jakie kwiaty kojarzą się z Wielkanocą? Dlaczego? Z czym kojarzą się pozostałe kwiaty?

  1. Wspólne wykonanie stroików na wielkanocny stół z dostępnych materiałów. Omówienie wykorzystanych przedmiotów. Swobodne wypowiedzi dzieci na temat wyglądu stroika.

Udzielenie pochwał dzieciom.

  1. „Pamiątki wielkanocne dla bliskich”- wykonanie z dzieckiem prezentów z wykorzystaniem masy solnej, malowanie farbami gotowych prac.

 

 

Temat: Wielkanocne zwyczaje.

 

  1. „W poszukiwaniu jajek”. Dzieci szukają ukrytych sylwet wcześniej przygotowanych jajek oznaczonych literami i cyframi, nazywają je.
  2. Pogadanka na temat obchodzenia Wielkanocy. Zadanie pytań dzieciom: Czy znacie jakieś tradycje związane z Wielkanocą? Jak nazywają się dni związane ze świętami wielkanocnymi? Jak obchodzą je dzieci? Które lubią najbardziej?
  3. „Wielkanoc inaczej”- rozmowa na temat obchodzenia świąt w różnych miejscach świata:

-USA- wyścigi jajek

-Francja- robienie gigantycznego omleta

-Indie-tworzenie dla przyjaciół kwiatów z bibuły

-Bermudy- robienie latawców

  1. Zabawy ruchowe z użyciem jajek:

-wyścigi z jajkiem na łyżce

-podawanie sobie jajek z łyżki na łyżkę

-obieranie jajek ugotowanych na twardo w jaj najkrótszym czasie

  1. „stemplowane jajko”-zabawa plastyczna. Ozdabiane konturu jajka za pomocą dowolnie wykonanych stempli z ziemniaka.

 

 

 

 

Piosenka „Bajkowe pisanki”

 

  1. Do zajączka przyszła kurka:
    – Ko, ko, ko, ko – zagdakała.
    Z koszem jajek na pisanki
    Mama – kwoka mnie przysłała.
    Zając podparł się pod boki:
    – A to ci dopiero jajka!
    Namaluję na nich tęczę,
    i na każdym będzie bajka.
    Bajkowe pisanki, bajkowe.
                Rozdamy je z dobrym słowem,
                Świątecznym życzeniem,
                Wiosennym marzeniem.
                Bajkowe pisanki, bajkowe,
                Wesołą wiodą rozmowę,
                że wiosna za oknem,
                że w dyngus ktoś zmoknie.
    II. Rośnie żytko jak na drożdżach
    I zieleni się rzeżucha,
    Pisankowych opowieści
    Zając słucha, kurka słucha.
    Z bukiecikiem srebrnych bazi
    W gości wybrał się baranek,
    A dla niego mała kurka
    Kosz bajkowych ma pisanek.

 

 

Wiersz „Wielkanoc” B. Forma

 

Święta za pasem, do pracy się bierzemy,

mazurki i baby smaczne upieczemy.

Pisanki, kraszanki razem dziś robimy,

wszystkie kolorowe, bardzo się cieszymy.

 

Upiekliśmy z ciasta baranka, zajączka,

z posianej rzeżuchy będzie piękna łączka.

W glinianym wazonie bazie i żonkile,

a na nich z papieru kurczątka przemiłe.

 

Przydatne strony:

 

http://www.nasze-bajki.pl/pl/przegladarka.aspx?bajka=56

https://www.e-kolorowanki.eu/wielkanoc-kolorowanki/

https://www.superkid.pl/wielkanoc-dla-dzieci

https://www.nauczycielskiezacisze.pl/2019/04/wielkanoc-karty-pracy-pisanki.html

https://przedszkolankowo.pl/2018/03/18/wielkanocne-zabawy-przedszkolakow/

https://zobaczycjutro.org/rozwoj-dziecka-wielkanocne-zabawy-plastyczne-ruchowe/

https://www.superkid.pl/zagadki-wielkanoc

https://dzieciakiwdomu.pl/category/zabawy/pomysly-na-wielkanoc

https://www.dzieckiembadz.pl/2017/04/wielkanocne-zabawy-matematyczne.html

 

 

            Dodatkowo proponuję możliwość korzystania z ogólnodostępnych platform internetowych

oraz kanałów telewizyjnych ukierunkowanych na edukację najmłodszych.

 

 

Marzec: Tydzień IV  24.27-03-2020

 

Tematyka tygodnia: Witaj wiosno.

 

Cele:

  • uwrażliwianie dziecka na świat przyrody;
  • doskonalenie słuchu fonemowego podczas wydobywania dźwięków z przedmiotów codziennego użytku;
  • poznanie wartości odżywczych warzyw oraz sposobów ich przygotowywania;
  • zapoznanie z literą g,G;
  • zapoznanie z cyklem życia motyla;
  • rozwijanie ekspresji twórcze,
  • podanie budowy ciała i środowiska życia ślimaka;
  • doskonalenie sprawności manualnej;
  • uwrażliwianie na zmiany w przyrodzie.

 

Tematyka kolejnych dni:

 

  1. Odgłosy wiosny.
  2. Wiosna na widelcu.
  3. Od motyla do gąsienicy.
  4. Ślimak, ślimak pokaż rogi.
  5. Żegnamy zimę.

 

Piosenka:

 

Wiosna w błękitnej sukience

bierze krokusy na ręce.

Wykąpie je w rosie świeżej

i w nowe płatki ubierze.

            ref: Wiosna buja w obłokach,

            wiosna płynie wysoko,

            wiosna chodzi po drzewach,

            wiosna piosenki śpiewa.

Potem z rozwianym warkoczem

niebem powoli gdzieś kroczy.

Wysyła promyki słońca

i wiersze pisze bez końca

            ref: Wiosna buja w obłokach…

Nocą się skrada z kotami,

chodzi własnymi drogami.

A teraz śpi już na sośnie

i nie wie, że sosna rośnie.

            ref: Wiosna buja w obłokach…

 

Marzec/Kwiecień     30.03-01.04.2020.

 

Tematyka tygodnia: Porządki w ogrodzie. 

 

Cele:

            -rozpoznawanie oznak wiosny;

            -doskonalenie umiejętności uważnej obserwacji, wypowiadania się na określony temat;

            -utrwalenie informacji o narzędziach ogrodniczych, poszerzanie słownika o nazwy narzędzi

            -wprowadzenie litery c,C;

            -poznanie warunków hodowli roślin;

            -eksperymentowanie z farbami.

 

Tematyka kolejnych dni:

 

  1. Oznaki wiosny.
  2. Praca w ogrodzie.
  3. Cebule i cebulki.
  4. Sadzimy i siejemy.
  5. Zazieleniło się.

 

Wiersz M. Nawrockiej „Świt w ogrodzie”

 

Pospały by grządki pod kołdra wilgoci…

Nic z tego! Już wietrzyk swawolny im psoci:

Rozbujał trawniki, siadł na tulipanie,

 Zadzwonił konwalią na wczesne śniadanie…

Wietrzyku urwisie! Daj pospać! A nie dam..

Słoneczne całusy każdemu dziś sprzedam!

Prostujcie kołnierze, wygładźcie sukienki

Panowie- krokusy, sasanki- panienki!

Szafirku, zmruż oczy, bo słonce w nie świeci!

Pierwiosnku, pod listkiem nie chowaj swych dzieci.

Już wiosna! Już wiosna, obudźcie się kwiaty!

 Niech tęcza rozbłysną uśpione rabaty!

 

Przydatne materiały i strony:

https://www.superkid.pl/grafomotoryka

https://www.superkid.pl/litery-i-gloski

https://dzieciakiwdomu.pl/2014/04/kolorowe-motyle.html

https://przedszkolankowo.pl/2017/05/07/brzydkie-kaczatko-czyli-jak-z-gasienicy-powstal-piekny-motyl-wiersz-pomoce/

https://panimonia.pl/2016/11/10/proste-zabawy-dla-przedszkolakow/

https://miastodzieci.pl/zagadki/zagadki-dla-dzieci-o-zwierzetach-na-lace/

https://miastodzieci.pl/kolorowanki/k/warzywa/

https://eduzabawy.com/karty_pracy/grafomotoryka/

http://zagadkidladzieci.net/zagadki/Zagadki+dla+dzieci+o+narzędziach

http://wiersze.kobieta.pl/wiersze/cebula-szczypior-397956

https://www.superkid.pl/obrazki-do-wydruku-kwiaty-wiosenne

http://www.nasze-bajki.pl/pl/listaBajekTematycznych.aspx?kid=25&lnk=Przysz%u0142a_wiosna&lnk2=Przysz%u0142a+wiosna&kid2=25

https://www.superkid.pl/wiosna-cwiczenia-zabawy